Zazdrosna Teściowa

Primo - to TY wchodzisz  w zastany od BARDZO WIELU LAT układ - nie dziwota, ze stara kobieta się broni jak umie.
Jeśli dotąd z synem jeździła na przednim siedzeniu, to dziwisz się, że się broni przed "zdetronizowaniem" i WYPCHNIĘCIEM?
Też byś tak ustępowała każdej dziewczynie swego syna, którą on by sprowadził do TWEGO domu?
A jakby tak spróbować inaczej... NIE JAKO RYWALIZACJA do serca/ręki "króla i władcy" tudzież do posiadania "ostatniego słowa" a JAKO JEDNA DRUŻYNA?
Może warto tak delikatnie po pertraktować przy kawusi, ciastkach, kieliszku dobrego likierku? ZAOFEROWAĆ swą pomoc i wsparcie - "GRĘ do jednej bramki" dla dobra rodziny i firmy?
(A jak powie, że ciastka nie takie - powiedzieć sorry, to pewnie dlatego, że kupne... )

Na Twoim miejscu absolutnie nie pchałabym się do wspólnego zamieszkania z teściowa, skoro ona Cie NIE AKCEPTUJE.
Z tego może być tylko afera. Może warto poszukać innego rozwiązania?

Wyraziłam się trochę nieprecyzyjnie - do czasu śmierci ojca mój partner pracował i mieszkał poza domem. Gdy ojciec zmarł trzeba było przejąć firmę i wszystko poukładać. Później teściowa zachorowała, była kilka miesięcy w szpitalu,miała parę operacji i w rezultacie trudno było mu się całkiem odciąć tym bardziej, że podejrzewam było to najbardziej wygodne. Teraz też nie chce matki oddać do domu opieki (ja też uważam, że człowiek ma prawo zestarzeć się i umrzeć we własnym domu) a sama sobie na pewno nie poradzi. Mój partner jest w 100% po mojej stronie, nie mogę mu nic zarzucić, rozmawia z nią, 1 dzień jest milsza a następnego dnia znowu coś jest nie tak. Do tej pory robiłam dobrą minę do złej gry bo nie lubię mieć wojny  w swoim otoczeniu, ale może powinnam coś zrobić bo może ona uważa że jestem słaba?

To zmienia postać rzeczy. Dobrze, że masz oparcie w swoim partnerze, że nie zamyka się na problem, a wręcz pomaga Ci w rozwiązaniu go. Dobrze o nim świadczy, że chce pomóc mamie, zaopiekować się nią. Niemniej ciężko widzę wasze wspólne mieszkanie pod jednym dachem... Nawet gdy wyremontujecie to wolne mieszkanie, to nie oddzielicie się od niej, bo to nadal będzie jej posesja.

Niektórzy ludzie na starość robią się bardzo uparci, wredni, i zgryźliwi. Wszystko wiedzą najlepiej, mają swoje przyzwyczajenia, które bronią jak niepodległości, a przede wszystkim jak sobie coś ubzdurają, to młotem pneumatycznym tego nie wyeliminujesz. Tak jak napisała anhedonia, wchodzisz w zastały układ od wielu lat. Mama Twojego partnera widzi w Tobie tak naprawdę intruza, który chce zająć jej miejsce na przednim siedzeniu, chce odgrodzić ją od rodzinnej firmy, a przede wszystkim zabrać syna do jakiegoś oddzielnego mieszkania. Zauważyła, że syn stoi bardziej po Twojej stronie, że poświęca jej mniej czasu, co tak naprawdę jest zrozumiałe, ale równie dobrze jest zrozumiała jej zazdrość. Na pewno nie powinnaś pozwalać na wchodzenie sobie na głowę. Na pewno powinnaś stopniowo dążyć do poprawienia relacji, aby w końcu zrozumiała, że jesteście jedną drużyną. Jednak ja preferuje pokazanie jej tego poprzez taką zwykłą, codzienną pomoc. Nie organizuj na siłę posiadówek przy kawce, skoro za słodkie, za kwaśne, za słone. Nic na siłę.

Skoro chcesz być  w tym związku, nie masz wyboru. Możesz tylko liczyć na to, że w miarę upływu czasu teściowa się do Ciebie przekona. Choc marne na to widoki ;-) Ale będziesz sie musiała starać. Konflikt z teściową, żeby pokazać jej, że nie dasz sobie wchodzić na głowę, tak naprawde skończy się źle dla Ciebie. Bo syn najczęściej staje po stronie matki, choć długo robi wszystko, zeby zachowac pozory, ze tak nie jest. Gdyby chciał ustawić te relacje, już by to zrobił.  A nie zrobił. Więc ratuje Cię tylko cierpliwość, poczucie humoru i dążenie do tego, żeby ją po prostu polubić. Potraktuj trochę jak dziecko, uparte, nieznośne, ale przecież dziecko ;-)) Acha, "honorowe" miejsce w samochodzie to bynajmniej nie to przy kierowcy / tu najwieksze narażenie na wypadek /, ale na tylnim siedzeniu. Więc nie ma o co walczyć ;-)

Tiaaa - normalne to na TWOICH warunkach?
a jak ustępstwa zostaną odczytane jako słabość to niby co się stanie? Korona Ci z głowy spadnie? Wiesz - cwane/mądre kobietki to odwracają kota ogonem. "Bo to tak biedna, schorowana staruszka, co jej tam życia zostało..." itd. Nigdy nie słyszałaś? - niech sobie ma swoje przekonania... zdaje się, że CI od tego niczego n9e ubędzie?
Stawiane partnera w sytuacji między młotem a kowadłem NA PEWNO Waszych stosunków nie ułatwi - wdzięczny Ci facet nie będzie. Bo tak w zasadzie czego oczekujesz? przecież jej do domu opieki nie odda - TO CO ma zrobić by Cię zadowolić?

Już od 20 paru lat jestem samodzielna. I trudno mi jest przystosować się do sytuacji, że "biedna, schorowana staruszka" będzie dyktować mi jak mam żyć, krytykować każdy mój krok. Chciałabym normalnych stosunków, korona z głowy mi nie spada jak mam coś zrobić,okazuję innym szacunek i wymagam go dla siebie.
Co ma zrobić mój facet?
Na razie próbujemy tłumaczyć i rozmawiać, a właściwie on to robi, ja udaję, że wszystko jest ok, choć zaczyna brakować mi cierpliwości.
Moglibyśmy być rodziną, ale jeżeli dale tak będzie  "biedna, schorowana staruszka" zostanie sama.

w temacie : mama i ja
a także: zostawil mnie dla....swojej mamy!
bohaterkami są atrakcyjne 40stolatki walczące o miłość z rodzicami, wpierw córka walczy z matką o prawo do wyprowadzki, a w drugim fajna laska walczy z 73latką o mamisynka.
obie walki przegrane.
nie zostawi matki.
oba założone w 2011 roku o ile pamiętam. eh jak długo jestem już na net kobietach.
i na początku tematu te same, zakochane, naiwne 40latki. mimo wieku, ktoremu przysługiwałaby jakaś mądrość życiowa. a może wszyscy dajemy sie oszukać miłości?
wroć tu za 2 lata i powiedz ze jesteś z nim szczęsliwa, to uwierzę!

Zadam takie pytanie: Co 45 letni syn na to? Nic nie powie na fochy mamy?

Gdybyś była facetem, to radziłabym kwiatki, bombonierka i muzykę typu:Ostatnia niedziela:)
JOKE.

Czy to znaczy że miłość po40stce jest za późna? Czy rodzice wzajemnie unieszczęsliwiają swoje dzieci? Czy to dzieci są pod zbytnim przywiązaniem do mamusi i tatusia?Czemu 73latka nie mialaby zostać teściową?
Widząc 40latka z mamą widzę pierdolę, której wypada koszula z gaci. Który w tajemnicy pije piwka w garażu, a mama goni go z laską.

Teściowie oraz moja matka zawsze siedzą z przodu, nie dlatego, że chcą pokazac kto ważniejszy, ale z racji wieku i wygody. Starszy człowiek musi miec wygodniejsze miejsce. Też nie lubię jeździc jako pasażer z tyłu, ale staram się siadac po srodku, by widziec drogę i załatwione. Tutaj się autorko czepiasz.

Twoje bezrobocie i poznaniem tego pana, zbieg okoliczności? Co sama byś powiedziała i pomyślała gdyby taka pannica przyplątała się do syna, który dziedziczy firmę w sumie po Tobie? Przecież ta firma jest tak samo teściowej, jak tego syna, a Ty nagle się pojawiasz, więc nieteściowa jeszcze myśli: niech sobie poszuka takiego jak ona, a nie leci na gotowe.

Jesteśmy razem od dwóch lat. Matkę poznałam rok temu, nie chciałam wcześniej - bałam się - no i słusznie. Nie stawiam wszystkiego na jedną kartę, do tej pory ustępowałam, rzecz w tym, że moja cierpliwość się kończy, tym większy stres bo muszę szybko podjąć decyzję co dalej. Wkurza mnie to, że nie potrafię się zdystansować i kolejne niemiłe zachowania matki mojego partnera mnie dotykają. Wolałabym umieć wyluzować i przyjmować wszystko lekko. Pracuję nad swoją postawą, bo obawiam się że ona zdania nie zmieni. Nie każę mojemu partnerowi wybierać, wręcz hamuję go bo i jego sytuacja denerwuje. Dzięki za konstruktywne rady...

Być może masz trzydrzwiowy samochód, albo taki, do którego trudno się wsiada lub wysiada. W naszym przypadku tak nie jest, a gdy przesunie się fotel do przodu, z tyłu jest więcej miejsca. Nie jest to kwestia wygody. Gdy razem podróżujemy trzymamy się za ręce, rozmawiamy - nie chodzi tylko o miejsce.

Moje bezrobocie - i poznanie tego pana są oddzielone w czasie o ponad dwa lata.
Skąd wnioski, że firma jest tak samo teściowej jak i syna. Wcześniej firmą zajmował się ojciec, później rozwinął ją mój partner. "Nieteściowa" nigdy nie była osobą specjalnie aktywną, pracowała w firmie owszem, ale mózgiem był najpierw ojciec, a później mój partner. Ja nigdy w życiu nie byłam bezrobotna dłużej niż kilka tygodni, więc określenie "takiego jak ona" jest nieco dla mnie krzywdzące. Mam swój własny dom, do wszystkiego co mam i umiem doszłam sama, nie szukam frajera, sama też mam wiele do zaoferowania. Nie wyciągaj zbyt pochopnych wniosków, nie mając pełnej informacji.

sluchajcie poruszono ciekawy temat późnej miłości. gdyby to dzieci byly zazdrosne i nie daly sie tacie zwiazac z nowa kobieta, ale matka?
czy to sygnal od mamusi:on zostaje ze mną, ty sobie idź?czegoś chciala?
maja zapytaj wprost;czy pani by chciala, zeby krzys/wies/mirek związał się z jakąś kobietą i miał rodzinę?a czy gdybym to byla ja, czy by pani byla zadowolona? co we mne jest nie tak, ze ja pani nie pasuję?chce, aby syn pani był szczesliwy.zeby mial przyjaciółkę, bo łatwiej jest życ we dwoje na starosc.
mozesz tez dodac, ze doceniasz jej obecnosc i bedziesz jej towarzyszyc jako partnerka jej syna.

a gdzie miejsce twojego dziecka w tym calym ukladzie?  wakacje tez w internacie?

Człowiek uczy się na własnych błędach. Być może popełnię błąd, ale spróbuję, jestem wolnym człowiekiem i zawsze mogę wyprowadzić się do siebie. Mam nadzieję, że szczęście  mimo wszystko mi dopisze...
Wygląda tak jak wygląda, nie lecę na kasę, choć ona też ważna, to są ważniejsze rzeczy.

Nie piszę tu a moim synu, bo nie z nim mam problem (wręcz przeciwnie jestem z niego bardzo dumna, wygrywa konkursy, jest w bardzo dobrej szkole i świetnie sobie radzi). Ma już 18 lat, a ja, w odróżnieniu od mojej nieteściowej, rozumiem że musi pójść swoją drogą, choć czasem mi smutno i żal, że nie jest już moim małym synkiem. Nie mam zamiaru stracić z nim kontaktu, spędzam z nim tyle czasu ile mogę, choć często to on jest zajęty - obozy naukowe, konkursy, turnieje... Wakacje? - zobaczymy ile będzie miał dla mnie czasu i dostosuję się.

Tak czy owak próbuję sobie poukładać w głowie, pogodzić się z sytuacją, że nieteściowa mnie nie akceptuje, i pewnie nigdy tego nie uczyni.
Chodzi mi tylko o taki luz, że różne złośliwostki przyjmuję ze spokojem, bez szczególnych emocji, raczej z pobłażaniem lub humorem.

no i chyba zmienie zdanie, ze lepsi alimenciarze ale bez mamusi, niz bezdzietni ale z mamusią...