facet za granicą... i problem... pomocy...

zdecydowałam się żeby opisać tu mój problem, bo już kompletnie nie wiem co robić.
zacznę od początku...
poznaliśmy się ponad rok temu, przez internet. trafiliśmy na siebie zupełnie przypadkiem przez zamieszczone przeze mnie zdjęcie na portalu społecznościowym (nie randkowym itd.). On uznał, że musi mnie poznać.. to tak jakby coś w nim drgnęło od samego początku... i się zaczęło.. na początku rozmawialiśmy o jakiś głupotach.. dowiedziałam się, że jest polakiem mieszkającym w Anglii od kilku lat (1500 km) akurat miałam ciężki okres w życiu i taka rozmowa była mi potrzebna, wiedziałam, że On spojrzy na moją sytuację inaczej, tak z zewnątrz.. bardzo mi wtedy pomógł... później okazało się, że ja Jemu też.. obydwoje czuliśmy jakbyśmy znali się już bardzo długo, rozumieliśmy się świetnie. On jest typem faceta, który zamyka się w sobie.. skupia uwagę na innych. lubi pomagać. poznawaliśmy się coraz lepiej, zdobyłam Jego zaufanie, bo głupio mi było uzewnętrzniać się i czerpać pomoc tylko od Niego.. w końcu zaczęło to działać w dwie strony. cieszyłam się, że jestem komuś potrzebna.. wspierałam Go jak tylko mogłam, wyciągnęłam Go z depresji po tym jak zostawiła Go żona.. tak.. żona.. On jest starszy ode mnie ponad 10 lat ale wiek nie ma tu żadnego znaczenia. jest moją bratnią duszą. minęło kilka miesięcy.. w końcu podjęliśmy temat spotkania. podobał mi się, a ja Jemu. obydwoje czekaliśmy na to spotkanie, odliczaliśmy dni. było warto, kiedy się w końcu spotkaliśmy całe zdenerwowanie odeszło. czas leciał tak szybko jak byliśmy razem, było magicznie, iskrzyło. wszystko było takie wyjątkowe, każda chwila. zakochałam się w nim.. i On we mnie. przylatywał do mnie kilka razy.. średnio co miesiąc, czasem trzy tygodnie, a raz nawet tylko 6 dni przerwy między jednym wyjazdem, a drugim. kiedy był u siebie.. nagle znalazł się w szpitalu.. (nie wspomniałam wcześniej, że był chory.. dość poważnie) bardzo się wtedy przestraszyłam, chciałam być blisko Niego i już miała kupować bilet lotniczy.. ale nie kupiłam. ten pobyt w szpitalu zmienił prawie wszystko.. jedynym plusem był zabieg, który powstrzymał rozwijającą się chorobę. okazało się, że szpital zadzwonił do jego byłej żony.. mieli numer z ubezpieczenia.. i przyjechała do niego.. opiekowała się nim później kilka dni.. po czym wróciła do siebie.. do innego miasta.. ale mimo tego,że mnie i Jego wiele łączyło wszystkie wspomnienia dotyczące jej wróciły.. czułam się dziwnie.. byłam zagubiona. oddaliliśmy się od siebie trochę za bardzo.. myślałam, że to koniec.. więc zaczęłam się spotykać tu z innym.. a On z nią co jakiś czas. okazało się, że ona chce do Niego wrócić. kłóciliśmy się więc postanowił się ze mną spotkać normalnie i pogadać. przyleciał, było dziwnie.. nie umieliśmy zacząć konkretnej rozmowy.. chciałam żeby powiedział mi jak to teraz ma wyglądać według Niego.. więc się dowiedziałam, że zamierzają spróbować jeszcze raz.. ale powoli.. wtedy jeszcze nie wiedział, że Go kocham.. ale zorientował się po moim zachowaniu.. bardzo ciężko było mi słuchać o niej.. nie wytrzymałam.. za dużo wina, miła atmosfera, i jego decyzja.. uciekłam do łazienki żeby nie widział jak płaczę.. później dowiedziałam się, że On nie może mnie stracić, bardzo mu na mnie zależy.. ustaliliśmy, że będziemy utrzymywać kontakt.. jak wrócił do siebie przestał się z nią spotykać.. wolał posiedzieć ze mną czatując na internecie. wtedy uświadomiłam sobie , że jest jeszcze jakaś nadzieja.. przez długie i szczere rozmowy.. oczywiście kłóciliśmy się czasem bardzo ale nie rzucaliśmy komputerem o ścianę.. rozmawialiśmy dalej. potrafimy się godzić w wielkim stylu i to nas właśnie wyróżnia, że mimo złości rozmawiamy dalej a później jest tylko lepiej.. miesiąc później znów się spotkaliśmy. było już inaczej.. jak dawniej. czuliśmy się jakbyśmy byli razem.. i w końcu stało się to na co czekałam.. w końcu powiedział, że mnie kocha. wszystko momentalnie się zmieniło.. nawet poznał moją mamę. pokazywał mi na każdym kroku, że jestem najważniejsza.. bajka. w końcu byłam szczęśliwa i On też. nie trwało to długo.. tydzień później.. po tym jak wrócił do siebie.. bez zapowiedzi przyjechała do niego ex.. oznajmiła, że odeszła z pracy.. musiała opuścić mieszkanie.. i nie ma się gdzie podziać.. przygarnął ją, bo przecież lubi pomagać. ja o tym nie wiedziałam.. nie rozmawialiśmy tamtego dnia.. więc napisałam mu smsa.. ale On go nie przeczytał.. tylko ona.. ale nie zaprzestała tylko na tym. przeszukała mu telefon, później zrobiła awanturę.. błagała żeby do niej wrócił, że ją nie obchodzi to, że miał kogoś itd. ja się o wszystkim dowiedziałam przypadkiem.. dostałam smsa z jego numeru.. od niej.. coś w stylu, żebym go zostawiła w spokoju.. tylko z wile mocniejszym akcentem..
ta chora sytuacja trwa już jakiś czas.. a ja mam tego serdecznie dosyć. czuję się okropnie. On ukrywa się przed nią żeby ze mną pogadać. mówi, że bardzo mnie kocha, że nie chce stracić, że mu zależy.. ale nie robi nic w tym kierunku żeby coś naprawić.. kiedy pytam co czuje do niej to mówi, że sam nie wie.. idzie na off-line kiedy ona się "kręci" ciągle tylko są jakieś niedomówienia i nieporozumienia między nami.. ale jak jej nie ma.. jest tak jak powinno być. dobrze. ciągle myślę, że to tylko jakiś zły sen, że się obudzę i jej nie będzie.. weszła z buciorami w jego życie.. a miał już plany, które dotyczyły mnie.. teraz tylko słyszę, że On sam się gubi, nie może jej wyrzucić itd. mimo to mówi, że chciałby być ze mną. że jest ze mną szczęśliwy. ja wiele potrafię zrozumieć.. ale mam już dosyć tego, że ona psuje relacje między mną a Nim.. tak bardzo Go kocham.. nie wiem co robić..