Czy powiedzieć mu, ile mam lat?

Ech, pewnie czas pokaże, co z tego będzie...
Wybacz, ale zatajanie wieku nie jest dobrym rozwiązaniem. To ...bardzo młody jeszcze człowiek i chyba żadnych sensownych doświadczeń - ta jego "opinia" o różnicy wieku w  związku Życie zweryfikuje te poglądy...
Jeśli pasuje Ci taki układ, taka "zabawa" - zatajaj swój wiek, ale miej świadomość, że i tak to kiedyś wyjdzie na jaw, a wówczas może się to skończyć drastycznie. Twoje obawy o jego odwrócenie się świadczą, że zdajesz sobie sprawę z jego niedojrzałości. Cóż, fajny facet, "bardzo atrakcyjny". Gdzie masz oczy?
Piszesz o miłości... No wybacz, jak chcesz budować sensowny związek na kłamstwie (przemilczanie też jest formą oszukiwania)?
Moim zdaniem należy zdobyć się na szczerość, jeśli tak Ci zależy na nim. I jeśli będzie zniesmaczony i się odsunie - okaże się zwykłym niedojrzałym szczeniakiem. Ale może coś mu się zajarzy i pojmie, że ta jego opinia o wieku to bzdura i dorośnie?
Wiesz, dobra zabawa, miłe, godzinne rozmowy o niczym nie świadczą - zaryzykuj i poznaj go naprawdę.
Bo może szkoda trwonić Twojego czasu...

Właśnie miałam kiedyś chłopaka, który ukrywał wiek. Mnie było wszystko jedno... nie miałam poczucia, że nadwyręża moje zaufanie.
Ale kiedy piszesz, że on może je stracić, zaczynam się bać.

Fakt faktem, ten chłopak parę razy powiedział, że nie wie, ile mam lat - żartowaliśmy z tego, ale widzę, że to dla niego ważne.

Zatajanie wieku jest głupotą.
Ja na jego miejscu właśnie przez to bym Cie skreśliła, nie ze względu na wiek.

Rodzice mojego kolegi tak mają -- wyglądają na szczęśliwych (widok z zewnątrz). Są wiele lat razem, sklep prowadzili razem.

Broń Boże z tego nie rezygnuj, bo w głowie masz jakieś plany... warto żyć dla tych chwil.

Dokładnie tak to widzę -- on jeśli będziesz dużo starsza będzie chciał to pozostawić na etapie "przyjaźni". Proponuję, abyś Ty też tak do tego podeszła. Może być przyjaźń + seks, ale pewnie razem nie będziecie.

No pewno, że źle -- w ogóle nie wiąże przyszłości z Tobą. Może zrób tak: "Pozostaniemy przyjaciółmi, więc mojego wieku Ci nie wyjawię, bo jestem starsza i źle mi z tym." Szkoda tylko, że bez seksu, bo wtedy jest strasznie pusto.

On nie wierzy w miłość, dotyku unika, a wakacje razem zaplanował? Całą paczką, czy we dwoje? To jest sprzeczne z tym co napisałaś wyżej.

Tak, pewnie -- o ile nie dążysz do małżeńśtwa.

Nie będą w stanie się przełamać, albo trzeba na to czasu, albo jest niedojrzały. W sumie to 20-latek, więc moze się mylić w wielu kwestiach. Duchowny, który badał małżeńśtwa  (Bill Hybels, "Życie, które działa") bardzo, bardzo dużo wartościowych rzeczy napisał -- m. in. dlaczego taki młodzik może być w błędzie -- on po prostu szuka swojego światopoglądu.

Może być taki scenariusz... wchodzicie w przyjaźń, on albo Ty znajdujecie męża/żonę, przyjaźń pada, a potem przez wiele lat będziecie się zastanawiać jakby to było gdybyście byli razem.

Na razie nie mów nic o ile nie dążysz do małżeństwa. A jak usilnie szukasz męża, to masz dwie drogi (1) powiedzieć i ewentualnie wszystko szlag trafi (2) nie mówić, pozostać "przyjaciółmi".

Ale ja troszkę Ciebie nie rozumiem: planujesz przyszłość z facetem, który daje Ci sygnały że nie ma ochoty na stały związek. Ja bym powiedziała od razu prawdę ile ma lat i zostawiła go na pewien czas, aby sobie przemyślał co dalej. A Ty się martwisz za niego i chcesz za niego decydować. Powiedz mu kim dla Ciebie jest, czego byś od niego chciała i niech Ci powie jak on na to patrzy. Proste? Proste!

Chwila moment, wszystko dzieje sie w pracy i wszyscy dookola nie maja pojecia ile autorka ma lat??? Przeciez jesli nie juz to wkrotce i tak sie dowie.

Ma tyle ile ma a jak chloptas uwaza, ze te 7 lat czyni z niej modliszke, ktora chce go usidlic to niech idzie pobawic sie z rowiesnicami. Teraz jest ok a jak mu wyjawi swoj wiek to on sie odsunie? Paranoja jakas.

Powiedz jemu, w sumie prędzej czy później i tak to się wyda...i licz się z tym, że o ile początkowo dla dwudziestolatka będzie taka znajomość/związek dużą atrakcją, to po pewnym czasie może się jemu zmienić i to o 180 stopni... jakby nie patrzeć, on jest dopiero na początku poznawania kobiet i jego priorytety mogą ulec zmianie... co dzisiaj będzie rajcować, to jutro już niekoniecznie... i z całym szacunkiem, ale jemu czas wolniej upływa, jak na razie rzecz jasna...

obawiam się, że nic z tego nie będzie. Strach/obawa Ciebie sparaliżuje, że niby możesz jego stracić/zniechęcić, a masz parcie na przebywanie w jego towarzystwie... i tak będziesz kombinować, żeby zjeść ciastko i mieć ciastko... Tyle tylko, że on w każdej chwili może inną panienkę znaleźć i smutno się zrobi... a z tym upływem czasu, to miałem na myśli nie tylko małżeństwo i parcie na bachorki, ale również to, że zainteresowania, sposób spędzania wolnego czasu i wreszcie znajomi mogą się Wam zacząć rozjeżdżać... piszesz, że na razie się "układa", ale wahasz się z tym wiekiem - dlaczego?, skoro jest tak dobrze...

A mi się wydaje, że tak przedstawiasz mu swoją różnicę wieku (z obawą, wstydem, wykręcaniem się...), że on może boi się, że faktycznie masz gdzieś ponad 30-ści. Może dla niego problemem byłaby dopiero różnica ponad 10 lat?

Może też być tak, że jak w końcu powiesz mu, że masz 27 lat, on z ulgą stwierdzi: "tylko tyle, o rany, a ja bałem się, że dużooo więcej". Oczywiście to ten bardziej optymistyczny scenariusz!

Jednak wydaje mi się, ze nie różnica wieku może okazać się problemem co ukrywanie tej różnicy. Jak również problemem jest to, że on faktycznie traktuje Cię bardziej jak przyjaciółkę niż kobietę, z którą coś mógłby...

Jak znów wypłynie między Wami temat różnicy wieku, to zapytaj go dlaczego tak ważne jest dla niego poznać Twój wiek? Jak on myśli, ile według niego masz lat? O ile musiałabyś być od niego starsza aby poczuł się przy Tobie niezręcznie? I po usłyszeniu jego odpowiedzi powiedź mu ile masz faktycznie lat, aby dłużej nie ukrywać tego. Po czym nie naciskaj w żaden sposób, daj mu to przemyśleć, oswoić się z tematem.

Mam znajomą, która jak miala 27 lat to poznała chopaka właśnie 7 lat młodszego. Ona myślała, że on jest starszy. On myślał, że ona jest dużo mlodsza. Jednak w końcu oboje się dowiedzieli o tym jaka różnica ich dzieli. I mimo tej różnicy zakochali się w sobie, pare lat później wzięli ślub. I z tego co mi wiadomo układało im się dobrze. Obecnie nie mam żadnych info o nich.

Ja natomiast jak miałam 26 lat poznałam 20-sto latka. Na początku spotkania były urocze. On był zabawny, czuły w słowach, zwariowany. To było fajne. Ale dość szybko zauważyłam jego niedojrzałość, byliśmy na innych etapach życia, inne priorytety odnośnie pracy, nauki, ogólnie inne podejścia do życia. Zabrakło mi cierpliwości, bo z racji wieku on był taki jakiś nieśmiły, niekonkretny, trochę przestrasznony, powściągliwy. Samo się to rozpadło.

Och, słuchaj... Poznałam zbyt wielu 35, 40-latków, którzy zostawiają swoje 25-letnie kobiety dla młodszych, żeby myśleć takimi kategoriami. Mężczyzna w każdym wieku może zostawić. Także... to nie spędza mi snu z powiek. Naprawdę uważam, że pod tym względem liczy się charakter - nie wiek.

Co nie zmienia faktu, że wszystko, o czym piszesz, jest prawdą. Po prostu nie myślę takimi kategoriami. Ale Wasze posty nierzadko pokazują mi, że ja sobie mogę tak nie myśleć - ważne, co na ten temat sądzi ten chłopak. Bardzo dziękuję za post enyi. Duuuuużo mi dał!

a tak swoją drogą, to nikt autorko nie będzie patrzył Ci w dowód, za to w twarz i owszem. Więc różnica wieku to jest pikuś, może dla niego szokiem być na początku taka niby kosmiczna liczba 7, ale jak nie będziesz naciskać na ten temat i w ogóle będziesz omijać temat wieku, to samo pójdzie. Bądź sobą, albo to doceni albo i nie No i buduj szczerość i zdrową relację, nic na siłę

Mieć dziewczynę i nie wiedzieć ile ma lat - jakiś kosmos. Podobny do tego - mieć dziewczynę i nie wiedzieć jak ma na nazwisko.
Zawsze wychodzę z założenia, że szczerość jest podstawą. Ukrywać coś, kręcić, nie fair a zresztą i tak wyjdzie.

To chyba był mój pomysł i cieszę się, że Ci się spodobał.
A mi się spodobało jak ktoś napisał byś mu o tym powiedziała i starała się do tego tematu nie wracać, bo to prawda, że im więcej będziesz się tym wiekiem martwić, tym więcej on zacznie to robić.
Myślę, że on na razie tego związku nie traktuje poważnie, bo Twojego wieku nie zna i chyba trochę się boi w to zaangażować. Ale wszystko się wyjaśni jak mu powiesz. Głowa do góry i jeśli on wtedy się odsunie od Ciebie, to będzie znaczyło, że nie był wart Twojego uczucia i dobrze się stanie że teraz się o tym dowiesz jak jeszcze Ty się tak mocno nie zaangażowałaś.;)
Więc jak by się to nie skończyło to będzie dobrze dla Ciebie. Życzę Ci aby on to dobrze przyjął. Więc napisz nam jak on zareagował na to ile jestes starsza od niego. Powodzenia i kciuki trzymam.

Kochana pozwól mu się z tym oswoić. On się boi, że w Twoich oczach nie będzie dość męski jak jest o tyle młodszy od Ciebie. Powiedz mu, że przy nim czujesz się o wiele młodsza, powtarzaj mu jaka jesteś przy nim szczęśliwa i mów mu często, że wiek nie ma znaczenia, bo najważniejsze jest jak się oboje ze sobą czujecie.

Jak dla mnie ban poderwanie "małolaty" dla 20-sto latka to żaden wyczyn. A właśnie kobieta starsza będzie stanowić wyzwanie. Natomiast dla faceta 30+ to może i faktycznie wyzwanie znaleźć duzo młodszą jak 19, 20-sto  latkę.

Zresztą uważam, że "pochwalić" to się facet może jeśli poderwie naprawdę atrakcyjną, pewną siebie, może nawet nieco wyniosłą kobietę niż po prostu młodszą. Zresztą jeśłi dla faceta jest ważniejsze ile punktów przewagi zdobędzie wśród kolegów, a nie to czy faktycznie mu jest dobrze z daną dziewczyną to świadczy tylko o jego niedojrzałości.

ban według mnie nie ma czegoś takiego jak przyjaźń + seks - to jest po prostu układ bez zobowiązań = lubimy się, robimy sobie dobrze i nic poza tym. Nie polecam osobą, które są w daną relację zaangażowane emocjonalnie.

Ale owszem czasem trzeba dać danej relacji trochę luzu, spontaniczności, czasu aby się poznawać, a nie od razu wchodzić w jakieś deklaracje.

Kobietka85 pomysl sobie, ze swietnie wygladasz skoro on myslal, ze co najwyzej jestes starsza jakies 2 lata

Tak, ban, dokładnie tego się bałam, wiesz? Że on pomyśli, że jest do bani, skoro jedyne, na co go stać, to kobieta w średnim wieku (tak mnie nazwał w żartach, ech). I rzeczywiście powiedział, że rodzice by go za to zabili, więc na razie mam udawać 20-latkę
Na szczęście jest wyjątkowo atrakcyjny, miał już dziewczyny przede mną... ten problem poza sferą żartów nie istnieje. On wie, że stać go na każdą dziewczynę. I wie, że ja jestem bardzo atrakcyjna dla wielu mężczyzn. To fajna równowaga.

Natomiast zaskoczyło mnie, że dla niego problemem jest to, w co idealnie trafiła Myszeczka23: co ja w nim widzę. Dlaczego chcę być akurat z nim, skoro tyle w życiu osiągnęłam i mogę mieć każdego. Czy będę miała dla niego czas. Itd. itp.
Dlatego będę robić tak, jak piszesz, Myszeczko23: podkreślać, ile dla mnie znaczy i jak mi z nim idealnie, co w nim uwielbiam. Wczoraj już mu to powtarzałam i widziałam, że on wie, że naprawdę tak czuję.

Ban - uwierz - nie naciskałam i niczego nie przyspieszałam. Wręcz bałam się jego deklaracji, bo wiedziałam, że jeśli padną, wróci kwestia wieku To naprawdę potoczyło się swoim rytmem. I ja mu daję wolność! W ogóle dużo o tym rozmawiamy i to nasze zbliżenie się do siebie, wszystkie obawy (przyjaźń czy kochanie) mieliśmy identyczne.

Ale fakt faktem, jak pisze enya i Myszeczka23: teraz trochę na siłę chcę się zdystansować. On jest odrobinę sztywny i zdystansowany, chyba teraz zaczyna się dla niego moment przemyśleń: mijają emocje i zostaje chłodny namysł nad sytuacją. Właśnie teraz nie chcę wyskakiwać pierwsza z deklaracjami czy czymkolwiek innym. Zaczekam, aż on naturalnie znów zacznie się do mnie przybliżać A potem mam zamiar kompletnie olać kwestię wieku i cieszyć się byciem razem Bo tak naprawdę wydaje mi się, że będzie tak, jak pisze blue velvet1: za jakiś czas sprawy nie będzie w ogóle.

Bardzo dziękuję Wam za rady. Każda z nich tak mocno pomaga mi się oswoić z tą sytuacją... Także jeszcze raz dziękuję za Wasze punkty widzenia Im bardziej się różnią, tym bardziej prawdziwie zaczynam to wszystko postrzegać, bo nie tylko przez pryzmat własnych poglądów. Pozdrawiam!!!