Nie akceptuje siebie

To siedzi we mnie bardzo głeboko.Zawsze byłam sama,miałam chłopaków ale mnie zostawiali bo byłam za niska itp.Koleżanki miały chłopaków o których ja mogłam tylko marzyć,jak któryś mi sie podobał to nie miałam u niego najmniejszych szans

a teraz masz męża i dziecko. Mąż też Cię nie akceptuje? Postaraj się popatrzeć na siebie obiektywnie - znajdź swoje atuty i je eksponuj

Wyobraź sobie, że poddałaś się operacji, zmieniłaś wszystko to co nie podobało się Tobie. Nie masz już ABSOLUTNIE ŻADNYCH powodów do tego, by czuć się tak jak się czułaś przed operacją...I co ? naprawdę wierzysz, że Twoje poczucie samotności to kwestia tego jak wyglądasz ?
Popracuj raczej nad zwiększeniem samooceny, pewnością siebie, akceptacją i  polubieniem siebie.
Mały biust możesz łatwo powiększyć odpowiednim strojem, bielizną, a niski wzrost- noś wysokie buty. Ale nawet jak to zmienisz- w środku nadal będziesz nieatrakcyjna i nieciekawa, prawda ?
Popracuj raczej nad zwiększeniem samooceny, pewnością siebie, akceptacją i  polubieniem siebie.

Zajrzałaś na ten podobny wątek ? Co o tym myślisz ?

Poprostu chciała bym wyglądac tak żebym miala poczucie,że moge mieć każdego.Wyglądać jak te dziewczyny na których widok faceci rzucają wszystko

heh 156

Tak moja najwieksza miłośc powiedziała wprost że mnie zostawia bo jestem niska iwstyd mu ze mną chodzić.

Powtarzasz jak mantrę "chcę wyglądać inaczej" i na swoje nieszczęście wierzysz w to, że powodem Twojego kiepskiego samopoczucia jest wygląd.Ok, to w takim razie nie zostaje Ci nic innego jak poddać się operacjom plastycznym...

Miej na uwadze jeszcze to, że Twoja córka może przejąć po Tobie postawę wobec samej siebie i podobnie jak jej Mama uzależniać swoje powodzenie w życiu od tego jak się wygląda. 

Facet, który odchodzi,bo dziewczyna jest-zbyt niska-wysoka-chuda-gruba-ma duży biust-mały biust etc. jest niedojrzałym dzieciakiem. I tyle.

ewelino proponowałabym Ci pójść i pochodzić do psychologa.
i to nie tylko dla siebie ale też dla swojego dziecka.
póki co ono nic nie kuma jest tak małe, ale jeśli w porę zaczniesz nad soba pracować i myśleć o tym co naprawdę ważne, jest szansa że uchronisz ją przed patrzeniem na swoją nieszczęśliwą mamę myslącą że jest nic nie warta. dziecko niesamowicie dużo przejmuje od rodziców.. walcz o siebie i o córcię.

Chyba tu jest problem, nie tylko związany z wyglądem.

Naprawdę myślisz, że to wygląd powoduje, że można mieć każdego? (bo takie jest Twoje marzenie).
Owszem są mężczyźni, którzy patrzą tylko na wygląd (ale nie tylko na wzrost), ale nie jest ich znów tak wielu (przynajmniej w moim otoczeniu).
Ja mam 1,58, a mój mąż ma 1,80. Wiem, że tylko takie małe kobiety mu się podobają (o mnie mówi pieszczotliwie "kieszonkowa żona").
Moja córka ma 1,56 i wyłącznie wysokich chłopaków - najwyższy miał prawie 2 m.

Wielu mężczyzn lubi niskie kobiety i wielu lubi wysokie. Jedni wolą blondynki, inni brunetki. Jedni wolą "słodkie dziewczątka", inni silne kobiety. Można by tak wymieniać w nieskończoność.
I moim zdaniem, nie ma takiej kobiety, która mogłaby mieć każdego mężczyznę.

Jak napisałam na wstępie, problemem chyba nie jest tylko Twój wygląd, ale to, że nie lubisz siebie. Dlaczego? Bo jakoś nie mogę uwierzyć, że tylko z powodu wyglądu.
A może ciągle przeżywasz to, że kiedys zostawił Cię chłopak rzekomo z powodu Twojego wzrostu. Ten rozdział masz już zamknięty i niech tak zostanie. Nie rozpamiętuj tego.

To,że będziesz ciągle narzekać i wmawiać sobie jaka Ty jesteś zła nie pomoże Ci.Ludzie pomagają,doradzają a Ty nadal narzekasz a to doprowadzi do tego,że w końcu inni będą postrzegać Cię tak jak postrzegasz się sama i wtedy całkiem się załamiesz.Ludzie są różni-bardzo wysocy narzekają,niscy narzekają,grubi narzekają i Ci za chudzi też,Ci z trądzikiem,Te z małymi piersiami i te,które te piersi mają za duże...Jest tyle innych problemów na świecie,które posiadają ludzie że nawet nie zdajesz sobie sprawy ale jakoś żyjesz..zawsze mogło być przecież gorzej..spójrz na to co zyskałaś a nie na to czego nie posiadasz.

Studiowałam z Miss Polonia. Miała mniejsze powodzenie niż moja przyjaciółka teraz. A moja przyjaciółka ma: 50 lat (zmarszczki, nadwagę), biust obwisły, blizny po wypadku. Ale jest pewna siebie, uśmiechnięta, silna, pomocna, dzielna i jednocześnie bardzo kobieca - uroczo prosi o pomoc, a jej uśmiech jest zniewalający. Czy jest piękna? Obiektywnie nie. Ale dla mnie, dla swojego męża, dla przyjaciół, jest przepiękna.

Nie istnieją kobiety, na widok których każdy mężczyzna rzuca wszystko. Mój Kochany, gdyby spotkał na ulicy nagą Miss World, co najwyżej dałby jej koc, żeby się okryła. Jak każdemu nagiemu człowiekowi.

Każdy w miarę rozsądny mężczyzna wie, że uroda przemija, a charakter zostaje. Uwierz, że prawdziwy, dojrzały mężczyzna nie myśli penisem.

Jestem mniej więcej Twojego wzrostu. Miałam kiedyś kompleksy. Dopóki nie spotkałam (na zimowisku) dziewczyny, o którą się chłopcy bili. Była jeszcze mniejsza ode mnie, filigranowa, miała podobną jak ja sylwetkę, podobne włosy (i kolor, i długość) i miłą buzię. Była zadowolona z siebie, ze swojego wyglądu, ciepła, łagodna i dobra. Ja ciągle uważałam, że mam wiele niedoskonałości i muszę je nadrabiać innymi atutami (piegi miałam, no i ten wzrost, a też łydka o całe 3cm grubsza niż w tabeli dla modelek i zęby krzywe, o matko!, w dodatku piersi mi rosły i co będzie jak wyrosną za wielkie?). Nie przekonywały mnie opinie innych (że wyglądam dobrze), musiałam ZOBACZYĆ tę dziewczynę.

Nie uczyła się niczego w celu zaimponowania komuś, uczyła się dla siebie. Po prostu żyła. Cieszyła się życiem, spotkaniem z przyjaciółmi, dobrym jedzeniem, wschodem słońca, grą w warcaby... Nie martwiła się, że jest niska i ma krótkie nogi. Była szczęśliwa, że żyje i ma wszystko na swoim miejscu. O co tu jęczeć? Powiedziała mi kiedyś, że będąc niską ma większy wybór, bo dziewczyna 180 z chłopakiem 170 nie wygląda tak dobrze, jak ona (a niektórzy jednak przywiązują wagę do wyglądu).

Miałam 13 lat i dotarło do mnie, jak wiele mam szczęścia. Przecież nogi MAM, mam piękne, lśniące włosy, zdrowe zęby, regularne rysy twarzy. Niska? No to co? Jak się komuś nie podoba, niech sobie znajdzie wysoką.

Do tych wniosków doszłam mając 13 lat. Nie sądzisz, ze trochę za długo się rozczulasz nad sobą? I nieco zbyt wiele jęczysz z powodu swoich rzekomych niedoskonałości?

Nie miałaś szczęścia spotkać JEJ...

Ale możesz iść na terapię i przepracować problem. Zrób to szybko - zanim rozwalisz swój związek i zaszkodzisz dziecku.

Czytam Twój wątek od momentu jego pojawienia się na forum.
Czytam i zastanawiam się nad tym, czy Ty chcesz sobie tylko ponarzekać i poużalać się nad sobą, czy też podejmiesz decyzję, by zmienić swój sposób myślenia o sobie?
Pozostanie przy pierwszym spowoduje zwiększanie się Twojej niechęci do siebie i zgorzknienie. Dzięki zmianie sposobu myślenia możesz być osobą szczęśliwą.
Wybór którejkolwiek drogi zależy od Ciebie, z wszelkimi wynikającymi z tego wyboru konsekwencjami.

Zupelnie sie pod tym podpisuje Wielokropek.

Problem jest w Twoim mysleniu o sobie, a nie w byciu niska. Boze, mam 158cm wzrostu i jak mialam trzydziesci lat ludzie mnie o dowod torzsamosci pytali, gdy chcialam butelke wina kupic. Jaki to ma zwiazek z byciem popularna i zadowolona ze swojego wygladu?

Cos mi sie wydaje, ze swojego zycia nie lubisz, a nie masz dylematy z uroda.

Uzalanie sie nad soba nikomu jeszcze nie pomoglo. Jak jestes niezadowolona, wez sie do pracy nad soba.

Praca nad sobą jest ciężka, ale nikt nie mówił, że nie. Jeżeli nie zmienisz swojego nastawienia i nie wzmocnisz pewności siebie, to choćbyś nagle zaminiła się ciałem z najbardziej seksowną i piękną kobietą świata to tego nie zauważysz. Cała kobiecość i seksapil siedzi w głowie. Wszystko w wyglądzie da się dopracować.

Ja byłam strasznie zakompleksiona, też czułam się samotna, miałam duże problemy z samą sobą, ale postanowiłam zmienić coś w sobie, w swoim JA, żeby stać się taką dziewczyną jakie zawsze podziwiałam. Może nie jestem jeszcze do końca zmieniona, nie do końca wierzę w siebie, ale potrafię stanąć przed lustrem i powiedzieć "Dziś wyglądasz ślicznie czy bardzo seksownie".

To wszystko wina psychiki nie wyglądu.

Co do facetów, tych których znam, to wolą niskie kobiety:) Ja też jestem niska i zawsze wyższe koleżanki mówią, że zazdroszczą mi, bo mogę zakładać dowolne szpilki i nie ma problemu, że będę wyższa od mojego mężczyzny

Tak więc musisz zauważyć swoje dobre strony i zacząć je powoli akceptować. Najłatwiej pewnie będzie jak znajdziesz swoją ulubioną partię własnego ciała np. oczy i codziennie będziesz zauważać patrząc w lustro, jak są piękne i ile uroku Ci dają... Po jakimś czasie otworzysz się na np. obojczyki czy nos czy inną partię ciała i tak małymi krokami zaczniesz wierzyć w swoje piękno

Pamiętaj nie ma kobiet nieatrakcyjnych - są albo zaniedbane, albo nie wierzące w swoje piękno

Jak to nie ma? Chcesz moje zdjęcie???

Ewelina, czy Ty próbowałaś kiedykolwiek coś zmienić ?? Nie mówię o wyglądzie, ale o postrzeganiu samej siebie ? Nie mówię wyrywkowych próbach, ale o systematycznej pracy ?
Poczytaj sobie, a najlepiej wydrukuj i powieś na ścianie to co napisał Ci Wielokropek.

Dziś poraz kolejny ktoś mi uświadomił ze jestem nikim/Zadrwił z mego wygladu i to moja jedyna koleżanka

O to chodzi że wytykała mi wygląd itp ale niechciałabym tu pisać co konkretnie pisała. Boli to. Z mężem jak to w małżeństwie on nie rozumie mojego problemu.A córka ma 16 miesiecy

Nie piszesz o co konkretnie chodzi, nie odnosisz się do tego, co piszą inni  i co tak naprawdę kryje się za słowami "nie akceptuję siebie", Twój wygląd to jedynie góra lodowa problemów, o których zresztą wspominasz w innych postach...