dźwigam błędy swoich rodziców od zawsze ..

Oni są dorośli i odpowiedzialni za to, co robią. To, co ci dolega - poczucie winy i odpowiedzialność za rodziców - to typowe objawy dziecka DDA lub z rodziny dysfunkcyjnej. Twoi rodzice nie dają sobie rady z życiem i to jest całkowicie ich wina, a nie twoja. Poza tym nie licz na to, że się zmienią, bo oni są przyzwyczajeni do takiego a nie innego stylu życia: od kredytu do kredytu. To taka mentalność i tyle. Jedyne co możesz zrobić, to odciąć się od nich emocjonalnie, odpępić. Przestać się obwiniać o coś, czemu nie jesteś winna. Każdy jest odpowiedzialny za swoje życie, nigdy za cudze, chyba że to są nasze małe dzieci. Moim zdaniem powinnaś rozpocząć terapię, chyba że jesteś na tyle silna, że chcesz sama spróbować pracować nad sobą.

Dzieciństwo mam ogromny wpływ na nasze zycie.
Warto odciac sie od rodziców i zaczłac swoje samodzielne .Wypbrazam sobie ,ze ta wizja Cie przeraza.Czasami niektóre dzieci z rodzin gdzie był alkohol przyjmjua role opiekunow swoich rodziców.Mysle,ze warto pozostawic ich zeby poniesli w koncu konsekwencje swoich działan.
Warto tez skorzystac z porady psychologa,terapeuty i zrobic porzadek ze swoimi uczuciami,wtedy łatwiej bedzie rozpocząc nowe szczesliwe zycie

Doskonale Cię rozumiem. Ja też żeby pomóc rodzicom wzięłam kredyt, bo rodzice mieli już swoje i brakowało im na inne opłaty. Żeby im poóc nie poszłam na studia magisterskie. A najgorsze jest to, że oni widzą, że rezygnuje z siebie, żeby były jakies pieniądze, a oni nie mają zamiaru rzestac  palic. Nie piją, ale jak widac mają inny nałóg. Dobrze wiem, jak się czujesz. Wiesz, że musisz zacząc myślec o sobie, ale po głowie chodzi cały czas 'przecież to moi rodzice. Nie poradzą sobie beze mnie. Muszę im pomagac'. Ale ile można...

tak, z tych wszystkich poradników psychologicznych korzystam i jak najbardziej stawiają mnie na nogi i poczyniłam na pewno jakiś krok na przód..pracuję nad sobą cały czas. Czasem po prostu brakuję wiary, że skryte marzenie stanie się realne. Bo człowiek próbuję i lipa,lipa,lipa. Wiem trzeba być wytrwałym...dlatego wzięłam przed chwilą zimny prysznic i pracuję dalej rozsyłaniem cv.
Szczerzę i bardzo zazdroszczę tym, którzy nie mają problemów w domu, mogą liczyć na wsparcie i na pomoc od rodziców przy własnym starcie życiowym.Również współczuję,że co niektórzy tego nie doceniają...Hmm..kiedyś doszłam do takiej refleksji, że nic nie dzieję się bez przyczyny... dzięki tym wszystkim problemom  staję się silniejsza i doceniam to czego inni nie widzą, bo są przyzwyczajeni,że od życia dostaję się wszystko łatwo...

Ps. Elodio..u mnie problem z papierosami też był. Tata rzucił, teraz wypomina mamie...a mama jeszcze lubi sobie wypić od czasu do czasu. Zawsze ją tłumaczyłam, że gdybym miała takiego męża na którego nie mogę liczyć to też bym piła...ale moja mam nie jest bez winny. I marne były te tłumaczenia. Tata też pił,do czasu,aż miał wypadek i po udarze już nie mógł...za to potroiła się w nim agresja. Aż w końcu za przemoc psychiczną i fizyczną wylądował w więzieniu..Pomogło? nie. Jedynie z tym, że się może trochę pilnuję, ale żyję sam dla siebie. Nawet jedzenie trzyma u siebie w pokoju. A rachunków nie płaci, bo twierdzi ,że jeśli gotuję obiady to mama z bratem żyją już wystarczającą na jego rachunek...patologia. Gdy jadę do domu na weekend i słyszę te wyzwiska, poniżanie..koszmar.
Właśnie najgorsze jest to,że my jesteśmy młode i musimy inwestować kredyty itd w długi Naszych rodziców..Przykro mi, że tak piszę, bo wiem,że oni też mi pomagali...ale ja mam 25 lat i obciążenie psychiczne. Pomijam już kwestie długów,ale gdyby chociaż oni sami dla siebie nie byli toksyczni i siebie wspierali...to nawet mi by było z jakąś przyjemnością im pomagać..

nie, mnie nikt nie wyzywa, chodziło mi bardziej o to, że rodzice siebie nawzajem tak traktują.

Z jednej strony było ok, bo był spokój ,zero awantur, dawaliśmy sobie radę. A z drugiej strony, dzięki tej sytuacji zrozumiałam, że mama nie jest święta...bo mimo, że taty nie było to też lubiła sobie wypić usprawiedliwiałam ją też tym ,że jest samotna, bo w domu, oprócz jej, taty jest jeszcze tylko mój brat, ale mają słaby kontakt. Mama zawsze we mnie miała największe wsparcie, zawsze ze mną o wszystkim rozmawiała. Jak się wyprowadziłam, problem z tym piciem od czas do czasu wzrósł ...ech i to też miałam na swoim sumieniu, ale zrozumiałam, że nie jestem wstanie jej cały czas pilnować, bo muszę zacząć żyć swoim życiem.