5 LAT ZWIĄZKU A JA NIE WIEM CO DALEJ.... POMÓŻCIE...

Pocieszę Cię: ja się rozstałam z chłopakiem po 8 latach, mimo tego, ze był cholernie zabawny
Nie dogadaliśmy się w najważniejszych życiowych kwestiach i cała reszta przy tym zbladła

Człowieka nie należy zmieniać- możesz go jedynie zmienić na innego partnera.

To, że coś było dobre 5 lat temu, nie znaczy, że dziś tak samo odbierasz świat! To nie mąż! Dopiero szukasz partnera na całe życie i trudno się tu uwiązywać do jednego, że tak brzydko powiem: pierwszego lepszego, bo małżeństwo to zbyt ważna część całej reszty życia, by tak bezsensownie wybierać sobie człowieka, obok którego będziesz się codziennie budzić i z którym będziesz dzielić WSZYSTKO.

Daj sobie czas na doświadczenia, na poszukiwania, na dorastanie jednym słowem.
Ani Ty nie jesteś winna niczemu, ani on- po prostu do siebie najwidoczniej kompletnie nie pasujecie

...a z czasem przywiązanie staje się uwiązaniem. Nie da się na tym przejechać całego życia.

Nie trzeba kończyć związku tylko dlatego, że pojawił się ktoś nowy, ale też nie trzeba tkwić w związku tylko dlatego, że ....... no właśnie, że co?

Masz rację... Czy ja wytrzymam tak latami... Mimo, że czasami jest naprawdę fajnie. Najbardziej boli mnie to, że on się stara, robi wszystko abym była szczęśliwa, a ja nie mogę dać mu nawet takiego prawdziwego uśmiechu za to... Boję się, że jeśli postanowię go zostawić, to będę żałowała swojej decyzji,  wtedy już nie będzie powrotu do tego, co było. Sama nie jestem pewna czy ja na pewno tego chcę, czy jestem w stanie to zakończyć? nie wiem czy nie mam na to zbyt mało sił...

Chyba naprawdę potrzebuje trochę oddechu, odpoczynku od tego wszystkiego... Chciałabym pobyć sama, aby w ciszy, spokoju wszystko przemyśleć, tylko jak skoro już razem mieszkamy... ? Do rodzinnego domu jest zbyt daleko by dojeżdżać do szkoły, czy też pracy...

Jeszcze strasznie mnie denerwuje to, że nie mogę swobodnie mieć znajomych, bo np. na uczelni po wykładach rozmawiamy w grupie a ja już mam tel: Gdzie jestem? Czemu jeszcze nie wracam? i że nie spieszy mi się do domu. A przecież chyba mam prawo chwile porozmawiać??  jeszcze są np. takie sytuację, że mój brat z żoną zapraszają nas do siebie to też nie pasuje i jak coś to sama jadę do nich, bo on nie chcę. A chciałabym żebyśmy razem sobie posiedzieli, bo wiadomo, że w czwórkę jest zawsze inaczej niż w dwójkę siedzieć w domu. Dobra rozumiem to, że nie lubi towarzystwa, woli wszystko sam, a ja zawsze jakoś to wytrzymywałam, nawet nie sprawiało mi to takiego problemu, ale teraz czuję się tak jakby odizolowana od wszystkiego. Tylko my i nic więcej...

A ta cecha chłopaka dopiero teraz zaczęła Ci przeszkazdać? Ludzie nie zmieniają się ot tak i na zawołanie... Myślę, że jesteście jeszcze młodzi i rozstanie teraz czy zrobienie sobie przerwy nie jets wcale złą opcją...

Witam .Ja z nowym wątkiem ... otórz jesteśmy razem od 7 lat od 3 jestesmy małżenstwem ... i zaczyna się barrdzo psuć w naszym małżenstwei .. otóż mój mąż lata  zpracy do "drugiej" pracy ...tzn. bardziej to hobby ...a mi to bardzo przeszkadza co robi ć ??

Powiedziałam mu właśnie czego mi brak w związku... Powiedział żebym go zostawiła, Wyszedł z domu, nie wziął telefonu.... STRASZNIE SIĘ BOJE, łzy mi same lecą. Co ja mam teraz zrobić??? ;((

Powiedziałaś mu, że Ci czegoś brak w związku, a on wyszedł obrażony. Rozmowa to jest moim zdaniem próba ratowania związku, bo jak nie ma o czym gadać, to i nie ma czego ratować. Twierdzisz, że on się stara, ale z tego, co piszesz, to on nie chce żebyś gdzieś wychodziła, nie chce wyjść z Tobą "bo on nie lubi" a zastanowił się co ty lubisz, albo czego nie lubisz? Wydzwania z pretensjami jak jesteś za długo poza domem, z Tobą nigdzie nie chce iść, najlepiej jakby inni ludzie nie istnieli, zwłaszcza Twoi znajomi. Jak dla mnie to jest głupie po prostu. A jak zdecydowałaś się na rozmowę, to sobie poszedł.

Co do tego, że bycie zabawnym nie załatwi wszystkiego - pewnie, że nie, ale dla mnie bez sensu jest smutne, bezbarwne życie u boku odludka i wampira emocjonalnego. Poza tym dlaczego wszyscy zakładają, że ten z poczuciem humoru to lekkoduch, nieodpowiedzialny itp. A robiący fochy ponurak to zaraz dobry, odpowiedzialny, tylko mało towarzyski. A do dupy z taką odpowiedzialnością i stabilnością w związku! Bez znajomych, wszędzie wychodząc bez niego, smutna, bez ochoty na seks. A potem się okaże, że lata zleciały i ani nic z życia nie skorzystała, nie nawiązała przyjaźni i ciekawych znajomości, bo "on nie lubi" i tylko siedzi z nim w domu wiodąc nudne, smutne życie. Jak dla mnie bez sensu.

Droga Aniu, masz dopiero 20 lat, nie chcę Cię namawiać do podjęcia decyzji, której możesz żałować, ale pomyśl, czy warto ciągnąć związek, który nie daje Ci radości tylko z powodu przywiązania. Ja rozumiem, że kochasz tego faceta, ale mam wrażenie, że się męczysz w tej relacji. Przecież masz szansę na znalezienie faceta, który swoim ponuractwem nie będzie Cię wpędzał w emocjonalny dołek. Ja uważam, że nie warto marnować najlepszych lat swojego życia na związki bez przyszłości. Drażni Cię jego zachowanie, nie masz ochoty na seks z nim, facet wzbudza w Tobie poczucie winy. Nie tak powinien wyglądać dobry związek

WitchQueen:
Dziękuję Ci za rzetelną odpowiedź. Czuję się obciążona w tym związku, że wszystko co było w nim złe, to przeze mnie... To mnie boli najbardziej chyba. Bo nawet jak on coś zrobi to stara się tak przekręcić, że zawsze wyjdzie, że to jednak ja jestem winna...  Nie wiem czy mam poczekać. Nie wiem czy będę umiała żyć bez niego i jak te życie by wyglądało. Trudno jest mi nawet to sobie wyobrazić...

Droga Aniu, jak zaczniesz żyć bez niego to Ci się to wyda łatwiejsze niż myślałaś. Koniec związku to nie koniec świata, czasami dopiero jak człowiek zrozumie, że może się czuć dobrze nawet zupełnie sam potrafi stworzyć dobry związek. Ciągle myślisz, że wszystko jest Twoją winą - ja myślę, że Twój facet robi to celowo, żebyś czuła się winna i robiła tak jak on chce. Bądź trochę egoistką, przecież to, że jesteś z nim w związku nie oznacza, że musisz robić wszystko tak jak on chce i być z tego zadowolona. On nie rozumie, że nie jesteś jego wierną kopią i możesz mieć inne potrzeby. Jesteś z nim 5 lat, a masz 20, a więc w zasadzie dorosłaś przy nim i pewnie dlatego tak trudno Ci powiedzieć dość, czy chociaż zacząć stawiać na swoim. W ogóle przecież ty nie wymagasz od niego nie wiadomo czego, tylko chcesz mieć znajomych i czasami gdzieś z nim wyjść. Jak by się poświęcił od czasu do czasu (skoro ty starasz się ciągle żeby on był zadowolony) to przecież korona by mu z głowy nie spadła. A w ogóle jak po tym jego strzeleniu focha? Nastąpił jakiś przełom, porozmawialiście normalnie?

Może nie jest to wymarzona sytuacja, ale zawsze jakiś przełom. Nie tęsknisz za nim, więc możliwe, że jednak Ci się przelało, że nie masz na niego siły. A może po prostu musisz odpocząć, przemyśleć. Możliwe, że nie ma o co walczyć, nie mnie to oceniać, ale skoro bardziej tęsknisz za tym kolegą niż za facetem, to dla mnie sprawa jest jasna - raczej malejące szanse na sklejenie tego związku. Nie mówię, że to źle, czy dobrze. Po prostu pewnie będziesz musiała prędzej, czy później dokonać wyboru, czy chcesz żeby Twój związek trwał. To nie jest paranoja, po prostu uczucie może się wypalić.

Hej trochę się u mnie działo ostatnio. Mój chłopak już twierdził, że się wyprowadza, ale na drugi dzień zmienił zdanie. Trochę i ja odwiodłam go od tej decyzji. Kiedy ostatnio zasypiałam przy nim to się wtuliłam i pomyślałam czy dałabym radę bez tego... I nie wiem, bo uwielbiam zasypiać wtulona w niego, czuć jego ciepło (ale mimo to ochoty na niego nie mam jak na razie, nie wiem może to się zmieni, albo już jesteśmy za daleko od siebie). No ale rozmawiałam też bardzo bardzo długo z moim "kolegą" (bo nie wiem jak nazwać osobę, której na mnie zależy i nie będę ukrywać, że jak myślę o nim uśmiech sam się pojawia). Wyznał mi, że zależy mu na mnie i mimo, że jest wesołym śmieszkiem to bardzo poważnie podszedł do tematu, co mi zaimponowało. Rozmawialiśmy chyba cały dzień... To było fajne, że nie musiałam się ograniczać, że coś palne jak mojemu chłopakowi, i że zaraz się obrazi tak jak Mój. Gadaliśmy o naszych uczuciach i tak ogólnie. Mówił, że jakbym była wolna to już by mi się oświadczył, co mnie trochę przeraziło, ale zrobiło mi się tak miło na serduchu. Widać po nim jak na mnie patrzy z taką iskierką. Wszyscy mówią na nas, że pasujemy do siebie, że takie dwa krejzolki, co się pośmieją i pogadają:) Trochę mi z tym głupio w stosunku do mojego chłopaka, że tak mówią...
Nie wiem czy dobrze zrobię, ale chyba dam szanse mojemu chłopakowi... Tyle lat nad sobą pracowaliśmy, wiem że mnie kocha całym sercem. Nie wiem może dam radę bez tych śmiechów i takie tam moje widzi misie.... Spróbuje, bo po takim czasie zasługujemy na to żeby dać sobie szanse chyba. Nie wiem muszę to przemyśleć jeszcze...

Aniu, jak się czujesz?? Coś się między Wami wyjaśniło? Jak Twoja znajomość z "kolegą"??

No to masz trudny wybór. Chociaż skoro Twój facet nie zamierza wrócić, to chyba w sumie już trochę wiadomo. Na Twoim miejscu bym jakoś bardzo nie nalegała żeby wrócił, bo to też trochę może być tak, że on obrażaniem się i nie wracaniem do domu trochę Cię testuje - czy przybiegniesz na focha. Jeżeli chcesz nadal próbować ratować ten związek, to daj mu znać, że jeżeli uzna za stosowne może wracać do domu i możecie normalnie porozmawiać, ale nie szalej jak matka za niesfornym przedszkolakiem, bo uciekanie z domu bez uprzedzenia to nie jest metoda. Może on też potrzebuje sobie przemyśleć na spokojnie wszystko.
Spał pod mostem nie będzie, nie bój się. Skoro uciekł, to raczej miał dokąd.

Wszystko wymyka mi się z rąk. Jest źle. Mieszkamy razem, ale żyjemy tak jakby oddzielnie.... jestem teraz w takim stresie, że po prostu moja psychika chyba za bardzo tego nie wytrzymuje. Nie rozmawiamy ze sobą, a raczej on ze mną. Powiedział, że po tym co mu powiedziałam to mi nie ufa, chciał się wyprowadzić, ale go uprosiłam, żeby tego nie robił (Powiedziałam to co czuje, to co pisałam na postach). Jego ubrania są spakowane, ponieważ nie rozpakował się od tamtej pory... A ja codziennie rano, gdy wychodzi do pracy to się budzę w ogromnym stresie, czy przypadkiem nie bierze torby z ubraniami i już nie wróci. Nie wiem jak mam z nim rozmawiać... Mówię a on tylko odburkuje... Chodzi cały czas poważny, że strach się odezwać. Ostatnio weszłam do pokoju a on czytał moje sms.... Ale udałam tak jakby się nic nie stało, nic o tym nie wspomniałam mu nawet. Po prostu jakbym nie widziała. Powiedział, że się zmieniłam bo teraz to piwko i w ogóle (od razu powiem, że nie jestem piwoszem, siedzę cały czas w domu a piwo wypiłam ze swoją współlokatorką w domu przy nim jeden jedyny raz).  Zrobiłam mu bułki do pracy i napisałam karteczkę, że smacznego i uśmieszki a on mi tylko odpisał drukowanymi literami NIE TRZEBA BYŁO. Nie wiem już co mam z tym robić... W ogóle ostatnio mi wypominał wszystko, że ja to jestem za szalona dla niego, że ja to towarzystwo bym chciałam tu i tam, że kolegów bym chciała mieć- w ogóle to tak to ujął, że poczułam się jak jakaś gorsza, jak taka dziewczyna lekkich obyczajów. Nic mi nie idzie... Już nic nie wiem, najchętniej bym to wszystko skończyła i miała święty spokój z tym wszystkim, bo czemu zawsze ja muszę być najgorsza w naszym związku, czemu nie ma podziału win. Wiem, co robiłam zawsze źle- kiedy się kłóciliśmy to latałam nad nim jak głupia, nawet jak on coś zrobił to od razu mówiłam, że nic się nie stało. Po prostu nie potrafiłam się gniewać i wyrobiłam chyba u niego taką pewność, a jak on się pogniewał, to gdybym ja się pierwsza nie odezwała, to ciekawe jaki okres czasu byłaby cisza...Na pewno długi... Niestety serce nie pozwala mi zrobić tak poważnego kroku... Nie umiem go zostawić, mimo że z jednej strony mam wszystkiego dość, to z drugiej mam nadzieje, że może jeszcze się wszystko ułoży...