Napisałam już w innym wątku ale tu bardziej pasuje mój post.
Witajcie.
Jestem 29-letnią mamą trójki dzieci (od 1,5 roku do 7 lat) i mężatką od 8 lat. Z moim mężem jesteśmy razem 13 lat. Muszę prosić kogoś o radę, bo dłużej już nie mam siły samej się zmagać z moim problemem.
Myślę o rozwodzie. nie jestem w stanie dłużej już tkwić w tym związku, który stał się wegetacją. Mój mąż, jak myślę, stosuje wobec mnie przemoc psychologiczną. Stałam się dla niego meblem, jakimś robotem, który ma na zawołanie sprzątać, zajmować się dziećmi i chodzić z nim do łóżka. Od dawna mam problem z tym, że mąż mnie okłamuje, ostatnio musiałam porozmawiać z jego pracodawcą żeby przywoził mi wypłatę męża, bo inaczej nie miałabym na chleb. On nie pije, ja nie wiem co robi z pieniędzmi. Nie ma go całymi dniami, wiem że sporo pracuje ale wiem też, że nie wraca do domu zaraz po pracy tylko siedzi z kolegami i sobie gawędzi, podczas gdy ja jestem umęczona zajmowaniem się naszym domem i dziećmi. Mieszkamy w małej wsi, ja nie mogę się stąd wydostać, bo np teraz mamy zepsuty samochód. Kilka dni temu mąż mówił, że samochód już jest naprawiony, jeszcze dałam mu pieniądze na mechanika. Dzisiaj się dowiaduję od teścia, że samochód nawet nie był u mechanika, że cały czas stoi zepsuty. Nie mam chęci nawet pytać męża co zrobił z pieniędzmi, bo nie wierzę już mu. Byłam i jestem notorycznie okłamywania i w ogóle mu nie ufam. Nie wiem czy to nasze życie ma jeszcze sens. Często się kłócimy i wtedy mąż obraża mnie, używa wobec mnie wulgaryzmów. O co nie spytam słyszę tylko "nie wtrącaj się". Mamy dwa kredyty, które ja spłacam z resztek wypłaty, bo mąż ma to gdzieś i najchętniej w ogóle by nie płacił. A jak pytam co zrobimy z zadłużeniem to wciąż słyszę "zapłaci się". Wszystko jest moją winą, jak dzieci niegrzeczne to moja wina, że bałagan moja wina, że on musi tyle pracować moja wina. Ja jestem w domu i wciąż słyszę że nic nie robię, że tylko niszczę dom, że on tu wszystko zrobił a ja tego nie szanuję. Jak mówię mu że mam już dość to mówi że mam sobie jechać do rodziców. Jak grożę rozwodem to mówi "proszę bardzo". Nie mam gdzie się podziać, nie pracuję, mam trzymiesięczne doświadczenie zawodowe, ale skończyłam studia. Nie wiem co robić, wiem że to w końcu pęknie i i tak się skończy, bo nie widzę u mojego męża chęci zmiany. Nie rozmawiamy ze sobą bo jak próbuję to słyszę "czego znowu chcesz". Mam wspaniałych rodziców, ale nie mogę z nimi zamieszkać bo mają dwa pokoje. Córka chodzi do pierwszej klasy i nie chciałabym jej zmieniać szkoły, ale ja już nie daję rady psychicznie i widzę, że dzieci (zwłaszcza ona) widzą, że jest nie tak, że się kłócimy, że nie ma między nami uczucia.
Nie wiem gdzie się wyprowadzić, bo tu sama nie chcę zostać, nie wiem jak załatwić rozwód, jak napisać pozew, nie stać mnie na prawnika czy poradę prawną. Poza tym boję się, że on dostanie dzieci bo ja nie mam pracy, a on o nich prawie nic nie wie, nie wie jakie rozmiary ubrań noszą, rzadko ma chęć się z nimi pobawić..
Czasem mąż ma lepsze dni i wtedy mam nadzieję, że będzie dobrze, nie wiem już czy ja go tak kocham czy po prostu ugrzęzłam w tym związku i nie umiem się wyrwać. Ale zawsze po kilku dobrych dniach wraca stare, jego kłamstwa i nieliczenie się ze mną i moimi uczuciami wykańczają mnie, czuję że zasługuję na coś więcej.
Co mam robić, pomóżcie!