Bierzcie się za siebie:D

O, ten wątek bardzo mi się podoba   Podpisuję się dwiema ręcami !

Tytuł jakoś tak dwuznacznie zabrzmiał
Ale przesłanie tematu jak najbardziej pozytywne

nooo same młode osoby się wypowiadają:D i o to chodzi:D:D optymizm wlać w siebie:D każdy z nas przeszedł/przechodzi jakiś czas który na pewno nie pomaga w normalnym życiu ale nie zagłębiajmy się w tym:D walczmy i zlikwidujmy ten stan:D żyjmy:D ja nie mam panny i co? jebie mnie to:D i na mnie czas przyjdzie:D na pewno tak samo jak i na was:D tylko trzeba zadziałać i zmieniać wszystkie aspekty które według nas podupadły:D powolutku i do celu:D Udanego dnia wszystkim życzę mimo jak to dzisiaj zapowiadają niskich temperatur:D

Ja się oduczyłam narzekać. To znaczy nie robiłam tego jakoś zapamiętale, każdego dnia, ale jednak robiłam. Teraz nie narzekam- czasem powiem, co mnie wk*** czego już znieść nie mogę i po wypowiedzeniu mi wszystko przechodzi.

To znaczy to jest tak: zdaję sobie sprawę z tego, że ludzie noszą w sobie różne lęki, kompleksy, hamulce, które nie pozwalają im iść do przodu. Tylko, że trzeba próbować. Ten, co nie próbuje to tak jakby za życia był martwy. Ustalić sobie małe cele, na 1 dzień, a nie na najbliższe 2-10 lat, bo całą przyszłość tworzy każdy kolejny dzień.
I walczyć o siłę właśnie na ten 1 bieżący dzień.

A mnie ile zajęło?! Chciałam wiedzieć co będzie za 6 mies., rok, pięć.... potem zaniżałam tą granicę wiedzy i teraz żyję dniem bieżącym, no, tygodniem bieżącym, bo zadania muszę rozkłądać w ten sposób

Ja właśnie nadal nie wiem, czy tu o to ma chodzić, że ktoś ma gorzej, bo w sumie ktoś ma też lepiej.
Chyba bardziej człowiek bazuje na swoich własnych odczuciach, położeniu, które uważa za wyjątkowo nieszczęśliwe.

Odczucia sa subiektywne.
Ja tez czasem czuje sie gorzej/nieszczesliwa bo np cos sie podzialo.
Jasne ze tak, jest mi zle, niedobrze i bleee.
Ale sobie mysle "nie jest az tak zle zeby sie zalamywac, sa osoby ktore chetnie by sie ze mna zamienily" i naprawde mnie przechodzi. Rozumiem chwilowe odczucie zniechecenia i rezygnacji ale nie permanentna depreche bo np jestem brzydka.
Nie da sie poradzic nic na gluchote, slepote czy paraliz ale ZAWSZE jest cos co mozna w zyciu zrobic zeby polepszyc swoja sytuacje. Nawet jesli wydaje sie to male i bez znaczenia to mozna COS zrobic.

Nie porównywać czyjegoś życia ze swoim (ani jako lepsze, ani jako gorsze). Ono różni się od innych właśnie tym, że jest nasze.

Skupiać się na sobie i wyznaczonych swoich celach.

A podstawa to nie biadolić. Kto biadoli, ten nie żyje prawdziwie, bo sobie skrzydełka upierdziela Noi nikt rozsądny nie lubi narzekających i biadujących nad swym losem.

szacunek za takie wypowiedzenie się w tym temacie:) widzę wiele przeszłaś negatywnych sytuacji w swoim młodym życiu, nie mamy wpływu na to gdzie się urodzimy i w jakiej rodzinie ale wielkość pokazałaś że mimo tego można na nowo odżyć i cieszyć się jak to ujęłaś " z każdego dnia". Sama pomoc komuś drugiemu mnie np też sprawia frajdę a jak ktoś sie uśmiechnie to już dzień jest lepszy:D Emanujesz pozytywną energią, jak każda osoba masz lepsze i gorsze dni i co najważniejsze nie boisz się prosić o pomoc innych nie unosisz się honorem:) to się ceni:)

Ja mam przyjaciela który jest osobą niepełnosprawną, znamy się już długo i sam czasem narzeka na to w jakim stanie się znajduje ale szczerze? on jest o wiele silniejszy od innych ludzi, bo my sprawni ludzie czasem narzekamy na wszystko podczas gdy nasze problemy są w niczym nieporównywalne do jego, który mimo wszystko wychodzi do ludzi, nie zamyka się w domu, ma nas tzn mnie i drugiego chłopaka jak i innych przyjaciół.

Ja nie biadole nad tym że jestem singlem bo nie ma co wspominać, było minęło jedziemy dalej z tym życiem:) mam rodzinę, znajomych, pracę. Trzeba się radować z każdego dnia smutek jest nieodłączną częścią życia ale likwidujmy ją uśmiechem i znajdźmy metodę odpowiednią dla każdego z nas w której smutek przerodzi się w radość Czasem w centrum warszawy widzę ludzi którzy w wyścigu szczurów zapominają o otaczającym nas świecie, nie mają czasu się zatrzymać.

O kurcze zapomniałam o tym temacie.:P
Marios34 ja też mam takiego znajomego, który jest niepełnosprawny, ale od niego trzeba wyciągać informacje jak mu źle, bo sam nigdy nie przyzna się, że sobie nie radzi. Ale on mi daje wiele siły, bo jak sobie pomyśle jak on ma trudno w życiu to od razu przestaje narzekać na swoje! Ja to dziękuję Bogu za swoje życie. Kiedyś w "uwadze" widziałam reportaż o rodzicach, którzy mieli dziecko z jakimiś wielkimi ranami. To dziecko było bardzo chore i rodzice codziennie musieli sprawiać mu ból fizyczny by zmienić opatrunki. Oglądałam krótką chwilę, bo dalej patrzeć na to nie mogłam, dlatego nie pamiętam dokładnie tego reportażu. Pamiętam tylko, że ta matka powiedziała, że musiała się uodpornić na ból swojego dziecka, bo inaczej by zwariowała. To jest dopiero ciężkie i trudne życie! A ja naprawdę nie mam na co narzekać.
Marios34 i dla Ciebie również wielki szacunek za to, że jesteś takim wspaniałym przyjacielem dla tego niepełnosprawnego. Cieszę się bardzo, że są jeszcze tacy ludzie jak Ty.;)