Pełnoletność a nadopiekuńczość rodziców

sytuacja domowa: hm nie dokladam sie bo tez oni tego nie wymagaja i by sie nie zgodzili, bede placila tylko na pół z siostra za interet, nawet na studiach gdy mialam stypendium i kase z pracy dodatkowej czy stazu rodzice placili za mieszkanie, powiedzieli ze póki maja to beda nam placic, choc nie raz mówilam zeby mama nie robila przelewu że mam kase. Mysle ze oni czuli taki obowiązek że jak mają to nam dadza, i przez to też nie pozwolili nam sie usamodzielnić. Teraz chetnie bym sie dokladala na rachunki ale oni sie nie zgodzą.

Mieszkanie z chłopakiem? no tak ale najgorszy bylby ten krok sie wyprowadzic do czego mysle by sie nie zgodzili, no bo co pomysli rodizna , sąsiedzi? mamy taki duzy dom,mam oddzielny pokoj że bez problemu moge mieszkac to czmeu mam sie wyprowadzic? oni by nie zgodizli sie na to, choc wiem ze zgody nie potrzebuje, ale to co oni mowią ma na mnie silny wpływ... zawsze tak bylo... że ich sluchalismy, trudno tak mi jest sie przeciwstawic i pokłócic z nimi, bo oni uwazaja że zawsze maja racje... a chłopak ma maly dom, planuje jechac za granice zarobic pieniadzei skonczyc budowe nowego wiekszego wlasneg domku (ma juz fundamenty, plany i material do budowy). Wiec tymbardziej jak zaraz wyjedzie to nie ma sensu zebym sie przeprowadzala i mieszkala z Jego mama, i dojezdzala codziennie busem do mnie do miasta do pracy. Wiec w sumie przeprowadzka do chlopaka teraz nie chodzi w gre, chce tylko zeby rodzice dali mi swobode i uszanowali ze mam swoje zycie, sama podjemuje decyzje sama jestem za nie odpowiedzialna i wiem co robie i mam swoje lata i czasami chcialabym zostac u chlopaka na noc. Ale oni zyli w innych latach gdy to bylo niedopuszczalne i nadal maja takie myslenie, ze tak bez powodu ze jka są busy, samochody to nie mogę tam zostawać skoro mam jak wrócic...

jakWniebie jak sobie pościelisz tak się wyśpisz- znasz? Sama czynisz siebie więźniem własnych rodziców. Zacznij już teraz odcinać pępowinę, bo gdy zwiążesz się z mężczyzną na poważnie i nadal będziesz we wszystkim słuchała rodziców i przejmowała się ich zdaniem (a będziesz to robić podświadomie i nie myśl, że to tak automatycznie przechodzi!) to do rozwodu jeden krok.
Zastosuj radę koleżanki Dussia bo jest sensowna.

Mieszkasz u rodziców, więc musisz ich słuchać, bo jak widać nie są otwarci na twoją wolność, nie traktują Cię jak osoby dorosłej. Nie wytłumaczysz im tego, nic nie wygrasz. Jedyna możliwość to studiowanie z dala od domu, albo całkowite usamodzielnienie się.

Zgadzam się.
Dopóki się mieszka u rodziców, nie dokłada do rachunków, to niestety o żadnej samodzielności nie można mówić.
Jak pisałam wcześniej, możesz spróbować się jakoś dogadać, ale wątpię, ze to da jakiekolwiek skutki.

Najlepiej się wyprowadzić i żyć na własny rachunek - tym samym udowodnić rodzicom, ze jest się już osoba dorosłą i to nie tylko w dowodzie.

To ze czasami nie wróci do domu nie znaczy ze traktuje dom jak hotel. Chodzi mi o to,żeby jak nie chce wracać do domu to niech tego nie robi i tylko poinformuje o tym rodziców. Nikt nie powiedział, że Koleżanka chce to robić codziennie i z premedytacją, tylko żeby zaczeła odcinać pępowinę a z biegiem czasu rodzice do tego przywykną

a ja się nie zgadzam,mimo wszystko dziewczyna ma 25 lat i ma prawo wracać do domu kiedy chce,a rodzice jeśli uważają ją za ubezwłasnowolnioną niech pokażą jakiś papierek na to

Lenka,  no ok, ale dziewczyna żyje na ich koszt, je ich jedzenie, nie płaci za nic (a podobno dopiero będzie płacić polowe rachunku za internet). Może jej rodzice uważają, ze skoro nie wykazuje ona chęci pokrycia niektórych kosztów domowych (bo nie wiemy, czy chociaż im to zaproponowała), to jest pasożytem i dlatego nie pozwalają na niektóre rzeczy. Albo po prostu nie podoba im się fakt późnego wracania do domu, może im późne powroty przeszkadzają, nie wiem. Jedno jest bezsprzeczne - maja prawo do tego, bo to ICH dom.

Druga sprawa, to nie rozumiem, dlaczego 25-letnia dziewczyna, która zarabia, nie chce się wyprowadzić, skoro ja aż tak irytuje sytuacja w domu... Czyżby wygodnictwo?

"hm nie dokladam sie bo tez oni tego nie wymagaja i by sie nie zgodzili"

To nie znaczy, ze proponowała, a tylko, ze założyła, ze się nie zgodzą...

No właśnie! Pamiętam, że gdy miałam 18 lat, a nie dokładałam się przecież do żadnych rachunków, moja mama nie miała nic przeciwko ani wyjazdowi z chłopakiem na wakacje, ani też tego, gdy nie wróciłam na noc.

Autorka napisała, że bardzo liczy się z ich zdaniem- i OK. Tylko, że pomiędzy realnym szacunkiem, a bezwzględnym posłuszeństwem jest cienka granica. Uważam, że warto ją "piłować" tę pępowinę, bo to, że się wyprowadzi jakimś cudem, zamieszka na swoim, może oznaczać, że gdy mama przyjdzie w odwiedziny i powie, że dobrała złe firanki- ona je ściągnie i zawiesi nowe. Jeśli mama powie, że ma nie-takiego chłopaka, a ona odpowie, że się myli i by się nie wtrącała, .... w nocy nie zaśnie z powodu wyrzutów sumienia. Znam takie przypadki.
Warto formować swoją niezależność i poczucie godności osobistej na każdym etapie życia.

dzieki za tak liczne odpowiedzi. Tu nie chodzi o żadne wygodnictwo, i co to ludzie powiedzą, ja sie tym nie przjemuje tylko własnie bardziej rodzice, i tak jak ostatnia osoba która napisała, rodzice moi tak samo powiedzą, że nie musze się dokładać do rachunków, żebym zostawiła sobie kase na przyszłość. Mieszkam w małym mieście i tez nie za bardzo jest dokad się wyprowadzić. Tak ja odcinam pepowinę a przynajmniej się staram, mówie wychodze wrócę jutro i tak robię, nie traktuje domu jak holetu bo jesli chodzi o nocowanie poza domem to zdarza się rzadko może raz w miesiącu. Kiedyś mama stwierdziała że moja siostra traktuje dom jak hotel, bo przychodziła z pracy, jadła odgrzany obiad i wychodziła gdzieś wracała wieczór, że nie siedziała w domu prawie. U mnie jest inna sytuacja ja w tygodniu rzadko wychodzę, bo z chłopakiem widuję się tylko w weekendy bo w tygodniu pracuje i mieszka w innym mieście póki co. A kiedyś gdy zamieszkam z mężem, to nie nie będzie tak że mama skrytykuje moje firanki nie nie, aż taka nie jest i ja nie będe wtedy brac pod uwagę to co ona mówi. Teraz biore bo mieszkam z Nią, widuję Ją w domu, nie ma innej możliwości żeby nie i jakieś te relacje pozytywne muszą miedzy nami być, żeby dało się żyć. Teraz przejmuje sie tym co powie tylko dlatego, że jak mnie skrytykuje to ja to bardzo odbieram emocjonalnie, gdybym nie była taka wrazliwa i jej słowa miała gdzieś to byłoby lepiej, ale po prostu jestem taką osobą, która wszytsko zwłaszcza krytyke odbiera bardzo emocjonalnie. Co do jedzenia obiadów nie jem w domu bo jem w pracy i oczywiście śnaidania i kolacje moge sobie sama coś kupowac do jedzenia nie ma z tym problemów.

tu dokładanie sie do rachunków nic nie zmieni ,bo problem jest z innego powodu

Tylko, że argumentem rodziców jest nadal opinia wśród sąsiadów...

Lanjelin - mylisz pojecie pomocy przyjacielskiej, rodzinnej, kolezenskiej otrzymywana okazjoanalnie w trudnych sytuacjach z tzw pomoca poprzez utrzymywanie doroslego, pracujacego czlowieka. Ten drugi rodzaj "pomocy" jest forma uzelezniania drugiej osoby, badz tez forma zerowania na kims.
Przyklad domow wielopokoleniowych  nie jest dobrym przykladem, rownie dobrze mozna by bylo uznac za niedorosla  niepracujaca zone.
Samoutrzymywanie sie nie jest dyrdymalem, jest to droga do samostanowienia o sobie.
Trudno rznac dorosla mieszkajac u rodzicow, nie interesowac sie rachunkami, kosztami utrzymania itp.
Jezeli chce sie korzystac - jak w tym przypadku - z dobr rodzicow nie mozna zadac , zeby oni traktowali ja jako doroslego odpowiedzialnego czlowieka, kierujacego wlasnym zyciem.
Pewnie, ze trudniej, zyc na wlasny rachunek, ale za to zyje sie w poczuciu wolnosci.

Jak ci tak źle to się wyprowadź. Jak mieszkasz z rodzicami to mają prawo wiedzieć gdzie jesteś i co robisz. Ja się wyprowadziłam, ale musiałąm na kilka miesięcy wrócić do domu (byłam starsza od ciebie) i za każdym razem jak wychodziłam z domu to mówiłam gdzie będę i kiedy wrócę, bo tego KULTURA wymaga.

Ja w tym przesady nie widzę. Jak się mieszka u KOGOŚ (nawet, jeśli u rodziców), to trzeba się dostosować do zasad panujących w domu; ewentualnie dogadać się, jeśli jest taka możliwość.

Jeśli komuś nie pasują zasady obowiązujące w domu, może się wyprowadzić i zacząć żyć na własny rachunek.

Ja sobie jakoś nie wyobrażam, żeby moje pełnoletnie dziecko mieszkało u mnie, korzystało ze wszelkich przywilejów,  nie dokładało się do wydatków (nie mowie wcale o płaceniu za wodę, ale np. znaleźć sobie robotę i płacić chociaż rachunek za internet, to nie są kokosy), a do tego jeszcze wracało o dziwnych porach, zakłócając przy tym mój spokój - dom to nie jest hotel. Mozna próbować się dogadać - ale nie ze wszystkimi się da.

Jest wiele sposobów, żeby rodzicom udowodnić, ze jest się dojrzała osoba.
Tylko trzeba chcieć.

Ja tez. Może napisze jeszcze.

No to uświadom im to

tak tu widać problem taki:
no jak to bedziesz spała u chłopaka? a za scianą jego matka? i moze Wy jeszcze w jednym łózku?

no to niestety mentalność starszego pokolenia

po pierwsze rodzicom nie wolno takich rzeczy robić ! to że mieszkać to nie znaczy że maja nad tobą pieczę. jesteś dorosła muszą uszanować że już nie jesteś dzieckiem małym. masz pracę. uważam ze powinnaś iść do ośrodka pomocy społecznej. . to jest chore. ja mam podobną sytuację w domu i jeszcze gorsze położenie. nie mam nic do gadania pomimo że mam już prawie 30 mam dziecko. powiem że myślę o wyprowadzce bo się duszę tym . chcę wychować po swojemu dziecko wtrącają się

rodzice zapominają że człowiek jest istotą a nie jakąś zabawką . Moje zdanie nigdy się nie liczyło. Nie akceptowali mnie jaka jestem. miałam słabe oceny nie wspierali mnie zawsze byłam tą gorszą. marzę wyprowadzić się z tego wariatkowa poradzę sobie. nie chcę żadnej pomocy od matki niszczyła moje życie ona decydowała najwięcej za mnie . w domu nie pozwala mi odzywać się. mogę podziękować  jej tylko za zniszczenie mi życia,. mam dziecko chcę po swojemu wychować ona wtrąca trzy grosze. nie będę odzywać do tej jędzy.

Swiete slowa:) Podpisuje sie pod kazdym zdaniem:) Zreszta uwazam mieszkanie z rodzicami w wieku 25 lat za dosc osobliwe zjawisko. Albo akademik, albo stancja albo cos wlasnego samej badz z partnerem, ale na pewno nie z rodzicami. Bez wzgledu na ich tolerancyjnosc czy nie, czas sie usamodzielnic. Rodzinom wielopokoleniowym zamieszkujacym pod jednym dachem mowie stanowcze NIE. Bo jeszcze nigdy nic dobrego z takich ukladow nie wyniklo.

Mam 25 lat i ostatnio chłopak zaproponował żebyśmy razem zamieszkali. Jego mama się zgodziła i nie ma nic przeciwko temu. Gorzej jest z moja mama. Ona uważa ze dziewczyna nie powinna zostawać na noc u chłopaka przed ślubem. Mówi też że szanująca sie dziewczyna nie powinna się na to zgodzić. Ja bardzo kocham tego chłopaka i nie chce go stracić ale nie chce też stracić mamy. Co mam zrobić?