Syndrom braku motywacji ( abulia )

Samo to, że piszesz o tym co zamierzasz zrobić to już dobry znak. Najważniejsze to nie ustawać w dążeniu do celu. Walcz ze swoim zniechęceniem > bo warto walczyć o samego siebie.
Nikt nie doceni Cię bardziej niż Ty sam.

Ostatnio ktoś mi uświadomił, że wszystko co nas w życiu spotyka ma swój cel - bardzo często wydarzenia negatywne spotykają nas tylko po to byśmy zaczęli zauważać co się dzieje wokół nas i aby wzbogacić naszą osobowość. To co dla mnie jest życiową tragedią - dla innych może być dniem codziennym i odwrotnie.

Warto rozwijać swoje pasje> trzymam za ciebie kciuki.
Ja zrobiłam też listę rzeczy które zamierzam osiągnąć w ciągu najbliższych 3 lat.
Jeśli mi się nie uda to tylko wydłużę czas ... w końcu to moje cele mogę z nimi robić co mi się podoba ..

Robert Bly, mój ulubiony autor, w swojej książce " Żelazny Jan ", pisze, że każdy mężczyzna powinien przejść przez " popioły ", zejść na dół, i wydobyć się z upadku. To bardzo hartuje charakter.

Mam takie pytanie:
załączony link tłumaczy abulię jako objaw kliniczny - wzorem autora wklejam definicję (źródło takie sobie, ale najpowszechniej dostępne): http://pl.wikipedia.org/wiki/Objaw_kliniczny
Czy któreś z Was: singiel34 i mama2011 - zostało pod tym kątem zdiagnozowane i było leczone? Jeśli tak, to współczuję, jeśli nie, to szukacie wytłumaczenia swojego braku motywacji i, być może, lenistwa w jednostce chorobowej, chyba niepotrzebnie. Na każdy objaw znajdzie się choroba. Proponuję nie szukać  sobie tłumaczeń z kosmosu i powalczyć z lenistwem i brakiem motywacji tak o prostu. Powiedzieć sobie, że chcę robić i skończyć pewne rzeczy, bo będzie to dla mnie korzystne, bo będzie to dla mnie coś dobrego. Mnie też się nie chciało - uczyć, pisać mgr. Więc się nagradzałam - zdany egzamin = coś ładnego, skończona mgr - kupiłam sobie w nagrodę buty, tylko dlatego, że mi się podobały, a nie dlatego, że ich potrzebowałam (chociaż z kasą było słabo). Za obronioną mgr kupiłam sobie torbę którą mam do dzisiaj, kosztowała kupę kasy (prawie 700zł) i nie odważyłabym się wydać tyle tak po prostu. Ale wtedy postanowiłam, że mogę, bo byłam dzielna, bo pracowałam uczciwie, bo kosztowało mnie to sporo wyrzeczeń. To była nagroda za słoneczne dni spędzone przed kompem.
Przepraszam, za ostrość mojej wypowiedzi, ale mój wyjątkowo leniwy były co i raz tłumaczył mi rozbabranie swojego życia abulią i przekonywał, że to przecież choroba. Proponowałam mu wizytę u psychiatry, bo być może ma depresję albo schizofrenię, albo i jedno i drugie. No ale on do psychiatry to nie, bo jest zdrowy, tylko... Właśnie, że leniwy nigdy mu przez gardło nie przeszło. A to był zwykły leser.
O cenie mojej torby wiem tylko ja, bo w sumie jest mi trochę wstyd, że aż tyle. No ale cóż - to była nagroda.

Mowa...ja kiedyś zdałam sobie sprawę że zostałam wychowana tak że nie musiałam walczyć o coś żeby dostać nagrodę...radziłam sobie w życiu nic nie dając z siebie...ale w pewnym momencie zdałam sobie sprawę że ciężko mi się uczyć czegoś od nowego, z czym nie miałam styczności...trochę samoanalizy, pracy nad sobą i działanie, działanie i jeszcze raz działanie!!! mi się udało i teraz jestem bardzo usatysfakcjonowana

pozdrawiam