autoagresja

Witaj.
Problem z którym się zmagasz jest naprawdę poważny. Nie kontrolując swego zachowania może wyrządzić sobie krzywdę.
Pamiętaj , że ból przynosi ulgę tylko chwilową , blizny zaś zostają na długo , jeśli nie na zawsze.
Masz kłopot ze swoimi emocjami . Nie wiedząc w jaki sposób odreagowywać , postanowiłaś mścić się na swoim biednym ciele , które jest niewinne.
Musisz znaleźć coś co Cię od tego powstrzyma. Może przelewaj swoje uczucia na papier? To pomaga
Na pewno będzie Ci na początku ciężko , ale po jakimś czasie powiesz , że warto było.
Wypij od czasu do czasu melisę , zajmuj się swoim hobby i okaż sobie więcej uczucia.
Pamietaj , że w sytuacjach gniewu działasz impulsywnie. Musisz nad tym zapanować.
Pomóc może także terapia.
Nie daj się złości , ona nic dobrego nie przynosi .

Dziękuję wam bardzo za odpowiedzi

Próbowałam pisać, ale w chwili przypływu złości to jest silniejsze ode mnie.

Chyba jest dokładnie tak jak napisałaś... do złości doprowadzają mnie również kłótnie z rodziną. Nie jesteśmy rodzinką jak z reklamy telewizyjnej. Można nas uznać za normalną rodzinę, gdzie wiadomo codziennie są jakieś kłótnie, pomiędzy wszystkimi członkami rodziny. Jednak nie istnieje u nas coś takiego jak szczera rozmowa, nie mam się do kogo z tym zwrócić, dlatego szukam pomocy na forum, gdzie nikt mnie nie ocenia, co bardzo doceniam.

Problem mam od czerwca zeszłego roku, wtedy pierwszy raz sięgnęłam po coś ostrzejszego. Jednak oczywiście nie ma miejsca na ciele, które mogłabym ukryć przed chłopakiem, dlatego od razu gdy to zobaczył, była jakaś rozmowa i obiecałam, że tego już nigdy więcej nie zrobię. W chwili złości mam znów ochotę to zrobić, ale wiem, że to prowadzi tylko do blizn, których w wakacje się wstydzę. Dlatego tej myśli się trzymam i się już do tego czynu nie posuwam. Jednak złość jest większa i muszę ja wyładować na sobie, co przynosi mi pewnego rodzaju ulgę...

Jestem w pełni świadoma, że to co robię jest złe, głupie, bezsensowne. Ale nie panuję nad sobą.

Co do poczucia własnej wartości... no to prawda. Samoocenę mam bardzo niską, od dzieciństwa mam wykute w głowie, że nie można siebie wychwalać i mówić o sobie za dobrze. Nie wiem dlaczego tak jest. Jestem zwykłą dziewczyną, nie mam nadwagi, głupio to zabrzmi ale wiem ze nie jestem też brzydka. Ale mimo wszystko potrafię rano wstać spojrzeć w lustro i uświadomić sobie jak strasznie siebie nie lubię. Za to jak wyglądam i za to jaka jestem. Za to co robię, bo wiem że krzywdzę swoim zachowaniem nie tylko siebie ale też chłopaka, którego kocham.

Nie wiem czy jedynym wyjściem są tabletki uspokajające, które będę przyjmowała w chwili napadu agresji i dzięki którym momentalnie będę się uspokajała..?

Pozdrawiam i dziękuję jeszcze raz za odpowiedzi.

Cześć. Miałam tak samo.
Krzyczałam, biłam aż doszło do takiego dnia że padłam na podłogę i ryczałam a mój chłopak najnormalniej w świecie zlał to i powiedział uspokój się bo inaczej wyjdę.. I jakoś tak to mnie otrzeźwiło.. Zastanowiłam się co ja wyprawiam.. Wzięłam się za siebie ostro chociaż łatwo nie było i nadal nie jest, zabrałam się za ćwiczenia i ćwiczę przynajmniej godzinę dziennie i jakoś to mnie uspokaja

Czyli obydwoje macie z tym problem? Rozmawialiscie o tym szczerze?

Cwicze, ale w chwili napadu zlosci to nie pomaga... Na mnie takie zachowanie chlopaka dziala wrecz odwrotnie, wprowadza mnie w jeszcze wieksza zlosc.

Ostatnio mialam dosc bardzo napieta sytuacje z chlopakiem, spora klotnia. Gdy juz nie wytrzymalam nerwowo, wszystko mu wykrzyczalam, o tym co robie. Swiadomosc tego, ze on wie, doprowadza do tego ze bardzo sie tego wstydze. Od tej sytuacji jeszcze nie mialam 'ataku'. Wiec moze to w jakims stopniu mi pomoze...

To jest najgorsze co moze byc, trafic na nieodpowiedniego lekarza. Nie rozumiem czemu ludzie sie wogole tym zajmuja, skoro nie potrafia odpowiednio podejsc do sprawy. Wspolczuje, ze az tak dlugo to trwa u Ciebie. Dobrze, ze juz tego nie robisz, ze masz na wzgledzie rodzicow. Ja przestalam od razu gdy chlopak to zobaczyl.

niestety... wszystko powrociło. nie radze sobie z tym, wie tylko o tym chlopak, u ktorego juz nie mam wsparcia. powiedzial ze go to denerwuje i meczy psychicznie. zarzucil, ze juz dawno mialam isc z tym do lekarza. ale mi jest tak ciezko sie przelamac, poza tym mam czasem dobre dni i tlumacze sobie, ze juz jest i bedzie ok... ale co chwile to powraca... swiadomosc tego, ze nie mam wspracia u nikogo mnie po prostu dobija maksymalnie..

minął rok... do lekarza się udałam w grudniu. Opowiedziałam całą historię, jednakże mój problem nie dotyczy już samej autoagresji, lecz ciągłego wahania nastroju. Martwię się praktycznie wszystkim, większość spraw sprawia mi przykrość, do tego dochodzą ataki płaczu, drgawki, ogromne bóle żołądka. Psycholog wysłuchiwała mnie przez 40 min, po czym powiedziała, że wg niej to nie jest depresja i mogę wybrać albo leki albo psychoterapię albo i jedno i drugie. Podkreśliła, że ona nic nie narzuca i to do mnie należy decyzja.
Podjęłam decyzję i lekach i terapii. Leki to hydroxyzinum, jednakże jeszcze ani razu ich nie wzięłam, póki co trzymam się ziołowych tabletek na uspokojenie. Na psychoterapię wciąż czekam w kolejce.

Zrozumiałam, że ta agresja w niczym mi nie pomoże, lecz to zwiększyło mój płacz, histerię i najgorsze negatywne myśli, które tylko krążą po mej głowie w chwilach słabości.

Z chłopakiem gdy zaczęło się układać lepiej, to ponownie zaczął mnie okłamywać mimo moich próśb aby tego nie robił, ponieważ nienawidzę kłamstwa najbardziej na świecie. Tłumaczyłam mu, jak strasznie to na mnie wpływa, że czuję się wtedy jak kompletne zero, które można traktować jak idiotkę i okłamywać, nawet w najdrobniejszych sytuacjach...

i znów ten moment beznadziejności i bezradności. chyba tylko pozostała mi nadzieja, żeby jak najprędzej zacząć terapię, bo na prawdę nie radzę sobie... przede mną tylko kolejna przepłakana noc

Witaj brackcherry ;-)

Doskonale rozumiem Twój problem,ponieważ sama się z tym męczyłam  i to dość długo.Szczerze polecam wizytę u psychologa,który mi osobiście bardzo pomógł.

otrzymałam wiele cennych rad i wskazówek jak panować nad tak dużym stresem.U mnie w domu leciało wszystko,a ja płakałam  i jednocześnie się krzyczałam.Moje ataki odczuwali wszyscy,mąż,dzieci nawet rodzina.Był moment w moim życiu,że z wszystkimi się kłóciłam,nawet zaczęłam się odsuwać od ludzi to było straszne.Z mężem nie potrafiłam normalnie rozmawiać,każda rozmowa kończyła się wielką kłótnią (z mojej strony) wtedy zapaliło się czerwone światło, uświadomiłam sobie,że trzeba coś z tym zrobić,że moje zachowanie nie jest całkiem normalne-udałam się po pomoc do psychologa,to był mój pierwszy krok,aby robić coś z tą cholerną nerwicą. Przede wszystkim bardzo pomocne są ćwiczenia oddechowe- w ogóle jakiekolwiek ćwiczenia są wskazane na pozbycie się stresu.Jestem zupełnie inną osobą,mam znajomych,dobrze dogaduję się z mężem,dziećmi-wszyscy zauważyli jak bardzo się zmieniłam.Jak sobie przypomnę jaka byłam rok temu,a dziś,to jak noc z dniem.Nie zamykam się już w tych czterech ścianach,jestem bardziej aktywna,wychodzę do ludzi,spacery,wycieczki rowerowe i ćwiczenia to rzeczy,które postawiły mnie po części na nogi.Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.

Autoagresja, a dokładnie samouszkodzenia, w wyniku nieradzenia sobie z silnymi emocjami, to poważny objaw, który może eskalować. 
Naprawdę namawiam na wizytę u DOBREGO psychologa. Nie wolno tego bagatelizować!!! To złożony problem wymagający wielowymiarowego podejścia. Na pewno nie do załatwienia w jednym poście. Krótka porada: Spróbuj następnym razem zamiast robić sobie krzywdę ssać kostki lodu, albo zanurzyć twarz w lodowatej wodzie z lodem- ale musi być tak zimna, żeby aż szczypało.
Ewentualnie są pewnie książki samopomocowe, ale zmiana wymaga nie lada samozaparcia i konsekwentnej pracy.

Trzymaj się ciepło i pamiętaj, jeśli kiedykolwiek spotkasz kogoś, kto powie Ci, że z tego nie ma wyjścia, nie wierz tej osobie, znam się na tym i to nie jest prawda!!!!!

Edycja posta ze względu na naruszenie regulaminu forum.