trzymanie nerwów na wodzy-brak umiejętności

mam tak samo.. ale zazwyczaj umiem radzić innym ale nie sobie najlepiej żeby jakios expert sie odezwal bo to nie jest taka prosta sprawa dla laika

Ja po prostu trzymam język za zębami i odchodzę. Unikam kłótni jak się da , choć czasem jest ciężko. Na szczęście powoli zaczynam nad tym panować - tylko spokój Was uchroni , hehe .
Przyznam się , że czasem jestem zadziorą - buntownicy tak mają Swoją drogą może ktoś wie jak oduczyć się buntowania? Nie jestem już małym dzieckiem , a jednak od najmłodszych lat trzyma się mnie postawa buntownicza.
A wracając do emocji - wydaje mi się , że najlepiej jest ugryźć się w język ,ustąpić drugiej stronie i odejść - czasem emocje wywołają płacz , czasem smutek i złość - możemy rozładować napięcie dzięki wysiłkowi fizycznemu - tak chyba najlepiej. Bieganie , pływanie , jazda konna i inne.
Ode mnie to na tyle.

Moj ukochany robi OD LAT przewaznie trzy plamy z kawy w trzech roznych miejscach na blacie kuchennym - codziennie.
Pierwsza plama powstaje podczas nalewania kawy do filizanki, przy maszynce.
Zabiera filizanke i idzie po mleko do lodowki.
Druga plama powstaje przy lodowce, podczas nalewania mleka do filizanki z kawa.
Trzecia plama powstaje po postawieniu filizanki z kawa w innym miejscu, przewazni na obrusie PLUS wysypany dookola cukier. To nie jest zmyslone. Codziennie !!!
Probowalam juz chyba wszystkiego, rezultat tylko na krotko.
Jak widze te plamy to wstepuje we mnie FURIA (tez zalezy od dnia), potem mysle ze nie warto bylo.
Do tego ukochany mnie nie rozumie, uwaza ze ja wyolbrzymiam blachostki i zatruwam atmosfere a przeciez mamy wystarczajaco duzo problemow.
Co robic ?

Hej, jak to jest w związkach to się wypowiadać nie będę, ale generalnie jestem osobą nerwową i także często wybucham. Właściwie nie wybucham - zaczynam poddawać się emocjom, w skutek czego podnoszę lekko(!!!) głos i wszyscy zaraz mówią, żebym nie krzyczała. No ale nieważne. Co robić? To wszystko zależy, czy potraficie - jak ja - w chwili kiedy już złość dociera do punktu krytycznego, zdać sobie sprawę, co się dzieje. Jeśli tak, to to jest właśnie ten moment, kiedy trzeba wziąć głęboki oddech i powiedzieć sobie stanowczo "dość". Ewentualnie poprosić drugą osobę, żeby też zamilkła i zakończyć temat, gdziekolwiek by on nie był. Ewentualnie przełożyć rozmowę na kiedy indziej. Co do duszenia w sobie emocji - czasem faktycznie tak jest, ale - drogie Panie - chyba wszystkie wiemy, jak to z nami jest. PMS, zmęczenie, stresujący dzień - czasem jesteśmy bardziej podatne na takie wybuchy, a czasem mniej. Nie warto ze wszystkiego robić rzeczy, która będzie w nas zalegać i w ten sposób nakręcać się na dodatkową ciągłą złość. Kiedy sprawa jest poważna, to tak, trzeba przedyskutować nasze emocje, ale też na spokojnie. Dla faceta na ogół te nasze burze są kompletnie nie do pojęcia - mamy szczęście, jeśli je po prostu zaakceptuje i nie próbuje za bardzo wnikać.

Próbowałaś zawsze, gdy to robi, dawać mu ścierkę do rąk i mówić, żeby to teraz powycierał? Nie ze złością, spokojnie - naświniłeś to posprzątaj. To go nie wyleczy z głupiej nieuwagi, ale przynajmniej może sam zacznie sprzątać, a Ciebie to przestanie tak drażnić, bo to nie będzie już wiecznie na Twojej głowie.

Może kup Ukochanemu szerszy kubek, maszynkę do kawy postaw obok lodówki i zacznij używac podkładek z tworzywa(koniecznie, np bambusowe czy inne są przereklamowane, choć bardziej estetyczne) tam gdzie zwykle biesiadujecie.

pinkpiwonia pomyśl sobie otym jakby któregoś dnia zabrakło tych plam na zawsze...

edit: wciśnięcie ściereczki do posprzątania jest dobrym pomysłem. można to zrobić nawet z uśmiechem na twarzy, po co się denerwować.

Zawsze powinien być równy podział obowiązków a  jeśli go niema to rozwód.

Ani trochę. Rozwód to ostateczność, ja nie zdecydowałabym się na małżeństwo, w którym to tylko jedna osoba robi wszystko za drugą i biega przy niej jak piesek. Niezależnie od płci. Podział obowiązków to podstawa.

Sam problem nerwowości i wybuchowości dotyczy mnie w sporym stopniu, ale kiedy mam zły dzień, nie spotykam się z chłopakiem, jeśli wiem, iż nie poprawi mi on humoru, a ja mogę zepsuć relację. Wtedy robię coś dla siebie - cokolwiek, co mnie odpręży. Czytanie książki, gimnastyka, film, rozmowa z kimś "neutralnym".
Jeżeli natomiast dochodzi do kłótni i zaczynam się nakręcać - zanim powiem o słowo za dużo, zamykam oczy, zaciskam pięści i zęby, liczę do dziesięciu i jeśli mi nie przechodzi - wychodzę. Proszę o kontynuację rozmowy za jakiś czas.

Brzmi fajnie w teorii, ale w praktyce sporo się napracowałam, by osiągnąć ten stan. Nie zawsze mi jeszcze wychodzi, lecz jest coraz lepiej.

Najważniejsze to dbać najpierw o swoje potrzeby, potem mieć szacunek do siebie i innych i zanim powiemy komuś coś naprawdę niestosownego, pomyślmy, czy my chcielibyśmy usłyszeć takie słowa w danym momencie i czy aby na pewno warto.

Ha, znam to. Mam trudny charakter, z równowagi łatwo jest mnie wyprowadzić, a słowa nieprzemyślane najczęściej słyszą osoby mi bliskie(jak ostatnio mój M. - w złości puściłam mu taką wiązankę, że stwierdził, iż skoro jeszcze się nie rozebrałam to mogę iść do domu i nigdy więcej do niego nie przychodzić). Otrzeźwienie przychodzi po kilku chwilach. Szybko przyszło, szybko poszło.
Ostatnio jest jednak u mnie jakiś progres. Kilka wdechów, mówię, że muszę się uspokoić i po prostu opuszczam pomieszczenie. Dużo bliskich mi osób wie, że potrzebuje czegoś takiego, by się ogarnąć. Po kilku minutach jestem zdolna do normalnej konwersacji. Jednak, wiadomo, nie zawsze się tak da. Z M. sporo się ostatnio sprzeczamy(mój bałkański temperament w połączeniu z jego trudnym to mieszanka wybuchowa czasami) i nie zawsze można wychodzić co chwile, żeby ochłonąć.
Myślę, że ciężką pracą można zapanować nad nerwami. Sport, jakaś relaksacja wieczorem.