Chcę się wygadać. Zwyczajnie wygadać. W dzieciństwie z pomodu komplesów, niskiej samooceny, braku akceptacji u rówieśników oraz toksycznych rodziców miałam depresję i nerwicę. Pomogła zmiana otoczenia - liceum z internatem i całkowite odcięcie się od dawnego życia. Znikneła depresja i prawie wszystkie objawy nerwicy. Wiadomo raz było lapiej raz gorzej ale głownie było ok. Poznałam wspaniałych ludzi przy których czułam się pełna energii. Uszczęśliwiali mnie. Uskrzydlali. Po licencjacie z pracą było kiepsko, krucho z finansami ale szliśmy do przodu bo kiedyś musi się udać. Poznałam wspaniałego mężczyznę i nadzieją na lepsze jutro wyjechaliśmy za granicę. Zostawiłam wszystko co kochałam. Moje ukochane miasto a w nim wszystkich przyjaciół, wszystkich ukochanych. W obcym kraju poczatki były ciężkie ale powoli odbijaliśmy się od dna. Mieliśmy siebie przecież. To wystarczało. Byłam jego ukochaną kobietą którą chwalił się wszystkim znajomym. Chciał mnie wszędzie zabierać ze sobą. Teraz sprawia mi tylko ból. Przestał szanować, a jego znajomi sami zwracali mu uwagę aby przestał być taki chamski dla mnie. Traktuje mnie jak kumpla a nie kobietę. Frajdę sprawia mu drażnienie mnie, droczenie się. Jest wspaniały dla wszystkich oprócz mnie. O co go ktoś nie poprosi to stanie na głowie aby pomóc. Ode mnie oczekuje abym pracowała po 10 godzin, zdarzyła zrobić obiad, wykąpała się, wymalowała, posprzątała, uprała, uprasowała i zrobiłą zakupy zanim on przyjdzie do domu bo wieczór mam poświęcić jemu a nie myciu naczyń. Teraz się przeprowadziliśmy i od 3 tygodni proszę go o zamontowanie telewizji i nic ale jak znajomy stracił sygnał to zaraz poleciał i mu naprawił. To boli. Wszystko mam w katronach bo szafy też nie skręcił bo nie miał czasu ale na wędkowanie, painball, x wypraw do znajomych to miał czas. A ja siedzę sama bez najbliższych, w obcym kraju, obcym mieście. Ostatnio zakomunikował, że jedzie do znajomych. Nawet się nie spytał czy chcę. A ja siedziałam sama w mieszkaniu bez interentu, bez telewizji, w głuchej ciszy i płakałam. A potem opowiadał jaka fajna impreza była, że wszyscy byli. Mnie chyba najzwyczajniej tam nie chciał. Stałam się zamknięta i zgorzkniała, nie mam ochoty na śmiech, moja twarz znów jest smutna i brzydka. Wracają te mroczne myśli, tak dobrze mi znane. Znów potrafię na zmianę godzinami płakać, wybuchać, krzyczeć, rzucać przedmiotami, kopać. Znów czuję się małą, brzydką i bezwartościową imitacją człowieka. Zabrał mi pewność siebie, zabrał radość życia, zabrał wszystko to co lubiłam w sobie. Śpię coraz więcej bo wtedy nic nie czuję. Chcę zasnąć i już się nie obudzić. Wracają demony i nie mam nikogo kto mógłby je przegonić.
1 2013-04-21 17:04:21 Ostatnio edytowany przez Chwilami (2013-04-21 17:08:43)
Podobne tematy
- żyworódka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Witam. 
Zabrał mi pewność siebie, zabrał radość życia, zabrał wszystko to co lubiłam w sobie. Śpię coraz więcej bo wtedy nic nie czuję. Chcę zasnąć i już się nie obudzić. Wracają demony i nie mam nikogo kto mógłby je przegonić.
Pozwoliłaś na to.
Moja rada: odzyskaj pewność siebie, odzyskaj radość życia...i polub na nowo SIEBIE.
I nigdy więcej nie pozwól się okradać!!!
Bo okazja czyni złodzieja.
Pozdrawiam Cię serdecznie.
Witam.
Chwilami napisał/a:Zabrał mi pewność siebie, zabrał radość życia, zabrał wszystko to co lubiłam w sobie. Śpię coraz więcej bo wtedy nic nie czuję. Chcę zasnąć i już się nie obudzić. Wracają demony i nie mam nikogo kto mógłby je przegonić.
Pozwoliłaś na to.
Moja rada: odzyskaj pewność siebie, odzyskaj radość życia...i polub na nowo SIEBIE.
I nigdy więcej nie pozwól się okradać!!!
Bo okazja czyni złodzieja.Pozdrawiam Cię serdecznie.
Nawet nie wiem kiedy na to pozwoliłam. Pewnego dnia obudziłam się i uświadomiłam sobie, że z każdą chwilą część tej 'fajnej mnie' umiera a teraz niewiele już zostało do ocalenia. W moim mieście byłoby inaczej. Wyszłabym do przyjaciół i nie pozwoliła zniszczyć tego na co pracowałam wiele lat. Tutaj jestem sama, nawet do głupiej kawiarni nie mam z kim wyjść. Rodaków jest tutaj na pęczki ale większość osób mi nie odpowiada. Większość z dumą przyznaje się, że brzydzi się książkami a najważniejszą czynnością tygodnia jest kupienie browarów w piątkowy wieczór. A ja lubię porozmawiać o nauce, technologiach, przyrodzie, filozofii. Bardzo brakuje mi rozmów takich twórczych, intrygujących, które coś wnoszą. Czuję, że przestałam się rozwijać. To takie uczucie jakbym cofała się w rozwoju intelektualnym. Koszmar.
- żyworódka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Znikł mi post... 
zaczynam od nowa.
Tutaj jestem sama, nawet do głupiej kawiarni nie mam z kim wyjść. Rodaków jest tutaj na pęczki ale większość osób mi nie odpowiada. Większość z dumą przyznaje się, że brzydzi się książkami a najważniejszą czynnością tygodnia jest kupienie browarów w piątkowy wieczór. A ja lubię porozmawiać o nauce, technologiach, przyrodzie, filozofii. Bardzo brakuje mi rozmów takich twórczych, intrygujących, które coś wnoszą. Czuję, że przestałam się rozwijać. To takie uczucie jakbym cofała się w rozwoju intelektualnym. Koszmar.
Twój mężczyzna wsiąkł w tę atmosferę, Ty się w niej nie znajdujesz, wyalienowałaś się.
Rozmawiałaś z nim o tym, jak bardzo boli Cię jego postępowanie, co czujesz?
Jak długo jesteś za granicą?
Czy pomyślałaś o tym, żeby wrócić do kraju?
Bo myślę, że oprócz pracy nic i nikt Cię tam już nie trzyma.
On nie odgoni od Ciebie "powracających demonów", on je napędza!
Wyjechałam 2 lata temu. I wiele razy myślałam o powrocie ale musiałabym wrócić do rodzinnego domu czyli musiałabym wrócić do miasta z którego uciekłam mając 15 lat. To miasto gdzie narodziły się moje demony i paraliżuje mnie strach na myśl o zamieszkniu tam. Szanse na znalezienie pracy są nikłe a znalezienie takiej pracy aby pozwoliłaby mi wynając pokój i się utrzymać bez pomocy rodziców są nikłe. Byłby to krok wstecz. W Kraju Wiatraków dorobiłam się auta, własnej firmy, mieszkania i kompletnej niezależności finansowej. Wracając zaczynałabym od zera a to jest teraz ponad moje siły. Nawet oszczędności nie mam bo wszystko wpakowałam w remont nowego mieszkania. Powrót byłby raczej jak strzał w stopę.
A z nim rozmawiałam wiele razy i poprawiał się na dzień lub dwa. Nie wiem co się z nim stało. Może go to wszystko przerosło i frustrację wyładowuje na mnie? Nie wiem. Wiem, że stracił do mnie szacunek. Nawet jak siedziałam chora w domu to przez cały dzień nie zadzwonił czy coś mi potrzeba a o herbatę prosiłam go x razy i dopiero jak wstałam by sobie ją zrobić ujął się dumą i wstał. Nie mam w nim oparcia, ze wszystkim muszę radzić sobie sama, moje problemy są problemami nie wartymi uwagi czy nawet przytulenia, słów pocieszenia. Tak naprawdę jestem kompletnie sama w tym związku
- Eileen
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dorobiłaś się mieszkania - na kogo ono jest zapisane? Na Ciebie czy chłopaka? Jeśli na Ciebie, a zdecydujesz się wrócić do Polski, możesz sprzedać, jeśli nie jesteś pewna powrotu - wynająć. Ta druga opcja jakaś bezpieczniejsza, no i starczy chyba na wynajęcie czegoś w Polsce?
Jeżeli zarabiasz tyle, że w ciągu dwóch lat dorobiłaś się samochodu i mieszkania, możesz spróbować szukać pracy z Anglii. Może ułoży Ci się kilka rozmów kwalifikacyjnych w jednym terminie, tak że mogłabyś przylecieć do Polski na tydzień - dwa i wszystkie "odhaczyć".
Jeżeli chcesz zostać na miejscu, możesz spróbować wyprowadzki od swojego chłopaka. Nie mogłabyś wynająć czegoś na miejscu? Porozmawiaj z nim, uprzedź, że jeśli się pewne rzeczy nie zmienią, to się wyprowadzisz, może to go otrzeźwi. Nie musisz chyba od razu zrywać, po prostu coś w rodzaju separacji - z tego, co piszesz, to i tak wszystko wygląda, jakbyś chłopaka nie miała. Jeżeli będzie chciał powrotu, to niech się wykaże, ale wtedy już Ty o to nie zabiegaj.
7 2013-06-27 15:22:45 Ostatnio edytowany przez FreedomAddicted (2013-06-27 15:26:15)
Hej. Bawicie się w tą samą grę. Ty potrzebujesz jego, żeby prawił ci komplementy i cię dalej ubóstwiał a on czuje, że już nie musi tego robić, bo już cię ma. Jesteś od niego uzależniona i całkowicie mu poddana. Uwolnij się od tych fałszywych słodyczy a uwolnisz się od niego. Nasze ego jest strasznie łase na komplementy.
Gościu robi to samo wobec znajomych, jak postąpił wobec ciebie. Jeździ do nich na każde ich zawołanie, żeby złapać ich w tą samą sieć. Będzie to robił do tej pory, aż ich totalnie zauroczy, aż będą myśleć jaki to on jest wspaniały i niesamowicie uczynny. Po prostu wyjątkowy gość. A później znienawidzi ich, jak już osiągnie swój cel.
Też jest niewolnikiem samego siebie i tego typu działania. Potrzebuje aby wszyscy tak o nim myśleli i tak naprawdę nie może tej potrzeby zdzierżyć. To widać w jego zachowaniu. A konkretnie w tym, że nie może zdzierżyć ciebie żebrającej i proszącej się o jego pochwały. Stąd jego negatywne zachowanie. On nienawidzi tego w sobie i przez to nie potrafi zaakceptować w innych.