Pokolenie Y - co możecie o nim powiedzieć?

Owszem czytałam o tym parę artykułów, ale dla mnie te wszystkie teorie są jednak lekko przesadzone. Cechy wspólne całego pokolenia? Tak, jasne. Jedyne co jest wspólne to czynniki zewnętrzne. Aktywnie korzystają z technologii? Bo to XXI wiek, to jak mają nie korzystać.

PS Narodowcy też sa z pokolenia Y

Oj, nie liczyłabym na pokolenie + 1990 hehe. Oczywiście można mieć taką nadzieję Ale tutaj racja, że warunków w pracy dyktować nikt nigdy szefowi nie będzie, z technologi korzysta się więcej. Pokolenie Y, to po prostu pokolenie urodzone w dobie odradzającej się na nowo Polsce, czy w tej "lepszej".

Może dlatego:
"- To nie jest pokolenie, które oddałoby życie za ojczyznę. To pokolenie, które nie ma ochoty brać na siebie odpowiedzialności za kolejne pokolenia, czyli traci apetyt na posiadanie dzieci - mówi prof. Janusz Czapiński, socjolog, o pokoleniu Y."

Ja się ogromnie cieszę, że byłam dzieckiem przełomu To znaczy: pamiętam czasy komuny, w sumie chyba już jako ostatni rocznik (jeden z ostatnich) i pamiętam te zmiany, które następowały gdy komunizm obalono. Wiem, co to znaczy świat bez telefonu komórkowego i Internetu, wiem też, co znaczy z

A ja właśnie trochę zazdroszczę tego, że wiecie jak wygląda świat bez komputera, internetu i telefonu. Ja tego nie pamiętam. Ale za to cieszę się, że jestem jednym z ostatnich roczników dzieci, które bawiły się razem na podwórku, a nie przed komputerem, bo jeszcze nie było to tak rozpowszechnione...

Luc, jest właśnie tak jak zacytowała Catwoman - wydaje mi się, że moje pokolenie w razie czego nie stanęłoby w obronie ojczyzny... wyjechałoby za granicę. Nie wiem, tak mi się wydaje...

No to fakt. Ale nigdy tego nie zrozumiem. Była komuna - ludzie teraz mówią, że to były straszne czasy reżimu. Ale mimo tego każdy chciał w Polsce zostać, każdy chciał tworzyć jakąś społeczność polską... Była praca. A teraz niby takie lepsze czasy nastały, a ciągle jakieś problemy w tym naszym kraju...

Znam tylko pokolenie "L", czyli leniwych, tych którzy teraz wchodzą w wiek pracujący. Kojarza mi się z osobami, które świetnie głaszczą smartfona, ale inżynier nie potrafi czytać rysunków a w obsłudze klienta maile przed wysłaniem trzeba sprawdzać, bo on nie rozumie nawet na czym polega jego błąd. Zobaczymy za 10 lat jak to będzie.

Pokolenie leni to chyba mowa o moim, dobiegającym 50-tki i więcej. Pamiętacie to powiedzenie: czy się stoi czy się leży, kasa się należy. Pokolenie komuny, obecnie można je podziwiac w komediach Barei i innych.

Żebyś Ty Kenobi widział jak wtedy wyglądała praca biurowa. Matko jedyna, struganie ołówka godzinami, plotki, kaweczki, ciasta, imieniny. Sekretarki piszące jednym palcem na maszynie. Pamiętam, że oglądałam DO z wpisem w rubryce zawód: dyrektor. To nie bajki, to była prawda.

Zaś moi synowie to właśnie pokolenie luzaków. Ubierają się dokładnie tak jak to opisała Catwoman. Bez FB nie ma dnia. W przeciwieństwie do innych są niezwykle towarzyscy. Coś po rodzicach odziedziczyli. Myśmy spędzali czas w domach kultury, oni podobnie. Zachęcają pozostałych, ale jakoś strasznie opornie to idzie. Lepiej sprawował się trzepak na podwórku. To pokolenie ma problem z otwartością. Narzekają, ale z domu nie wyjdą.

W rozmowach z moim mężem o jego pracy od kilku dni przewija się pojecie ,,pokolenie Y" i on też stwierdza, że dzisiejszy inżynier, a ten, który otrzymywał dyplom 20 lat temu, to dwa zupełnie inne światy i dwa inne dyplomy. I nie chodzi tu oczywiście o postęp i nowe technologie, a o samo podejście do pracy, oczekiwania, a przy tym brak istotnej wiedzy. Sama zresztą słyszę jak podczas rozmów służbowych, które prowadzi z domu, narzeka (i nie tylko on) na młodych pracowników, którym brak chęci, kreatywnego myślenia, umiejętności rozwiązywania problemów. Oni rzeczywiście się szanują, znają swoje obowiązki, ale i prawa, wychodzą z założenia, że praca jest od-do, a potem szybko do domu. To jest specyficzna branża i specyficzne warunki zatrudnienia, tam to się zwyczajnie nie sprawdza, niemniej to co zostało zapisane w umowie jest święte, więc mogą sobie na to pozwalać.

To samo mówili nauczyciele mojego męża, gdy się spotkali na studiach magisterskich (mój mąż też jest inż.) Przede wszystkim psioczą, że jest nowa matura = że nie trzeba już zdawać osobnego egzaminu na studia.
Mój mąż pracuje z inż. takimi....starymi wygami i raczej skłania się ku ich poglądom na pracę, niż pokolenie młodsze. przede wszystkim dokładność, odpowiedzialność.

Jakiś czas temu słyszałam w autobusie rozmowę dwóch nastolatków- mieli lat dokładnie 17, bo wspominali wyprawione właśnie urodziny. I jeden mówi do drugiego:
- Ja za mniej niż trzy tysiące do pracy nie pójdę, zapomnij!

Roześmiałam się w autobusie, no naprawdę nie mogłam się powstrzymać Marzę, by zobaczyć ich miny za kilka lat- ok. 3 tys. mogą dostać, gdy znów się płace nieco zmienią, ale śmiać się będę, jak to będzie najniższa krajowa lub jedna z najniższych. Szkoda też, że nie zobaczę ich -załóżmy, że nic a nic się nie zmieni- zaraz po studiach marketingu, socjologii czy czegoś-w-tym-stylu na rozmowie kwalifikacyjnej, upierających się, że za 3 tys. na rękę to oni pracować nie będą. I szef może im naskoczyć, o!

Myślę, że te kolejne pokolenia myślą o swojej edukacji, pracy bardziej międzynarodowo. Nie ma obecnie żadnych granic tak na dobrą sprawę, za wyjątkiem pieniędzy, by studiować czy pracować (nie na zmywaku) zagranicą.

Wszystko zależy od wykształcenia tych młodych ludzi. Mój durny szef zwolnił doświadczonego inż, bo zespół chciał odmłodzic. Wyszedł na tym jak Zawadzki na mydle. Z kolei u męża młody wzruszył ramionami i poszedł do konkurencji za dwa razy tyle. Zależy jaką uczelnię kończył, co umie, gdzie odbywał praktyki, dorabiał, ile zna języków. Bratanek męża po automatyce i robotyce nieźle wystartował. Dużo zależy też od regionu i firmy.

Młodzi są przede wszystkim sprytni. Mąż narzeka, bo kombinują jak diabli. Tu coś zerżną, tam dorysują, tu się dopiszą, podglądną, podkradną. Starzy trzęsą portkami przed prezesem, a tych nic nie rusza. Po prostu są pewni, ze jak nie tu to gdzie indziej, ewentualnie za granicą, są młodzi i mobilni. Domu czy mieszkania jeszcze nie kupili, szef może im naskoczyc.

Kobietki, to jakaś zmora, ale moi panowie są strasznymi grafomanami, dysortografia też ich dotknęła. Dlatego syn miał poprawkę z filozofii. Nie śmiejcie się z inżynierów, oni tak czasem mają.

Jestem z 91 rocznika, więc zgadzam się, moje doświadczenia będą dużo inne niż osoby , która urodziła się w latach 80tych. Nie było mnie w czasach PRL-u, osoby z lat 80-tych mogą jeszcze trochę pamiętać. Z jednej strony urodziłam się w dobie technologii, a z drugiej jak byłam jeszcze mała, to niedużo osób miało komputery, bardziej Ci bogatsi (np jak miałam 8-10 lat), tzn tak obserwowałam. A nawet jak mieli, to i tak z dzieciakami więcej ganialiśmy się po powietrzu, to było takie naturalne i różne zabawy. Teraz możliwe, że wygląda to inaczej, bo komputer jest tańszy, ma go prawie każdy, dzieci często od najmłodszych lat (ja np miałam od gimnazjum). Sama widzę po swoich braciach ciotecznych- jeden 8 lat, drugi 10 lat, że w wielu kwestiach lepiej znają się na komputerze ode mnie. Te tempo zmian jest bardzo płynne i teraz nawet parę lat różnicy to dużo, jeśli chodzi o wiedzę, technologię. Wielu rodziców chyba teraz też idzie na łatwiznę, zamiast zachęcać do sportu, dają dziecku komputer i niech sobie radzi samo. To nie jest dobra tendencja.

A z technologii też trzeba umieć korzystać. Ja mam fb, ale nie używam non stop. Trochę mnie mierzi, gdy ludzie wstawiają na tablicę kartkę i wysyłają hurtem do wszystkich znajomych, to wtedy takie chłodne, wolę zawsze osobiste życzenia. Tutaj zdecydowanie niektórzy idą na łatwiznę. Ja wolę wysłać chociażby smsa (od siebie) czy kartkę świąteczną jak mam możliwość.

Zgadzam się z twierdzeniami, że młode pokolenie w razie problemów w kraju, po prostu wyjedzie za granicę (bo mają taką możliwość). Ale raczej dotyczy to przyczyn ekonomicznych.
Czy chcieli by poświęcić życie za Ojczyznę? Myślę, że w każdym pokoleniu takie osoby były, takie, które gotowe były się poświęcić i takie, które tylko chciały przeżyć.
Może tylko proporcje są dziś inne.
Po pierwsze dlatego, że w czasach spokoju, braku zagrożenia, uwaga skupia się na poziomie życia.
Po drugie (niestety) dziś nikt patriotyzmu młodzieży nie uczy. Deprecjonuje się naszą historię i wmawia się, że jesteśmy przede wszystkim Europejczykami, a nie Polakami.
Mam dużo do czynienia z młodzieżą w różnym wieku: znajomi licealiści syna, studenci w mojej pracy zawodowej i znajomi córki. Postawy mają baardzo różne. Od luzaków, którzy po prostu chcą przyjemnie i wygodnie przeżyć życie, po osoby angażujące się w różną działalność, także społeczną.
Nawet moje dzieci (mimo, że wychowane tak samo) mają różne podejście. Córka nie wyobraża sobie życia poza Polską (a zwiedziła już kawał świata), a syn, oceniając negatywnie możliwości naukowe w Polsce, planuje studia i życie w USA.

Co do "nieogarniętych" - jak to zostało nazwane inżynierów, to takie zjawisko istniało zawsze.  Nie generalizując, bo przecież są też inni, to w tej grupie zawodowej, często mają problemy choćby z polszczyzną. Ponieważ poziom edukacji się drastycznie obniża, to i zjawisko to przybrało na sile.

Niezupełnie zgadzam się z poglądem Chaber, że pokolenie leni to to dobiegające 50-tki.
Oczywiście pamiętam: czy się stoi, czy się leży, tysiąc złotych się należy
Ale nie było to związane z lenistwem, lecz z brakiem perspektyw, niedocenianiem ludzi, możliwością kariery najczęściej poprzez układy (zwykle partyjne) etc.
Oczywiście lenie wtedy też byli, tak jak są i teraz. Oni zawsze są.

To, co napisała Chaber, że starsi trzęsą portkami przed szefem, a młodzi się nie boją - to jest święta prawda. Pracowałam na wakacjach i z młodymi i starszymi i było ten podział strasznie widać. Gdy szef nadchodził, to starsi (wiek 40 - 55 lat) od razu darli, żeby ciszej być, żeby nie rozmawiać przy nim, nie jeść, nie pić itd. A my potrafiliśmy rozmawiać zaraz koło niego (bo jak można nie rozmawiać, jak cały dzień zrywa się owoce ). Gdy domagaliśmy się jakiś zmian, innych godzin pracy itd, to wszystko udało nam się osiągnąć, ale bez pomocy - a nawet ze sprzeciwem - tych starszych, którzy byli mega przestraszeni. Taka mnie rozkmina na ten temat wzięła

Sama nie wiem, może nie jestem obiektywna, a może po prostu wszystkiego nie widzę, ale mnie ci młodzi ludzie, których mam okazję na co dzień obserwować, pozytywnie zaskakują. Złego słowa nie mogę powiedzieć ani na temat mojego syna, ani większości jego kolegów, którzy naprawdę nie sprawiają większych problemów. Mało tego, sprawiają wrażenie dobrze poukładanych, wiedzą czego w życiu chcą, mają plany, pasje, rozwijają się, nie włóczą się bez celu po mieście, nie piją, nie przesiadują całymi dniami przed komputerami, jednym słowem im naprawdę chce się chcieć.

Oczywiście, że nie dotyczy to każdej sfery życia, bo na przykład mój syn nie ma zapędów społecznikowskich, choć pewnego rodzaju wrażliwość na krzywdę już tak, nie lubi też się uczyć, robi to, bo musi, zresztą z całkiem dobrym skutkiem i ze świadomością, że od tego między innymi zależy jego przyszłość, przyswaja też mnóstwo pozaszkolnej wiedzy, jest chłonny. Dodam, że ci chłopcy mają po 15-18 lat, co niejako przeczy stereotypom. Być może to kwestia wychowania, tego, że mamy ze sobą dobry kontakt, dużo rozmawiamy, dzieciak nie boi się przyjść ze swoimi problemami, a być może jest to jednak zasługa szkoły, w której zwraca się uwagę na te kwestie - to już nie jest przechowalnia, a instytucja, która ma konkretne założenia i ja widzę, że je realizuje.

Zapeniam też, że mój syn ustępuje miejsca starszym osobom, a co chyba jeszcze bardziej zaskakujące - jego koledzy otwierają drzwi, przepuszczają mnie, zdarzyło się nawet, że sami, z własnej inicjatywy, zanieśli ciężkie torby z samochodu do mieszkania. Kiedy przyniosę im coś do picia czy zaproszę na obiad, to zawsze po nim grzecznie podziękują, a nawet po imprezie sylwestrowej (nas w domu nie było) pomyli po sobie wszystkie naczynia! Kiedy to zobaczyłam, to myślałam, że padnę trupem . I nie, to nie są żadne ciamajdy, wręcz przeciwnie, rozkrzyczana i pewna swojej wartości młodzież.

Ja znowu obserwuję jeszcze co innego WYDAJE MI SIĘ, że ludzie w moim wieku są grzeczni, zachowują się poprawnie itd. Tacy przynajmniej są moi znajomi (no i ja hehe) - zawsze pomogą, nie awanturują się itd. Natomiast młodsi - wiek gimnazjalny mniej więcej - co chwilę coś mnie w nich przeraża. Ostatnio w kościele pół mszy dyskutowali o tym, kto ile wypił. Innym razem znowu idą całym chodnikiem i plują, przeklinają. Miejsca w autobusie też nie ustępują. Ale to jest właśnie ten wiek jeszcze nie do końca młodzieżowy...

A ja się z Wami mimo wszystko nie zgodzę. I choć daleka jestem od idealizowania młodzieży, to jednak opisałam wyłącznie to, co sama mam na co dzień okazję obserwować, a ten obraz naprawdę nie jest zły. To samo zresztą potwierdzają moi znajomi, także nauczyciele. Jasne, że widuję też grupki wulgarnych, chamowatych chłopaków, tych, którzy tylko kombinują i szukają okazji do imprezy, ale jednak tych jest znacznie mniej, przynajmniej w moim otoczeniu. I nie generalizowałabym, że młodzież gimnazjalna jest dziś inna, gorzej wychowana i trudniejsza niż 10-20 lat temu, bo przecież zawsze można byo znaleźć jednostki, a nawet całe grupy, które przerażały.

Gimnazjum jest nieudanym eksperymentem edukacyjnym - wręcz prowokuje młodzież do większej ilości kretyńskich zachowań. Poza tym sam system nauczania jest męczący i nudny do bólu, a uczy masy niepotrzebnych bzdur, a mało istotnych rzeczy. Rodzicom częściej wygodnie jest zwalić winę na gry i tv, zamiast na to, że nie okazują dość zainteresowania swoim dzieciom. I zaczyna się, że jak komputera i internetu nie było, to było lepiej i dzieci grzeczne były. Internet zmienił znacząco normy społeczne i chwała mu za to. Dlaczego więc miałoby się z niego nie korzystać. Ja jestem rocznik 90 i miałam komputer i internet, ale zwykle wolałam się bawić na dworze gdy tylko była możliwość. PRL-u nie pamiętam i cieszę się bardzo, nie rozumiem totalnie tych nadętych gadek, że "w PRLu to nie było nic, a wy teraz wszystko macie, ble, ble, ble...". Trudno, czasy się zmieniają, nie warto żyć przeszłością i ciągle wspominać jak to było źle, skoro teraz jest dobrze. Wkurza mnie to katowanie nowych pokoleń tą byłą komuną. Warto wiedzieć co się działo, ale po co zwyczajnie męczyć bułę przy każdej okazji i wpędzać się w jakąś głupawą zadumę. Obce jest mi poczucie dumy narodowej i patriotyzmu, ten kraj nie jest tak wspaniały i przyjemny do życia żebym żywiła do niego takie uczucia. W zasadzie sporo mam rodziny za granicą i dużo podróżuję, więc nie raz się przekonałam, że nasze nie musi znaczyć lepsze. Co do znajomości historii - uważam, że sama znajomość co ważniejszych wydarzeń i ich rozmieszczenia w czasie wystarczy i wcale nie musi każdy klepać wszystkich dat powstań i paktów z pamięci, bo to nie każdemu jest w życiu potrzebne. Ja lubię historię, ale została mi skutecznie obrzydzona w gimnazjum i liceum. Co do pracy - teraz tak trudno ją znaleźć, że ludzie potrafią własne sprawy poświęcić byle nie wylecieć, a to jest zwyczajnie chore, nie powinno się pracować kosztem życia osobistego, ale obawiam się, że to się nieprędko zmieni na lepsze. To, że inżynierowie nie potrafią pomiaru zrobić to wina teoretycznego system studiowania - konkretna wiedza praktyczna to zwykle tylko na praktykach i stażach. Czasami każą kuć na studiach ze starych norm z lat 60, które nie mają już racji bytu, no i człowiek zamiast się czegoś nauczyć to jest wprowadzany w błąd. Po prostu kuje, bo się panu wykładowcy coś uroiło, że z tej starej książki mają wszyscy umieć. To nie jest całkowicie wina absolwenta uczelni wyższej, że zamiast konkretnych przedmiotów miał z 10 kretyńskich fakultetów, a wiedzy praktycznej mu brak.

Ja jestem w trakcie studiów magisterskich. W tej chwili system studiowania zmienia się i to zdecydowanie na gorsze. Nie ruszyła mi wymarzona specjalizacja, bo zabrakło trzech osób. Nieważne, że specjalizacja składałaby się z ludzi, dla których temat jest pasją i sposobem na życie i pozwoliłoby wykształcić genialnych specjalistów. Za mało nas, więc wszystkich do jednego wora.
Kiedyś zwróciłam też wykładowcy uwagę, że informacje, które podaje i książka, którą cytuje są dawno nieaktualne. Odpowiedział urażony: "Przecież wiem! A wy też powinniście wiedzieć takie rzeczy!" Po czym kontynuował wykład.
Jakbym wszystko wiedziała, to bym nie szła do cholery na studia.

Ostatnio widziałam też ofertę praktyk. Trzeba było samemu sobie zapłacić za udział niemałe pieniądze. Na praktykach przed inżynierem narobiłam się jak głupia. Za darmo, ale sporo się nauczyłam. Ale dopłacanie do tego, co się robi, to jest dla mnie paranoja. Też mi pokolenie z możliwościami, w Polsce to jest teraz g***o a nie możliwości jeżeli chodzi o pracę.