Witam,jestem mężatką od 7 lat mam 2 wspaniałych synów , jednak po urodzeniu 2 syna coś się zmieniło jestem teraz na wychowawczym i powinnam się cieszyć że zajmuje się synami . Ale tak nie jest jestem zmęczona ciągle bym spała jak mam coś zrobić to dla mnie tragedia. Dobija mnie również to że mąż stracił pracę ciągle o tym myślę nie mogę spać po nocach .Nie wiem jak mam se z tym poradzić co zrobić żeby było dobrze.
1 2013-04-25 12:47:29 Ostatnio edytowany przez vinnga (2013-04-25 13:11:10)
Podobne tematy
Witam,
Twoja sytuacja nie jest łatwa. Rozumiem, ze masz mnóstwo zmartwień ale ciesz się z tego, że masz cudowne dzieci, męża i z drobnych codziennych spraw. Praca jest bardzo istotna ale nie załamuj się, trzeba wierzyć, że mąż ją znajdzie. Póki nic nie ma na stałe zawsze zostają jakieś prace tymczasowe. Wyjdź z koleżankami, zrelaksuj się troche.
Żeby to było takie proste może ja nie dorosłam albo nie dojrzałam do roli matki martwie się czy bendzie mnie stać żeby zapewnić dzieciom warunki
4 2013-04-29 17:27:36 Ostatnio edytowany przez Suzan_444 (2013-04-29 17:29:51)
Edzia , rozumiem Twoje obawy. Są uzasadnione - martwisz się o przyszłość swoich dzieci , o męża , który nie ma pracy , o warunki materialne. Jednak spróbuj spojrzeć na to trochę z pozytywnej strony , masz kochającą rodzinę , macie siebie nawzajem , macie gdzie mieszkać.
Zobaczysz , że praca się znajdzie.
Sądzę jednak , że Twoje zmęczenie wynika nie tylko ze zmartwień ale i Twojego faktycznego stanu.
Kiedy ostatni raz porządnie tak wypoczęłaś? Jakiś wyjazd , długi spacer , a może wspólna kolacja z mężem przy świecach?
Brakuje Ci energii.
Powinnaś doładować swoje baterie. ![]()
Zajmij się sobą , a na wszystko spojrzysz inaczej.
Wiem , że łatwo się mówi , ale spróbuj zrobić coś dla siebie.
Pozdrawiam.
Wiem jak się czujesz kochana! Ja również nie pracuję bo zajmuję się rocznym synkiem. Bardzo go kocham i gdyby nie on nie miałabym nawet motywacji do wstania rano z łóżka. Twoja sytuacja może i nie jest za ciekawa, ale spróbuj odnaleźć dobrego tego wszystkiego strony. Nie myślałaś, żeby zwrócić się z tym do specjalisty? typu psycholog, psychiatra?