samotna wśród ludzi

hi hi hi ,wiesz jak to jest?  maż pracuje ,a ty siedzisz w domu ;P  Chyba rozumiesz o co mi chodzi ...
Właśnie faceci tak mają ,zarobią kasę , coś tam dłubną przy domu, i oni są zmęczeni -a romantyzm poszedł w las.

Więc moja rada , odstresuj się :  kup sobie kwiaty , jakiś ciuch- nawet w lumpeksie (ja tak robię  ) i podłączę się do wypowiedzi koleżanki po wyżej ,dzieci komuś  podrzuć, i działaj 

Mężczyźni tacy właśnie są  . Dla nich, to że są obecni, że jest w tym samym pomieszczeniu co my - w ich pojęciu chyba oznacza to, że nas nie odtracają. Przynajmniej tak jest u mnie. Na prośbę "przytul" - odpowiedź - no przecież jestem tu... Widzisz, Twój to chociaż zauważył zmianę, że przestałaś się starać..., u mnie chyba nie..... głucha cisza... Nie wiem dlaczego "te chłopy" tacy są, przecież jak się staraja o kobietę, to wiedzą jak się robi - miłe, czułe słówka, kwiaty, pocałunki..... a potem, jak już zdobędą - juz jest "moja", już nie muszę się starać.... Niestety- my kobiety- potrzebujemy tego ciągle....

facetom trzeba ciagle przypominać o takich rzeczach,oni sami niestety niewiele zauważają,dla nich liczy się tylko to,że mają co zjeść,w co się ubrać.

Dokładnie tak jest Silly! Ciężko jest żyć z facetmi,ale bez nich też zle ;-)))) kiedyś nawet koleżanka poleciła mi książkę-instrukcja Faceta,straszne bzdury. Najgorsze jest to że jak z nim rozmawiam i próbuję się czegoś dowiedzieć to zawsze jest ta sama odp.że jemu wszystko pasuje,tylko ja mam ciągle jakieś ale.

Witaj, u Ciebie podobnie jak u mnie:( Jestem mężatką ponad 10 lat, razem od 16 lat. Rutyna wkradła się można powiedzieć z pół roku temu. Mamy syna (7 lat) ma adhd. Mąż niestety jest nerwowy a można by powiedzieć, że też ma adhd tylko niezdiagnozowane. Ostatnio rzucił palenie i jego napady złości o byle co zaczęły być nie do zniesienia. Wpada w białą gorączkę, wrzeszczy, klnie albo coś położy a sam nie wie gdzie i mówi, że my mu schowaliśmy.Mały też jakby dostał większego nasilenia złości, w szkole ciągle problemy, bo kogoś bije itp.cały czas świecę oczami i chętnie bym się pod ziemie zapadła. Jak nie jeden to drugi wyprowadza mnie z równowagi. Brak mi sił. Mieszkamy z moimi rodzicami i  od dawna się wtrącają, głównie mama, jak mały wpada w szał bo na coś mu nie pozwalam to mama już biegnie , wtrąca się i kwestionuje moje zdanie.Nie mam gdzie się wyprowadzić, bo gdybym miała wreszcie uwolniłabym się od tego chorego domu. Dodam jeszcze że mój ojciec to alkoholik i ciągłe awantury doprowadzają mnie do szału. A ostatnio już mam dość a a nawet chętnie bym zostawiła ich wszystkich i pojechała jak najdalej, a właściwie to straciłam ochotę do życia. Nie pracuje, chociaż chciałabym wyjść z tego domu między ludzi.Nic mnie nie cieszy a święta się zbliżają a to nawet nie robi na mnie wrażenia, nawet choinki nie chce mi się ubierać. Dołek. Nie mam koleżanek, bo większość założyła swoje rodziny, dobrze im się powodzi i kontakt się urwał. Nie mam z kim porozmawiać ale jakoś ciągnę z dnia na dzień i myślę, że może się coś zmieni:(

Dzięki:) Wesołych Świąt.

Hej
I jak tam wieczór z koleżankami?... Udał się, mam nadzieję

Ja zaczynam mysleć o sobie właśnie, nie jestem już tylko od "podaj, przynieś, pozamiataj"....., ja też jestem czasem zmęczona, mam ochotę na coś, co niekoniecznie oni chcą...., jak na razie - mały szok, dlaczego nagle nie jestem na każde zawołanie???? JA też mam prawo się położyć, wtedy kiedy chcę, jak mam ochotę na spacer - to idę..... Nie ma sniadania - robią sami, i dla mnie zrobią....,JA - zaczynam myśleć o sobie w koncu...., i jak na razie świat się nie wali..... Nie było łatwo na początku, czasem się jeszcze potykam, serce moje krzyczy "chodź tu, przytul mnie..., chcę z Tobą, chcę czuć Twoją bliskość, jak kiedyś!!!!!!"..., ale powoli, małymi kroczkami, nie zamartwiam się, nie myślę, pilnuję się (przynajmniej staram się ) i częściej się uśmiecham.... 
Więc i Tobie dużo radości, uśmiechu i pogody ducha....