nifajna atmosfera w domu

nie wiem co to za matka ze przyjmie pod dach jeszcze nie-synową a wygoni córkę.
slyszelismy. ja mieszkam z partnerem i dzieckiem u rodziców.

po pierwsze nie sprzątaj po nich, po drugie nie kłóć sie z nimi, a jak ktoś Ci powie, że masz się wyprowadzić, to powiedz, że "to jest tak samo mój dom jak wasz i nie mam zamiaru się wyprowadzać, jak wam nie pasuje taka sytuacja to wy się wyprowadźcie." kup sobie zamek do swojego pokoju i sie od nich odetnij. Zobaczymy jak dlugo wytrzymają bez Twojej pomocy w domu. Pamiętaj nie musisz być dla nikogo miła, jeżeli ten ktoś nie jest miły dla Ciebie. MAtka i brat, którzy tak traktują swoją rodzinę- córkę i siostrę nie zasługują na Twoją dobroć, ani pomoc w czymkolwiek.

nie pracuje,studiuję, otrzymuję alimenty od ojca, w wysokości 1200 zł, z czego otrzymuję tylko połowę i to co miesiąc z krzywą miną...
Nie chcę się wyprowadzać bo mam tu znajomych, poza tym to też mój dom, nie chcę wiecznie ustępować...
Ale pretensjonalny ton mojego brata mnie wykańcza, a najbardziej to,ze mama nie reaguje, zawsze stanie po jego stronie - ZAWSZE..
Nie czuję się zazdrosna, ale chciałabym by moja mama też siadała ze mną jak z moim bratem i jego dziewczyną przy stole piła kawę i sobie rozmawiała o wszystkim...
Moja mama ciągle mi mówi,że nikogo sobie nie znajdę ( jestem singielką) bo jestem wybredna nawiązując do sytuacji,której była świadkiem jak mi ex powiedział,że jestem ofiarą losu i nie umiem uprawiać seksu jak porządna kobieta oraz,że prędzej czy później mnie zdradzi..
Uważam,że takie teks jest niewybaczalny, jednak nie dla mojej mamy, uważa,że powinnam się czepić byle kogo bo ona w moim wieku już dawno była mężatką ...

Sorry, ale dopóki nie płacisz za dom, to nie jest on Twój, tylko matki.
Takie są realia.

Wiem, że jest Ci przykro, ale od marudzenia Twoja sytuacja się nie poprawi, musisz coś zrobić.
Nikt tu na forum nie wyprowadzi się za Ciebie, nie znajdzie roboty, mieszkania.

Nie marnuj czasu i nerwów, nie czekaj, aż zniszczą Ci psychikę.

z domem jest tak,że jest z podziału majątku moich rodziców na dzieci,
poza tym nie rozumiem tej nagonki z wyprowadzką, dlaczego to JA mam schodzić z drogi?- chcę poprawić relacje i być traktowana z szacunkiem, co mi to da,że spakuję manatki i się wyprowadzę?- tu mam znajomych, swoje otoczenie...

Zależy mi na tym by nie dać sobie wejść na łeb i w tym temacie prosiłam o rady

pozdrawiam i dziękuję za wypowiedzi, jednak nie uważam, by wyprowadzki coś poprawiały, baaa- tyle,że uszczęśliwie brata bo nie bedzie musiał szukać sobie i swojej dziewczynie większego lokum jakie miał do tej pory...

Widzę, że należysz do grupy osób, które wolą wygodę nad spokój i dobre samopoczucie psychiczne.
Podział majątku, ok, ale matka jeszcze żyje, tak?

I nie masz, jak to ujęłaś, ''schodzić z drogi'', tylko się usamodzielnić. Całe życie chcesz znosić obelgi i złe traktowanie feat życie na garnuszku matki?
Chociaż pracę znajdź jakąś, żebyś miała poczucie, że nie jesteś pasożytem..

Najłatwiej siedzieć komuś na utrzymaniu, nie pracować, nie płacić, tylko sprzątać i gotować, tylko że to potrafi i może robić każdy. Tobie jest po prostu wygodnie.
Przestaję się dziwić Twojej matce, Twoje zachowanie podchodzi pod pasożytowanie i wygodnictwo.

Skoro nie podobają Ci się porady typu ''wyprowadź się i żyj własnym życiem'', to nie wiem, po co tu przyszłaś - po współczucie? Jesteś dorosła więc tak też powinnaś się zachowywać.

Jeśli się dokłada, to świetnie (nie doczytałam tego, przepraszam).
Dzieci mogą mieszkać z rodzicami, pewnie. Jeśli są chciane i mile widziane, bo w innym przypadku takie pomieszkiwanie to katorga (autorka chyba się z tym zgodzi).
Poza tym, autorka nie jest już dzieckiem ;-).

oczywiście,że się dokładam, nie wyobrażam sobie tego inaczej.
nie jestem pasożytem, wierzcie mi,że na prawdę dużo robię w domu, jak mój brat  skończy palić papierosa-zostawia na parapecie okna od wewnątrz opałki i szary popiół- zawsze go od razu sprzątałam- nigdy nie pisnęłam słówkiem.
Dziś siedząc i czytając książkę (pilnując jednocześnie gotującego się obiadu) mama nagle zaczęła jakieś wyrzuty mi robić, zawsze milcze lub przytakuję jednak tym razem nie wytrzymałam ( usłyszałam,że powinnam się więcej dokładać do rachunków gdyż przeze mnie idzie najwięcej na prąd bo korzystam z komputera i wczoraj zapomniałam odłączyć ładowarkę od kontaktu- zawsze to robię, nie wiem czemu ale wczoraj zapomniałam, wytłumaczyłam się po czym usłyszałam,że nikt mnie w życiu za żonę nie weźmie,że jestem podła i ..???tępa???, - nie wiem dlaczego).

Dziewczyny chcę się wyprowadzić ale nie mam ku temu warunków, dojeżdżam na uczelnie 50 km, wynajem pokoju to 600 zł w moich okolicach + jedzenie + inne wydatki.. A wiem,że gdy pójdę do pracy stracę alimenty..
Moja mama zawsze mnie prosiła bym ucząc się nie szukała pracy - bo szkoda tych alimentów.
Rozmawiałam z osobą z rodziny o tej sytuacji( nie zwierzam się nikomu z tej sprawy ale musiałam zaczerpnąć rady starszej osoby) - zastanawiam się dlaczego tak często słyszę "wyprowadź się".. Czy to jest mówione w złosci czy na prawdę.. Mama wie,że nie mam perspektyw na samotne mieszkanie,że póki się edukuję jestem od niej zależna.

Kocham mamę całym sercem, często ją za każde nieporozumienie przepraszam,
nie oczekuję od was podjęcia decyzji za mnie,
po prostu muszę się wygadać i jednocześnie zrozumieć może co tak na prawdę siedzi w mojej mamie..

Dodam,że moja mama ze swoją mamą też często ma spięcia- wtedy widzę,że jest jej przykro i mi się żali, ja ją wtedy pocieszam. Ale mam żal,że nie rozumie,że sama postępuje podobnie jak jej mama i tego nie dostrzega.

Nirvanka:
próbowałąm nie sprzątać nie tylko po sobie oraz udawać,że jestem obojętna, nic nie dało- było jeszcze gorzej... Poza tym chyba tak nie wypada- jestem kobietą i powinnam dbać o porządek

Kiedyś moje stosunki z mamą były świetne, była mi bliska, ale teraz dołuje mnie psychicznie, nie mam w niej żadnego wsparcia

Słuchaj ja się wyprowadziłam z domu w wieku 18 lat.Wyjechałam do obcego miasta, nie miałam pracy ani innych źródeł utrzymania, nikogo tam nie znałam a w kieszeni miałam 300zł..i jakoś dałam radę;) Dla chcącego nic trudnego
Mówisz, że jak znajdziesz pracę to stracisz alimenty..a nie możesz żyć z alimentów? W końcu to 1200zł - gwarantuje ci, że można za tyle wyżyć wynajmując pokój.

Zgadzam się z opinią Catwoman co do nastawienia twojej mamy.

Zastanawiam się nad tym czy aby na pewno dobrze reaguję..
Jak moja mama mnie zaczepia z byle powodu- ignoruję to, ale jak już przekroczy granicę ubliżając mi( ewidentnie widzę,że drażni ją moje milczenie) wybucham płaczem i pytam jak może tak do mnie mówić?, że boli mnie to co mówi i że nie jest dobrą matką..
Kiedyś zapytałam dlaczego spokojnie nie usiądziemy i nie porozmawiamy przy kawie tak jak robi to z bratem to mnie wyśmiała i powiedziała standardowo,że jestem zazdrosna. Jak powinnam reagować? - nie chcę krzykiem tego załatwiać, próbowałam napisać list ale wstyd jest mi bo kiedyś to zrobiłam i powiedziała,że " gierki uskuteczniam". Po każdej "kłótni" staram się być normalna,ale mama na mnie naskakuje,że jestem obrażona i " w du**e mi wchodzić nie będzie".. Jakoś nie umiem z dnia na dzień zapomnieć o tym,że mnie nazwała tępakiem, podłą dziewuchą  czy kazała się wynosić...
Jakie macie rady odnośnie reakcji na takie zwroty?

Może powinnam pójść z mamą na jakąś rozmowę do psychologa?

- tyle,że nie mam wiary w to,że ktoś mi uwierzy słysząc co mówi o mnie moja mama: przy kimś  zazwyczaj płącze( czego w kłótni ze mna nie robi nigdy) i się żali...
Jest mi jej wtedy szkoda i pluję sobie w brodę,że jestem złą córką:(

Chcę z nią ugody, nawet jeśli się wyprowadzę- chce by było w miarę normalnie, bez krzyków i przykrosci

Catwoman, masz rację jesteśmy zupełnie inne,
ja jestem skryta, mama o każdym problemie mówi dookoła koleżankom,
może dlatego jest jej łatwiej?- nie wiem sama.

Nie lubię konfliktów, zależy mi na tym by było normalnie,
zauważyłam,że często wybucham płaczem ostatnio, z byle powodu, może rzeczywiście ta wizyta u psychologa to nie taki zły pomysł; sądzisz,że się nie zgodzi? ( w sumie kiedyś zabroniła mi z kimkolwiek rozmawiać o tym co się dzieje, ale sama żali się koleżankom-słyszę jak rozmawia przez telefon)- może być zła,że chcę wywlekać problemy rodzinne w obecności obcej osoby.

tak, nie chciała bym cokolwiek mówiła, kiedyś byłam u znajomej,która jest psychologiem to po powrocie wypytywała czy coś o niej mówiłam, czy powiedziałam całą prawdę o SOBIE, jaka jestem, bo jeśli nie powiedziałam to na pewno znajoma mi przytaknęła,że mam rację itd...
Uważam,że ukrywanie czegokolwiek nie miałoby sensu, bo w takiej rozmowie to albo się otworzyć na 100% albo w ogóle nie zaczynać takiego spotkania.

Masz rację, to tak jakbym łatała tonący statek, mama wczoraj mi powiedziała,że mam nie gotować obiadów bo ma je "w d***" a ja właśnie stoje nad garami.. Bo nie wiem co byłoby gorsze- zrobić ten obiad czy nie.. Nie chcę być tak samo złośliwa.

Dziękuję wam za rady i wsparcie.

Współczuję Ci napiętej sytuacji w domu. Sama pochodzę z rodziny, w której często mówiło się podniesionym głosem, po prostu taki był sposób komunikowania.

Nirvanka zgadzam się z tym co napisałaś w całym poście, jednak pozwolę się odnieść do słów powyżej:
To nie jest poddanie się- to zmiana kierunku życia na zdrowy .

Nirvanka, tu trzeba przeliczyć co jest ważne dla jej spokoju psychicznego. Ja też się "poddałam", zostawiłam dom, "rodzinę" w zamian za święty spokój i ani razu w życiu tej decyzji nie żałowałam. Moja matka męczy się nadal.

witajcie dziewczyny.. Miło mi,że radziłyście mi wszystkie,ale jednak podjęłam się rozmowy, której nie żałuję, wszystko zostało wyjaśnione;) - dwie godziny rozmowy, dosadne argumenty i wszystko zostało puszczone w niepamięć..

Jednak nie zawsze widzimy nasze zachowanie w takich barwach jak inni patrzący na nas z boku.

Pozdrawiam was wszystkie i polecam nie rozmyślac nad ucieczką gdy jest problem tylko spróbować usiąść i wyjaśnić

ps: kilka z was miała racje, jednak milczenie przez kilka dni jest złotem i zmienia sytuacje diametralnie;)

pozdrawiam