Jak się rozstać i nie zwariować ?

A Twój facet nie widzi problemu w swoim zachowaniu?
Czy może widzi, chciałaby to zmienić, chciałby nad tym pracować? Bo jeśli tak, i jeśli go kochasz, to może jakaś terapia dla nieumiejących sobie radzić z gniewem?
Był taki od początku? Jak rozumiem, nigdy Cię nie uderzył? Podejrzewam że skoro przez 7 lat tego nie zrobił, to nie zrobi, więc nie bój się go. Chociaż oczywiście rozumiem że krzyki i trzaskanie drzwiami to nic fajnego.
Jeśli nie widać w nim chętni na poprawę, to trzeba rozważyć rozstanie, bo po co samej sobie aplikować stresy, skoro przecież można żyć u boku spokojnego (innego) człowieka?

Pierwsze mi się nasunęło, że dobrze jednak, że wróciłaś, bo dzięki temu uświadomiłaś sobie pewne rzeczy i do tego jesteś bardziej przygotowana do odejścia.
Zależy jak do tego teraz podchodzisz. Czy nadal chcesz z nim być? Jeśli tak to rozmowa, terapia i wtedy decyzja. Jeśli nie, trudno. Każde odejście rani.

Wróciłam do niego z uczucia. Tylko jak teraz patrzę na to wszystko to wydaje mi się, że miłość tak nie wygląda. Ja po prostu walczę o siebie w tym związku, nie chce ulegać i zgadzać się na coś, co mi nie odpowiada. Ja chcę przedyskutować, omówić pewne sprawy, ale albo się z nim nie da, albo my już nie potrafimy. On nie znosi jakiekolwiek dyskusji - Pan i władca powiedział, więc tak ma być. Jakby miał monopol na wiedzę i jedyną słuszność. Sądzę, że powiela schemat jaki miał u siebie w domu. Jego ojciec rządzi, nikt mu nic nie powie nawet jeśli jego decyzje, słowa są niesłuszne i bolesne dla rodziny. Mój facet chce zrobić to samo ze mną co jego ojciec zrobił z matką. Oni się tam dla świętego spokoju zgadzają na wszystko i nie zgłaszają sprzeciwu. Bo inaczej by ich męczył i dokuczał. A ja się nie daje, ja mówię, że mi nie pasuje to czy tamto. I od razu jest afera. Po tym powrocie do siebie tak jakby mi spadły klapki z oczu, dostrzegam go od nowa, i więcej mi rzeczy w nim przeszkadza, niż zachwyca.

Chłopak mnie nie uderzył nigdy, ale jak powiedziałam mu wczoraj, że mnie przeraża jego zachowanie, że się go bałam, to stwierdził, że to już widocznie końcówka związku.

Nie wyobrażam sobie, że kiedyś będziemy mieć dziecko i on na nie będzie się darł jak na mnie. Albo, że będzie się darł na mnie a dziecko będzie tego świadkiem. Takiej przemocy.

Mam poważne wątpliwości co do słuszności kontynuowania tego związku. Tylko, że jak pomyślę o tym, że mam przechodzić przez rozstanie od nowa to po prostu nie mam sił. Ostatnio ja zerwałam i to były koszmarne chwile, te jego błagania i płacze, czułam się strasznie, w ogromnym poczuciu winy. Nie wiem jak to teraz rozegrać, co zrobić. Przeciez żadne z nas nagle nie dostanie oświecenia, i się zmieni, żeby nagle było nam lepiej.

z całym szacunkiem, ale dorabiasz ideologię... bo przez ponad sześć lat jego zachowanie nie przeszkadzało?, bo nie wierzę, że naraz się tak zmienić raczył... widać wyraźnie, że masz ochotę związek w komis oddać, ale sama dla siebie usprawiedliwienia szukasz... a może lepiej zwyczajnie zakończyć i zachować jakoś tam fajne wspomnienia i relacje osobiste na przyszłość, niż obrzydzać sobie partnera traktując jego zachowania jak bakterię pod mikroskopem... masz zamiar skończyć???, to skończ bez tej całej szopki z wyciąganiem winy...

Nie wiem, może to masochizm, uczucie, a może nieumiejętność stawiania granic w związku,  brak szacunku do samej siebie, a może wszystko razem wzięte.
Jeszcze w tym tkwie, na razie szukam w sobie siły, muszę się oswoić z tą świadomością, ale coraz częściej czuje obojętność, więc to już chyba niedaleko mnie jest zakręt, a za zakrętem nowe życie.

hej, tkwisz w czymś podobnym jak ja (Tkwię albo tkwiłam - ciężko dokładniej określić .

Chyba wróciłaś do niego tylko z przyzwyczajenia.. tam już nie było miłości.. ale jego czułe słówka sprawiły że chciałaś być z nim dalej mimo wszystko. Ponoć są kobiety (i ja chyba do nich należe-choć oby nie) że aż je ciągnie do takich związków, takich gdzie coś się dzieje, nie ma nudy, jest ciągła niepewność... bo gdybyśmy były gdzieś gdzie jest pięknie, ładnie, romantycznie .. to byśmy się zaraz zanudziły ... (tak to jest chore) ...nasza podświadomość uroiła sobie że facet cierpi, jest chory a My mu musimy pomóc.. że go nie zostawimy, bo przecież kto inny mu pomoże jak nie My (i tutaj chyba już podchodzimy pod kobiętę kochającą za bardzo). I takim właśnie sposobem straciłyśmy pare lat swojego życia, nie inwestowaliśmy w siebie, nasze potrzeby stanęły na dalszym planie i ogólnie jesteśmy nic nie wartymi osobami .. bo On i związek był dla Nas najważniejszy. Aaa i oczywiście zatarły się w nas pewne granice, które nigdy nie powinny być przekroczone (wyzwiska itp.) - co świadczy o tym że mamy brak szacunku co do swojej osoby.

Koniec z tym.

To że do niego wróciłaś może być plusem (tak jak ktoś napisał chyba Raki) ...bo wiesz że nie chcesz z nim być ale się boisz odejść.  Spróbuj po każdej kłutni, albo codziennie wieczorem znaleźć chwilę dla siebie - pisz wtedy gdzieś w zeszycie (tak aby nie znalazł) to co Cie w nim wkurzyło, to co dziś zrobił opisuj wszystko co było złe (a nawet i dobre) .. i teraz masz dwie opcje:
1. Jak już się uzbiera parę karteczek usiądź i przeczytaj i pomyśl czy chcesz być tak traktowana całe życie.
2. Jak już się rozstaniecie i będziesz chciała wrócić przeczytaj je jeszcze raz i pomyśl czy warto.

Mój facet był bardzo podobny w tym że podniósł na mnie rękę - za co oczywiście bardzo przepraszał. teraz niby się zmienił bo zaczął chodzić do psychoterapeuty i niby się zmienił niby jest spokojny.. ale dalej tak jest że wszystko jest dobrze przez pare dni a później znowu coś mu odbija a za chwile przeprasza. Oczywiście to ja jestem zła i niedobra, to ponoć ja jestem psychiczna - mimo tego iż nigdy nie powiadziałam mu o tym co mnie boli by go nie zranić (mój wielki błąd).. teraz nawet doszliśmy do takiego momentu że on bardzo  niby mnie kocha, bardzo chce wszystko naprawiać.. ale to JA się muszę zmienić (bo on jest przecież taki dobry) ... wszystko jest okej a wystarczy że tylko coś powiem innym tonem głosu, lub zrobie jakąs  minę (oczywiście nieświadomie) to już jest źle już ja jestem jakaś dziwna itp. I ja też mam świadomość że to wszystko jest chore, ale tkwiłam w tym bo on mi wmówił że to wszystko moja wina - ale zaczęłam nabierać szacunek co do swojej osoby, przestałam z nim dyskutować, jak tylko widze że coś jest nie halllooo mówię mu: że temat na który się kłucimy jak dla mnie jest już zakończony i nie mam zamiaru dalej z nim polemizować i wychodzę do innego pokoju lub kuchni byle z nim dalej nie siedzieć... po takiej reakcji jemu szybko przechodzi i się uspokaja.

GENIU podpowiem Ci coś zauważyłam że  temu mojemu dupkowi bardzo pomaga trening relaksacyjny (może spróbuj codziennie wieczorem się wyciszyć i zrobić sobie taką sesje).

NAjważniejsze to uwieżyć w siebie i swoje siły !