Nie wzbudzam poważania wśród ludzi

Jakbym czytała o sobie. Niestety mam podobny problem. Często w nowym otoczeniu odczuwam taka jakby niechęć w stronę mojej osoby, ignorowanie czy nie traktowanie na serio. Właśnie najczęściej zdarza się to w nowej pracy. Teraz obecnie pracuje w Niemczech i po dwóch latach wykonuje to co studiowałam, praca w biurze, rysunki techniczne. Nie czuje akceptacji mojej osoby, pracuje już 5 miesięcy. Na pewno wynika to częściowo z powodu bariery językowej i niestety Niemcy chyba myślą ze Polacy nadaj się tylko do sprzątania lub pracy na budowie. W Polsce tez spotkałam sie z takim sytuacjami ale nie do tego stopnia. Nie zostałam wdrożona w to czym zajmuje się firma, czy tez jak funkcjonuje itd. Czuje się jak powietrze tam. Mimo, ze mam wymarzona prace, myślę czasami aby zrezygnować.... Do tego właśnie dochodzi rowniez niechęć ze strony jednej koleżanki. Rosjanki niemieckiego pochodzenia. O ile na początku rozmawiałyśmy o tyle teraz prawie wcale. Ja próbuję zagadać ona nie, wiec przestałam. Niestety jest tak ze to ona wdraża mnie w programy na których pracujemy. Moje szkolenie trwało 5 h, niedawno zatrudniono nowego i siedzi z nim już tydzień przy tym samym programie.

Nie wiem skąd wynika ta sytuacja, podobnie jak Ty. Ogólnie jestem uważana za mila i niezłośliwą. Raczej jestem nieśmiała, ale nie zamykam się na nowe osoby. Podobnie jak Ty staram się nawiązać kontakt ale jak spotkam ścianę to się zniechęcam.

Moim zdaniem powinnas to zobaczyc tak "praca to praca z obcymi ludzmi z ktorym zaden nie jest ani tata ani mama ani nawet kolega czy kolezka ktory jednak jakas lojalnosc czuje".
Nie oczekuj jakis wyjatkowo normalnych i przewidywalnych relacji zwlaszcza z kierownictwem.
Czemu tak pisze ? Bo po zakonczonym okresie pracy przypuszczalnei z tej grupy osob moze utrzymasz kontakt gora z 2-3 osobami.
Ogolnie praca jest narzucona Ludzie z ktorymi pracujesz też sa narzuceni Nawet miejsce jest narzucone i zadania oraz sposob pracy.
To spory dyskomkomfort.

Wiec jak moja propozycja jest taka jezeli czujesz ze ktos Cie atakuje w pracy nigdy nie odpowiadaj atakiem .
Tylko dopytaj o szczegoly bo moze sie okazac ze atak to nie atak albo wyniklo jakies nieporozumienie i to jest dosysc istotne .
Po prostu wyjdz z zalozenia ze nie znasz do konca intencji danej osoby. Wiec dopytuj.
Znalem osoby ktore mialy dobre srodowisko bo nie byly konfliktowe i slodzily komu trzeba ,czasem spuscily uszy po sobie i ogolnie byly przewidywalne.
Po prostu czasem za darmo powiedzialy cos milego i tu nawet nie chodzi o to ze potem co chcialy po prostu tak dzialaly i wiodlo im sie dobrze.
Czyli wychodzily z zalozenia : co mam zrobic zeby wiodlo mi sie dobrze pomimo tego i owego ?

"Nie jestem alfa i omegą a le wydaje misie że w miare szybko wszystko łapię, nawet kiedy tylko ktoś mi tłumaczy, jeszcze szybciej jak zrobie cos sama pierwszy raz, drugi."
Jestes mlodym pracownikiem ktory wierzy ze moze cos zmienic . Moja propozycja podaruj sobie to podejscie chyba ze masz stanowisko kierownicze.

" Zenujące jest to dla mnie że non stop muszę się o coś pytać i słyszę odpowiedzi pełne zniecierpliwienia, wymijające i mało pomocne, bądź w otwarty sposób lekceważące. Podobno to co uważamy że myślą o nas inni jest odzwierciedleniem tego co myślimy sami o sobie, tyle że ja nie myślę o sobie ciąglę źle nie umniejszam swoim osiągnięciom ani małym ani duzym, czuję sie adekwatnie do tego kiedy coś mi wyjdzie a co nie."
Na poczatku kazdy narybek bez doswiadczenia placi tzw panszczyne bez wyjatku.

" A zdarzało się że ktoś w mniej lub bardziej otwarty sposób starał się mnie przekonać że robię coś gorzej niż jest to naprawdę."
To jest ogolnie skomplikowany temat bo niektore firmy dzialaja w taki toksyczny sposob zeby wzbudzic poczucie winy i zagrozenia.
Ale jezeli to byl taki sam pracownik jak Ty tylko z wiekszym doswiadczenim mogl miec racje.

Piszesz: "jestem osoba miła i uprzejmą,  nie narzucam się swoją osobą tzn nie jestem głośna i krzykliwa, bardziej staram skupić się na pracy, nie przechwalam się niepotrzebnie", ale z drugiej strony: "powtórzyło się to już w różnych środowiskach i przy różnych okazjach, więc zdaję sobie sprawę że poprzez swoje zachowanie muszę wzbudzać antypatie w ludziach". Tak więc niezależnie od tego, że wredne osoby zawsze się znajdą, być może jest coś w Twoim zachowaniu jakoś zniechęca ludzi do Ciebie. Czy przypadkiem nie jest to brak umiejętności słuchania,
to znaczy uważnego wysłuchania drugiego człowieka, z uwagą i do końca? Czy masz jakąś bliską koleżankę, która by potrafiła spojrzeć na te sytuacje z zewnątrz? A może ta uwaga dziewczyny, która powiedziała, że chyba przy Tobie zostanie niemową jest jakąś wskazówką? Jak wyglądało to, że parokrotnie próbowałaś złapać z nią jakiś temat? Czy to Ty wymyślałaś te tematy i ona miała się do nich ustosunkować?

A może ta uwaga dziewczyny, która powiedziała, że chyba przy Tobie zostanie niemową jest jakąś wskazówką? Jak wyglądało to, że parokrotnie próbowałaś złapać z nią jakiś temat? Czy to Ty wymyślałaś te tematy i ona miała się do nich ustosunkować?

To były luźno rozpoczęte pytania, niektóre w związku z pracą niektóre bardziej na luzie dotyczące spraw bardziej personalnych i życiowych.  Jej odpowiedzi były krótkie, zdawkowe, sposób odpowiedzi niepodtrzymujący rozmowy. Raczej nie przypominam sobie żeby odbiła piłeczkę zadając mnie jakieś pytanie, więc wyglądało to tak że ja zapytałam koleżanka odpowiedziała w dosyć dużym skrócie.

Tak więc niezależnie od tego, że wredne osoby zawsze się znajdą, być może jest coś w Twoim zachowaniu jakoś zniechęca ludzi do Ciebie. Czy przypadkiem nie jest to brak umiejętności słuchania,
to znaczy uważnego wysłuchania drugiego człowieka, z uwagą i do końca

Póki co, opieram się głownie na słuchaniu innych.  Dotyczy to zarówno zagadnień odnośnie pracy jak i innych rzeczy, gdy nawiązuje rozmowę staram się zahaczać o wątki dotyczące tej osoby, bo np słyszałam jak opowiadała o tym i o tym więc wracam do tematów związanych z daną osobą.

Bardzo charakterystyczne jest to że nie jestem wylewna i nie mówię za dużo o sobie i swoim życiu rodzinnym czy osobistym, ale staram sie zatuszować to mówiąc o sobie w bardziej nautralnych tematach, bo zdaję sobie sprawe że osoba o której mało się wie może nie wzbudzać zaufania. Moje życie rodzinne osobiste i rodzinne jest dosyc skomplikowane, dlatego unikam rozmów na ten temat w pracy, a parę razy odczułam ciekawość dotyczącą właśnie tej sfery mojego życia. Niestety pod tym względem widocznie odstaję od reszty, jestem jedyna osobą która nie ma jeszcze dziecka, a mam 29 lat, i nie jestem mężatką- też jako jedyna. Wydaje mi się że jest to średnio odbierane, że  tym wieku mieszkam z matką, tak jak i to że nie wyrażam  na razie chęci posiadania dziecka, co też zostało odebrane z pewnym zdziwieniem a może i dezaprobatą przez niektóre koleżanki. Dociekania na temat życia osobistego się zdarzają jednak w miarę zgrabnie (przynajmniej tak i sie wydaję)  wywijam się od tych rozmów. Przeżywamy z moim chłopakiem ostatnio dużo trudności, nawet nie byłam pewna czy się nie rozstaniemy, dlatego jak łatwo się domyślić nie jest mi na rękę otwarcie o tym opowiadać (czego nie lubię robić w ogóle , nawet jak jest dobrze, od tego mam znajomych)

Twoja sytuacja jest ciężka do zmiany, bo o tak "niby" jest w porządku, a tak naprawdę wiele nie gra.
Co zrobić?
Są tylko pewne elementy, które możesz próbować poprawić np. prezencję, sposób chodzenia, wyprostowana sylwetka, uśmiech i patrzenie prosto w oczy.

Ale w większości to gdzieś w nas siedzi problem, w naszej psychice, dlatego tak ciężko przełamać się.
Ja bym Ci radziła abyś nie koncentrowała się na swojej osobie ( wiem, że to trudne, zwłasza w takich okolicznościach).
Po prostu chciałabym abyś wyluzowała, pogadała czasem coś głupiego. To zmienia nasz wizerunek na "bardziej ludzki" to raz a dwa i inni Cię odbierają jako osobę bardziej pewną siebie.