Rozwód, rozstania, ciąża, i co dalej...?

Jesteśmy ze sobą od czerwca, w sierpniu on mi powiedział że ona jest w 3 lub 4 miesiącu ciąży, sam dokładnie nie wiedział. W każdym razie chyba coraz bliżej do porodu...

On nigdy nie mówił, że jej nie kochał, tylko, że nie dopasowali się charakterami i ciągle były konflikty, że bardzo się wahał przed ślubem, itd... Nigdy nie mówił, że jej nie kochał, powiedział że zabiła w nim uczucie do granic możliwości swoim zachowaniem, tym, że nigdy nie przyjmowała żadnych słów krytyki, że zawsze musiało być wszystko po jej myśli, i mało tego, dopóki on pracował po 14 godzin ale w domu było dużo pieniędzy i ona mogła sobie pozwalać na wyjazdy z koleżankami, na kosmetyczkę, fryzjera i inne dobroci bez ograniczeń, to było ok, ale jak zmienił pracę na mniej płatną, dużo mniej płatną, bo chciał spędzać czas z rodziną to zaczęły się problemy. Ona się przestała czuć jak księżniczka która ma wszystko, bo trzeba było z wielu rzeczy zrezygnowac, i że wtedy pokazała jaka potrafi być.
Nikt tak nie dbał o mnie jak on, okazuje mi uczucia, zawsze mogę liczyć na niego, jest naprawdę takim facetem, jakiego sobie wymarzyłam, gdyby nie ten jego bagaż doświadczeń... Ona twierdzi, że to dziecko, które ma się urodzić nie jest jego, ale znając ją, jak przyjdzie na świat, to zaraz będzie sprawa o alimenty, badania kto jest ojcem itp... ona mu ciągle wywijała jakieś numery, jak dwa miesiące temu stracił pracę, to go pozwała o wyższe alimenty na dziecko, mówiąc w sądzie że on unika kontaktu z dzieckiem, a prawda jest taka, że codziennie pisał do niej czy może wziąć dziecko... To ona robi problemy z zabieraniem dziecka, ciągle mu wymyśla jakieś wymówki. Mi dziecko nie przeszkadza, o ile w ogole mozna tak powiedzieć, bo przecież to jest dziecko, ono nie jest niczemu winne, ani to, które już jest ani to, które ma się urodzić. Ale uwiera mnie ta sytuacja. Moja mama otwarcie mówi o tym, żebym się zastanowiła, czy chcę tak spędzić resztę życia, ale ona się nie chce wtrącać... bardzo go lubi, i widzi, że on mnie traktuje tak jak facet powinien traktowac kobietę. Przed nim, miałam faceta, który był zupełnie inny, moja mama widziała jak mnie traktował, i tu obie jesteśmy rozdarte.
I z tego co wiem, to oni mają rozwód. Mówił mi o różnych separacjach, i o orzeczeniu o rozwodzie, nigdy nie chciałam papierów, bo uważam, że skoro mówił mi prawdę, potrafiłby się przyznać że nie mają rozwodu. Na dobrą sprawę, gdyby mi nie powiedział w sierpniu o jej ciąży, do tej pory nie wiedziałabym... Nie znam jej, nigdy jej nie widziałam na oczy, tylko na kilku zdjęciach, i naprawdę nie miałabym od kogo dowiedzieć się o ciąży, chyba, że z plotek. Ale on nigdy mnie nie okłamał, tzn. nigdy go nie przyłapałam na kłamstwie, a sprawdzałam go kilka razy...

Chciałabym tylko dodac jeszcze, że on planuje założyć rodzinę, mówi, że marzy mu się normalny dom, z żoną i dziećmi. I zawsze podkreśla że taki spokojny dom, pełny rodzinnego ciepła. Kochająca żona, wspierająca go. Ogólnie jest bardzo uczuciowy, często się wzrusza... Bardzo kocha swoje dziecko, i widzę, że cierpi z tego powodu, że tamta robi takie problemy z tym żeby brał to dziecko, później to dziecko płacze za tatusiem, on to przeżywa. Dwa miesiące temu, zapomniałam tabletki antykoncepcyjnej, i bałam się, że mogę być w ciąży, bo to była tabletka z pierwszego tygodnia, więc ryzyko było większe. On się ucieszył... Co dla mnie było ogromnym zaskoczeniem. Powiedział, że chciałby ułożyć sobie ze mną życie, i że wnoszę w jego zycie tyle ciepła, miłości, radości z zycia, i że chciałby żebym była jego żoną...

wiesz, przede wszystkim jesli mu zalozyla sprawe o wyzsze alimenty i mowi, ze unika spotkan z dzieckiem niech Twoj mezczyzna zalatwi billingi z telefonu, niech pokaze ze sie kontaktowal, najlepiej by bylo jesli mialby jeszcze w skrzynce wyslanych smsy, zeby udowodnic, ze probowal.
powiem Ci tak. jesli faktycznie jest tak jak piszesz, jezeli wiesz, ze Ci nie sciemnia, ja bym na Twoim miejscu probowala byc szczesliwa. jednak wlasnie przy jego bagazu doswiadczen powinniscie duuuuzo duzo rozmawiac i jakikolwiek problem by nie wyszedl od razu go wyjasniac. ciezko moze byc, ale nie musi. a skoro masz kochajacego faceta przy sobie i jestes z nim szczesliwa, to ciesz sie, i nie rezygnuj:)

Skoro jesteś tak szczęśliwa jak piszesz to nie rezygnuj z miłości jaką darzy Cię ów mężczyzna,kochaj i bądz kochana to najpiękniejsze uczucie jakie być może Cię spotkało dbaj o nie,pielęgnuj i rozmawiaj o wszystkim.Życzę wam szczęścia .

Wracam do Was, bo moja bajka chyba okazała się złudzeniem. Dziecko byłej żony przyszło na świat teraz w kwietniu, i dwa tygodnie po terminie, czyli wychodziłby termin porodu ok 10.04. Czyli musiało być poczęte w lipcu, dobrze rozumuję? A on dalej twierdzi, że nie wie czy to jego dziecko... A skoro jesteśmy ze sobą od czerwca, a on nie wie czy to jego dziecko, to prawdopodobnie musiał mieć jakiś skok w bok... Ona mówi, że to nie jego i nie jego sprawa, ale ja przestaję mu ufać... Najpierw mówił, że przespał się z nią dawno przed tym jak zaczęliśmy się spotykać, dziś stwierdził, że nie sypialiśmy jeszcze ze sobą my, wtedy jak oni się przespali, a jak go pytam czy się spotykaliśmy to mówi że nie pamięta... Śmierdzi mi tu kłamstwem i tyle... I nie mam jak się dowiedzieć czegokolwiek, bo on tłumaczy się tym, że nie pamięta kiedy to było.
Przepraszam za chaos w tym poście, ale jestem tak zdenerwowana, nie wiem co mam myśleć...

Nie wiem czy potrafiłabym żyć ze świadomością, że skoro zrobił to wtedy to nadal tego nie robi... Boli mnie strasznie to wszystko, że tak bardzo się zawiodłam. Byłam z nim taka szczęśliwa. A tu wszystko się spier...iło. Przepraszam, jestem cała w nerwach, nie wiem co mam robić... Przyznał się, i powiedział, że teraz nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Ale jaką mam mieć pewność?... Żadną.

No i na dodatek wyszło, że nie mają wcale rozwodu... Są dopiero w trakcie sprawy rozwodowej... Lepiej nie mogłam trafić.