Witam,
Mam pytanie do Was odnośnie mojego zachowania. Moze mi cos podpowiecie...
Jestem mężatką od pół roku. Przed ślubem nie mieszkaliśmy razem z narzeczonym. Byliśmy ze sobą dość długo przed ślubem, bo około 6 lat. Znamy się dość dobrze, dużo ze sobą rozmawialiśmy. Mówiliśmy co w sobie lubimy a czego nie, co lubimy robić, co lubimy jeść, czego słuchać, oglądać itd. Rozmawialiśmy ze sobą czego nie lubimy robić w domu, a co nie sprawia nam problemu. Rozmawialiaśmy o swoich obawach po ślubie. Wiedzieliśmy o sobie, że jestem nerwowa, bardzo dokładna, a on że jeste bałaganiarzem i leniuszkiem.
Tak więc od pół roku mieszkamy ze sobą i uczymy się swoich zachowań. Mamy pokój z kuchnią, więc dla nas jest to mało miejsca. Staram się zawsze wszystko wysprzątać, lecz zwykle to jest tak że każdy mój dzień po powrocie z pracy wygląda tak samo bo muszę wszystko ogarnąć, co mój mąż narozkładał. Pracuje on fizycznie na różne zmiany, więc często bywa zmęczony lub śpi w ciągu dnia. Już wiele razy prosiłam go o różne zachowania, typu nie zostawianie skarpet na podłodze czy odkładania czegoś jak się nie używa. Rzecz w tym,że zawsze ma na to jakieś wytłumaczenie, że będzie używał, co mi przeszkadza, albo on już taki jest. Nie rozumie, że wymagam jakiegos szacunku do mojej pracy, lub zeby czasem sam wyszedl z inicjatywa wyrzucenia smieci jak się juz nie miesci nic w koszu. Brakuje mi takiego w nim zaangazowania. Sporadycznie zrobi mi obiad lub posprzata jak jest jakas okolicznosc z zewnatrz typu gosc (nie moj wymóg). Zawsze go pochwalę.
Mam wrazenie ze przed slubem wiecej sie staral o takie rzeczy, wiecej po sobie pokazywal ze to umie. Teraz raczej "żyje sobie" i nie martwi sie o nic takiego. Nie powiem bo czasem sam sie spyta o zakupy i je zrobi, albo odkurzy dywan. Wszystko obraca w zarty co powiem, a na koniec stwierdzi ze sie czepiam i ze jestem za dokladna. Gdy dochodzi do wiekszych sprzeczek to uslysze nawet ze sie zmienilam i ze jestem czepialska i wredna, tylko wymagam. Raz nawet stwierdzil ze nie chce byc "dzieckiem" moim, po czym swoim zachowaniem pokazuje ze jest nim bo zawsze chodze i zbieram po nim "zabawki".
Meczy mnie to. Jestem obecnie chora na przewlekle zapalenie zatok i stosuje juz drugi antybiotyk. Meczy mnie to juz od trzech miesiecy. On przechodzil tylko w tym czasie infekcje wirusową i chyba mysli ze to moje to tez szybko przejdzie i to nic takiego. Nie czuje w nim wsparcia. Ma tylko takie przemknienia swiadomosci ze powinien cos inaczej, a potem wraca wszystko do "jego" normy. Nie rozumie ze jestem tym wszystkim przemeczona. Stalam sie bez humoru, zmeczona, nie cieszy mnie nic, nie mam na nic ochoty, wymagam porzadku w domu, jestem nerwowa bo wkurza mnie wszytsko po kolei jak usiade i widze co lezy na krzesle, stole, lozku, czego nie zrobil, albo co zrobil. W pracy tez mam duzo stresu, a zwolnienia lekarskiego nie dostalam od lekarza..Jestem nerwowa, wkurzam sie i czepiam. Czuje ze jestem zlym czlowiekiem...
Podobne tematy
2 2013-02-23 18:44:40 Ostatnio edytowany przez Margolinka (2013-02-23 18:45:14)
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Nie jesteś złym człowiekiem, ale w relacjach pedantka-bałaganiarz nigdy nie będzie 100% zgodności 
To, że "sprzątasz po nim zabawki", to mu pasuje. Dlatego przestań sprzątać. Pokaż, że już nie masz siły.
Daj mu "dorosnąć". Pomyśl logicznie... co z tego że wciąż mu powtarzasz żeby szanował Twoją prace w domu, żeby sprzątał po sobie, żeby pomagał bo Ty już sił nie masz... po czym gdy on sobie obraca to w żarty... Ty sprzątasz po nim...? Wychodzi na to, że "pogada pogada, a i tak zrobi sama"... Zmień słowa w czyny... "nie masz siły" ... nie sprzątaj. Będzie to trudne, ale tylko w ten sposób... plus rozmowa o tym oczywiście możesz cokolwiek osiągnąć.
Problem w tym, że rozmowy działają na krótko. Czasem jak go o coś poproszę, powie ok a potem stwierdzi ze sie nie wyrobil i juz musi isc, albo ze nie mial czasu, albo powie ze za chwile. Jak tak dluzej cos lezy co mial zrobic wkurzam sie i ide to zrobic - czasem sie zerwie mowiac "oj juz sie musisz zloscic, powiedzialem ze zrobie". A potem sie pyta czy sie gniewam. Nie sprzatanie tez nic nie daje, bo sie gromadzi - juz probowalam. To sie gromadzi a mnie cholera bierze jak to widze i w koncu zbiore....:(
Moze to ja przesadzam....Bo tak mi zalezy zeby wszystko bylo ladnie i pieknie i poukladane, a jednoczesnie zebysmy sie dogadywali 
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Bears, a ile czasu czekałaś aż sprzątnie, zanim sama się za to zabrałaś? Godzinę czy dwie?
pare minut 
ale zdarzylo sie ze i kilka dni np na wyrzucenie smieci czy pozmywanie.
O zmywaniu nie pisze, bo zawsze sa wielkie awantury o zmywanie - ja tego nie lubie on niecierpi...:/
czemu nie umiem jakos do tego inaczej podejsc, tylko jestem taka nerwowa?? Czemu sie wkurzam. W zeszlym tygodniu nawet sama zauwarzylam, ze wrocilam z pracy, usiadlam i nagle bylo co s w stylu: czemu to tu lezy, a tego nie zrobiles?, a to to moglbys powiesic itd... az sie sama na tym zlapalam. musze byc straszna..Czasami dochodzi do tego ze zaluje ze sie pobralismy bo lepiej bylo jak sie tylko spotykalismy co jakis czas...tylko ze wtedy nie moglam juz tak i chcialam sie pobrac....okropna jestem
a moze to moja nerwowa praca lub przewlekle chorowanie?
- Margolinka
- Redaktor Działu Miłość
- Nieaktywny
Na pewno nerwowa praca ma tu znaczenie, przewlekłe chorowanie także, bo potęguje zmęczenie i zdenerwowanie.
Myślę, że mogłabyś odrobinę odpuścić. Ale nie jemu...sobie Bo sterylne warunki nie gwarantują szczęścia
Jeśli dogadujecie się na co dzień w innych sprawach, jeśli jesteście razem szczęśliwi, to sprzątanie jest małym problemem.
Do mycia naczyń kupcie zmywarkę Na nieużywane rzeczy kup ozdobne pojemniki, kosze wiklinowe lub tym podobne ... zamiast "układać ich w rządkach na półce" 
Wrzucić do kosza łatwiej. Brudne skarpetki porozrzucane po domu zostaw do chwili, aż zabraknie mu czystych w szufladzie. Wtedy powiesz, że żadnych nie znalazłaś w koszu w łazience, więc nie wyprałaś. Podziała...zobaczysz
Powiem ze cos w tym jest...Sprobuje tak...Tylko jak zatrzymac sie zanim cos znowu powiem nie tak.
Kiedys nawet sam mi powiedzial ze sie spinam i zebym odpuscila. Powiedzial ze za bardzo sie staramy i dlatego potem tak wychodzi ze sie klocimy a ja potem choruje bo sie denerwuje..Wtedy sie staral znowu. I nawet widzial ze jestem zadowolona i jakas szczesliwsza. A teraz znowu jest dziwnie. Malo rozmawiamy ze soba, to tez przez to ze tak pracuje na zmiany i malo spedzamy czasu ze soba..A jak juz spedzamy to sie sprzeczamy. Mam wrazenie ze to przeze mnie tak jest teraz.
Ukochana córeczka Rodziców? Tak odbieram Twoje zachowanie. Poczytaj samą siebie. Dla dwojga kochających się ludzi pół roku po ślubie jednopokojowe mieszkanko jest za ciasne? Niezbyt zwraca uwagę na to, że źle się czujesz? A Ty np. pytasz jak On się czuje po pracy na 3 zmiany? Jak piszesz poważnych problemów nie macie. Jak sobie wyobrażasz ten związek kiedy pojawi się dziecko? A może Twoje wyobrażenie o małżeństwie rozminęło się z rzeczywistością?
Hmm raczej nie ukochana córeczka rodziców, nie jestem jedynaczką i nie byłam rozpieszczana jeśli o to Ci chodzi...
A jeśli chodzi o moje pytania o to jak się czuje to pytam i to często, jaki miał dzień, czy był ktoś kto go denerwuje w pracy, jak ma wizytacje pytam czy poszło dobrze, pytam czy sie wyspał, robię dobre konkretne obiady żeby miał siłę, humor i energię, staram się na prawdę. Co do małego pomieszczenia to chodzi mi o to ze latwiej by nam bylo w dniach, gdy On ma nocki i w dzień musi odsypiac a ja wracam do domu i musze sie krzatac po kuchni lub krecic po pokoju..To nie wynika z mojego samolubstwa jesli o to Ci chodzi. Nie jestem wybredna- wychowywalam sie w malym mieszkaniu w 5 osob i dzielilam pokoj z bratem i babcia, wiec uwierz mi rozpieszczona nie jestem!
10 2013-03-01 15:39:08 Ostatnio edytowany przez malina.m (2013-03-01 15:51:04)
Czasami warto pomyslec: co jest wazniejsze fajny zwiazek czy dom muzeum?
Prawdopodobnie Twoj mąz nie przywiazuje wagi do idealnego porzadku i trudno bedzie to w nim zmienic,bo zył tak zawsze.Warto mu nie nakazywac co ma zrobi tylko powiedziec jak Ty sie czujesz kiedy widzisz jego brudne skarpetki na srodku i zapytac czy widzi zeby Twoje gacie i staniki walały sie po mieszkaniu i pooroscic o to zeby skarpety wrzucil do kosza na brudna bielizne.Nie prac jego rzeczy ,nie zmywac po nim i poczekac co bedzie.Nie musi on sprzatac po Tobie ,ani Ty po nim.Rozumiem ,ze ciezki bedzie Ci przetrwac ten czas bez układania wszystkiego w mieszkaniu,ale warto spróbowac. Zwiazek to nie usługiwanie innym osoba,kazdy jest zdrowy i moze zadbac o siebie.
Jezeli chodzi o taki nadmierny pozadek i nerwowosc i przewlekłe choroby to w moim wypadku miało to powiazanie z moimi relacjami samej ze soba.Na skutek niezbyt fajnego dzieciństwa( matka zimna emocjonalnie,rozwód rodziców,ojczym), w zyciu dorosłym zeby uciec przed swoimi emocjami i uczuciami ciagle sprzatałam ,układałam i odkurzałam i zamiatałam swoje problemy pd dywan ,nie rozwiazujac ich wcale.To powodowało nerwowosc i frustracje i nawet inaczej postawiona figurka na komodzie niz ja oczekiwałam, wyprowadzala mnie z równowagi.
Nie umiałam usiasc i sie zrelaksowqc ciagle miałam dom pod kontrola :kran w łazience zeby byl lsniacy ,podłoga zamieciona,ubranaia pochowane i udawałam ,ze to nie ja mam problem tylko inni,a szczegolnie Ci co nie przywiazuje wagi do nadmiernej czystosci.
Dzisiaj juz nie mam z tym jazdy,lubie czystosc ,ale nie robie z tego priorytetu.Mam inne wartosci i skupiam sie na przyjemnosciach w zwiazku ,w reklcji z partenrem ,a nie na tym czy równo stoi wazon
A jezeli chodiz o choroby to tez miało zwiazek z tłumiona zloscia i wiecznym niezadowoleniem z siebie i zachowaniem innych.Nie rozumiem o co chodzi z tym ,ze masz zapalenie zatok? Mąz mysli ,ze to przejdzie juz,a Ty jestes z tego niezadowolona. Moze nie ma swiadomosci Twojej choroby,moze chce jakos Cie pocieszyc,a moze Ty wymagasz zeby ciagle zwracał na Ciebie uwagę i uzalał nad tym jaka jestes biedna?
Pozdrawiam
Powiedziałam już sobie, że postaram się tak nie zwracać uwagi na "muzeum". Może to wynika u mnie z tego, że moi rodzice nigdy zbytnio nie dbali o porzadek w domu, wstydzilam sie nie raz bedac dzieckiem ze jest balagan jak ktos niespodziewanie zawital i z tego, ze nikt mi w porzadkowaniu nigdy nie chcial pomoc w domu..Tak mi to sprzatanie zostalo...
Raczej nie chodzi mi o to uzalanie nade mna, tylko o to ze nie czulam sie zrozumiana przez meza ze jestem chora a chodzilam do pracy, bralam leki i juz nic nie pomagalo... i mam prawo powiedziec "zle sie czuje". Jak człowiek sie zle czuje zwykle narzeka, jest rozdrazniony.No chybaze inni są "supermanami" ("superwomankami")..
Troche sie czuje zaatakowana. Czyli jestem az taka zła..Ciekawa jestem czy tak poza forum każda z Was kobietki jest taka mało przywiązująca wagę do tego co robi Wasz mężczyzna....Czasami to tak łatwo powiedzieć...
No ale może macie racje..
12 2013-03-02 20:26:27 Ostatnio edytowany przez LeeBee (2013-03-02 20:27:43)
- LeeBee
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
A ja Ci powiem ze strony bałaganiarza. On się nigdy nie zmieni i musisz to zrozumieć.
Wiesz co może jedynie w jakimś stopniu pomóc? Wyrzucaj jego rzeczy a potem mów, że nie wiedziałaś, że to było ważne, w końcu walało się od tygodnia Ubrania na bieżąco wrzucaj do kosza na pranie (dokładnie zgniatając, żeby się do niczego nie nadawało)
Na mnie to działa jak mąż jak tajfun przeleci przez dom i pozbiera moje szpargały, a potem mówi, że nie wie gdzie dał...... ale wiedz też, że to nie będzie działać wiecznie, no chyba że będziesz umiała być konsekwentna.
Ale mówię, pogódź się z tym, że Twój mąż nigdy się specjalnie nie wysili (no chyba, że akurat go "najdzie"), więc zaakceptuj. A jak czegoś od niego oczekujesz to mu mów i nie myśl nad tym dlaczego on sam się nie domyśli.
Edit: Spójrz jeszcze na jedną rzecz. Tak jak Ciebie męczy jego zachowanie, tak samo on Ciebie nie rozumie i męczy go Twoje zachowanie. Jesteście dokładnie w tym samym położeniu.
Lee Bee dziękuję, staram sie wlasnie to wszystko sobie uswiadomic i poukladac. Staram sie z tym muzeum, z akceptacja, jak mowie to tez czesto nie dostaje, ale postaram sie wtedy poczekac-nie dzialac samej od razu.
Dziękuję.