Dobry czlowiek

rozumiem:)

ja tez dostalam kopniaka, i to nie raz. Ale i tak wierze w dobrych ludzi, sama wydaje mi sie jestem dobra. Tylko jak patrze na cale otoczenie to troche zaczynam sie obawiac czy duzo jest naprawde w porzadku ludzi
mam nadzieje, ze tak

a przyjaciol tez niestety nie mam..

duzo. dlatego ja juz wole jednak byc sama, pogadac sobie na forum niz obracac sie w zaklamanym towarzystwie, niestety nie nadaje sie do takich rzeczy w ogole. Meczy mnie jak ktos sie tak zachowuje

Oczywiście, że są Chociaż też zależy co rozumiecie pod takim pojęciem?
Dla mnie takim wzorcowym przykładem dobrego człowieka jest mój Tata. Czasem jak przyglądam się mu ,,z boku'', patrząc co robi, jak wygląda jego dzień, to wydaje mi się, że on ciągle robi coś dla innych. Dla ludzi i zwierząt. I jest to dla niego absolutnie naturalne i sprawia mu przyjemność.

Ja mam szczęście znać wielu fantastycznych ludzi, więc na pewno i wy takich znacie lub poznacie.

Dobry czlowiek to, moim zdaniem taki, ktory nie robi specjalnie krzywdy drugiej osobie. Nie robi na zlosc, nie krzywdzi umyslnie i nie ma z tego radosci, a widze ze duzo osob wlasnie tak robi.

Nie mowie, ze musze byc dobra i kochana dla wszytskich, bo tak sie oczywiscie raczej nie da, ale mowie o najblizszych osobach. Zeby byl szczery.

Oczywiscie, ze nie da sie nikogo nie skrzywdzic, bo jest to raczej niemozliwe, ale czasami ludzi krzywdza druga osobe w naprawde okrutny sposob.

Ja wierzę w prawdziwą, bezinteresowną przyjaźń, ale to faktycznie jest rzadkość i o taką relację trzeba dbać. Dlatego rzadkość, że to wymaga wglądu w kogoś innego niż my sami i stawianie jego uczuć ponad swoimi.
Przyjaciół przez duże Pe mam może 3, 4... do niedawna myślałam, że więcej, ale niestety w ostatnim czasie na kilku osobach mocno się zawiodłam.
Nie chodzi nawet o to, że ktoś mi wyrządził jakąś krzywdę... mi nie, ale innym... i jak widzę w jak bezwzględny sposób to zrobił, to nie potrafię zdobyć się na przebaczenie, zrozumienie (może to też moja słabość, że nie potrafię, ale trzeba też umieć chronić siebie).
Z drugiej jednak strony znam te osoby dobrze (tych zdrajców) i wiem, że to, że nie można im już zaufać, że zdradzają, knują i kopią dołki wynika z ich kompleksów i niezadowolenia z życia...
Jak ktoś jest pewny siebie, zadowolony z życia, kochany, ma kogoś kogo kocha, to nie czerpie satysfakcji z tego, że komuś zaszkodził... więc tak naprawdę żal mi tych osób, bo są głęboko nieszczęśliwe... a Bóg może nierychliwy, ale sprawiedliwy, wierzę w to

Dla mnie dobry człowiek to taki co na co dzień robi małe "dobroci" dla innych:
przepuści pieszego na pasach, nie parkuje na miejscu dla niepełnosprawnych, przepuści "ludzia" z małymi zakupami przy kasie w markecie, uśmiecha się do innych, pomoże sąsiadce nieść ciężkie siaty, zrobi zakupy znajomej "uziemionej" w domu, podzieli się ciastem, chlebem domowym i babeczkami, wysłucha cudzych żali i przytuli albo zmusi do działania Wierzę, że to co robimy dla innych kiedyś do nas wróci, przyjemniej jest być uprzejmym  a że czasem tyłek boli to fakt ale lepiej tyłek jak sumienie

dla mnie dobrzy ludzie to szukac w starszych...
jak wsluchac sie w to co mowia to dla mnie wzor miec taka moralnosc...
sposob traktowania ludzi, szanowania innego zdania, kultural wypowiedzi, pomoc sasiadowi na pierwszym miejscu, bliskosc z innymi i mimo wielu zajec za mlodu to zawsze mieli czas zeby usiac i zaglebic sie w problemy przyjaciol, dzieci czy rodziny...

ja zawsze stralam sie byc dobra, ciagle slyszalam w uszach slwoa tat "postepuj tak abys mogla spojzec sobie w oczy"
i co??
wiele razy cos sobie odmowilam zeby pomoc komus innemy
robilam wiele rzeczy za darmo choc dawali pieniadze
moj maz tak samo, bardzo czesto poswiecalismy swoj czas zeby: pomalowac mamie sklep, zeby tacie polakierowac cale auto, zeby dla wujka pojechac w polsce sciagnac jakiegos zecha, dla brata pomoc cos naprawic bo nie umie, pozyczac kase szwagrowi bo to w koncu rodzina, pociagac komus meble bo nie mozna patrzec jak sam sie meczy, jechac po kogos 200km bo transport uciekl...
prócz mamy, nikt mi sie nie odwdzieczyl, pewnie ze robilam to nie liczac na nic ale po paru latach zaczela du...a bolec od r...a

nie mam przyjaciol, przede wszytskim z braku czasu a pewna czesc z ich zazdrosci...

zaczynam myslec czy nie pujsc na jakis kurs odmawiania pomocy:)

sami dobrzy ludzie zamieścili tu swoje posty! więc na pytanie czy są dobrzy ludzie jak inaczej odpowiedzieć- oczywiście że są !
zgadzam się z Jogą że ta dobroć wynika z małych dobrych uczynków na co dzień, z życzliwości, uśmiechu, pomocy ale nie takiej pomocy by samemu poczuć się lepiej( by np zaspokoić swoją potrzebę bycia potrzebnym!) a takiej pomocy w której zapomina się na jakiś czas o swoich interesach a całą uwagę koncentruje się na drugim człowieku- ale żeby to zrobić trzeba być człowiekiem który sam tej pomocy nie potrzebuje
może to zabrzmi przewrotnie ale uważam, że każdy jest egoistą i może być dobrym egoistą
odmowa to tez czasem pomoc drugiemu człowiekowi.
i myślę że dobry człowiek ma w sobie dużo więcej siły niż ten który ubiera się w kamuflaż "złego" - cierpiącego z różnych powodów człowieka