Miłość ponad wszystko, obietnice, zdrada, wybaczenie, rozstanie...

Jesteś jedyną osobą, która popiera walkę. Każdy mi odradza... A ja chcę. Ale się boję. Mam się do niego odezwać? Kiedy? on mnie nie będzie chciał znać. Żałuję, że taka byłam, żałuję...

Xmegan...
metoda 34 kroków, zwana też zmianą o 180 stopni... dla małżeństw w kryzysie co prawda ale i Tobie może coś się przyda:

1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj żony. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

PO drugie.. prawo przyciągania poczytaj z tego forum...
Po trzecie... obejrzyj ognioodpornego na youtube...

Walcz do końca jeśli widzisz cień nadziei na uratowanie tej miłości i związku. jeśli "polegniesz" to przynajmniej ze świadomością, że zrobiłaś wszystko co w Twojej mocy.
Choć nadzieja to powiedzenie ogólnie znane... jest też matką tych co rozumem wciąż nie grzeszą.
Pozdrawiam

Jeżeli czujesz potzebe..napisz ten list. I schowaj do szuflady, potem za kilka dni przeczytaj , jezeli jest dobry - dasz mu go w odpowiednim momencie, gdy najgorsze emocje opadna. A jesli nie podrzyj.

czujesz , ze mozesz ciepiec bardziej niz teraz?

Według nie daj sobie spokój co z tego jak będziesz walczyć on jak on i tak prawdopodobnie cię nie kocha a jak kocha to sam będzie o Ciebie walczył. Dziewczyno miej odrobinę godności... Nie daj się zdradził CIę zrobi to znowu. Wiem coś o tym zdradziłam chłopaka powiedziałam mu o tym obiecywałam nigdy więcej ale on za szybko wybaczył nie musiałam się nawet za bardzo starać żeby to zrobil bo kachał bezgranicznie a potem zrobiłam to kolejny raz i kolejny bo zakochana byłam w tym drugim wiedziałam że nic z tego nie wyjdzie ale jednak.... (Wiem głupia byłam to był błąd) i ja zawiniłam i to ja powinnam przepraszać jak w przypadku twojego chłopaka. Ty nic nie zrobiłaś a to co on uważa za osaczanie to bzdura byłaś jego dziewczyną wkońcu.... DObra rada zniknij postaraj się zapomnieć.. Zacznij się spotykać z kimś innym.... I poczekaj co czas przyniesie ale prosze nie błagaj go o powrót

Kinciaaa, ma chyba rację... Jakby kochał, to by walczył. Tylko, że ja czułam że już mnie nie zdradzi. Umiałam zrozumieć wiele. A on nie umiał... Życzę mu jak najlepiej, mam nadzieję, że nie cierpi tak jak ja...

Ale ja nigdzie nie napisałam, aby go błagać! Walczyć a błagać to coś innego! Można walczyć na różne sposoby, cierpliwie. Ja pisze na bazie własnych doświadczeń, wiele osób (wszyscy!) mówili mi olej go , mniej to w d*** a ja co? "no tak , tak" A potem dalej swoje. Dopóki sama nie zawalczyłam z calych sil, nie obnarzyłam się całkowicie i zoabczyłam , ze on mimo to mnie nie chce - dopeiro wtedy zrozumiałam, że nie jest wart tej mojej głębokiej miłości i nie mam zamiaru jego nią obdarowywać. Nie chce , aby do końca zycia żałowała i myślała o nim z sentymentem . Ma poznać dosadnie kim jest i dosadnie zapomnieć o nim!

ps. oczywiście jezeli jest na tyle silna i potrafi juz w tym momencie zrozumieć, że nie jest jej wart ! to jestem za! Niech zapomni. Sama oceni jak to z nią jest

Kinciaaa ja rozumiem to bardzo... Tylko po prostu doświadczenie i obserwacja życia podpowiada mi, że rzadko ktoś potrafi to zrobić od razu po rozstaniu... Może niech megan sprobuje się najpierw zastosowac do twojej rady i jeżeli sie uda to wszytsko super , a jezli nie to zawsze ma moją radę w postaci alternatywy..;))

Jeśli naprawdę mnie kocha to wróci, zrozumie. Jeśli nie, to muszę zapomnieć. Cięzko, ale muszę. Czas pokaże. Dzięki za rady dziewczyny, czasem chyba trzeba upaść żeby później się podnieść i wzbić mocniej. Ale głaz przyciska mnie tak mocno, że gdy staram się wyjść to jeszcze cięższy się robi. No ale mam nadzieję, że przejdzie... Nie chce mu sie narzucac, jesli nie chce mnie w swoim życiu to nie bedzie mial... Nie bedę sie narzucac, ani ponizac.Jego slowa wczoraj? Zachowaj ostatnie krzty honoru i nie placz.

Mam wrażenie ze tak wyjatkowego mezczyzny jak on juz po prostu nie ma. Tak bardzo sie kochalismy, wysyłalismy nawet do siebie listy. Pisał dla mnie wiersze. Ja dla niego. Po zdradzie napisałam piosenkę o sile naszej miłości. Przezylam z nim najlepsze chwile mojego życia. Nie umiem chyba z tego zrezygnować "od tak"... Miałam jakis problem, on był obok, wiedziałam że mi zawsze pomoże. Kiedys nie miałam co zjeść, bo nie chciałam jeść grochówki w domu (głupie, wiem ) i miałam awanturę z matką to leciał przez pół miasta po 20 zł tylko po to żeby mi kupić jakiegoś kebsa... To była miłość najszczersza, najpiękniejsza i najprawdziwsza. Nie wiem kiedy to się zmieniło. Wg mnie nadal taka była. Wg niego - nie. Wszyscy nie mogą uwierzyć, że to koniec. Miłość, przed którą inni ludzie chylili czoła i podziwiali. Ludzie nas obcy zaczepiali mówili, że jesteśmy wspaniali, że widać tą miłość, mówili na nas małżeństwo, ja już byłam nawet uznawana za synową, i miałam kapcie w jego domu... Boli mnie, że nawet jego rodzice tak łatwo zrezygnowali. Niedawno byliśmy razem rodzinnie na lagunie, ja,on, jego rodzice. Było cudownie. Jego rodzice uwielbiali mnie i traktowali jak członka rodziny. Zawsze byłam mile widziana, zawsze stawali po mojej stronie. Nie wiem co się stało, coś się za tym kryje. Ja bylam skłonna walczyć o tą Miłość, a on nie... Nie wierzę, znam go tak długo. Wyciąnełam go z bagna, jednocześnie sama się tak pogrążając chyba... Znam go na tyle, że wiem że jego uczucie by tak łatwo nie przeszło. Nie w naszym wypadku. Miłość silniejsza niż śmierć. Tak uważałam. Ufałam mu w 10000%. Naprawdę. Po zdradzie starałam się odzyskać zaufanie. Wybaczyłam za szybko. Robiliśmy tyle szalonych rzeczy, tyle obietnic... To mi nie daje spokoju. Boli jak diabli, staram sie gadać że jest okej, że to była kreowana miłość. Gó.fno prawda. Najwspanialsza miłość. Pierwszy raz kochałam, i czułam się kochana. Robiliśmy dla siebie wszystko. Stawaliśmy obydwoje na rzęsach. Zdrada to nie taki problem, jeśli się kogoś kocha, nigdy się z niego nie rezygnuje. NIGDY. Ja właśnie tak go kochałam. Jedyny mężczyzna. Na początku związku, w sumie nie byliśmy jeszcze razem tylko "kręciliśmy" a on wyjechał do pracy nad morzem nawaliłam... pocałowalam się po pijaku z innym, powiedziałąm mu o tym. Ale nawet nie byliśmy parą! I on mi dał wtedy wolną rękę. Zrozumiałam,że coś do niego czuję. Boję się spać,śnić. Bo przyśni mi się on. Byliśmy tak zakochani, potrafiliśmy się cieszyć... z Siebie. Po prostu. Nieważne jak okropnie wyglądałam dla niego zawsze byłam jego piękną Megi... Taka miłość zdarza się raz. Nie wierzę, że on mógł to odpuścić. Gdzieś zgubił to po drodze, nie wiem... Jest dla mnie zbyt ważny, tak się zaangażowałam. Planowaliśmy wspólne zamieszkanie, wakacje. Miał jechać na 2 mies za granicę do pracy żeby mieć na nasz wspólny wyjazd na mazury a później do wrocławia. Tak się cieszyłam... Wszystko razem, mieliśmy się zapisać na wspólne zajęcia. NIE WIERZĘ, że on nagle mógł przestać kochać. Bo mnie kochał. Wiem to, i dam sobie uciąc głowę za to. Ale ktoś kto kocha, nie przestaje z dnia na dzień, prawda? Nie wiem, może się oszukuję, może żyję złudzeniami, ale tak właśnie myślę, to są moje prawdziwe uczucia.

Masz dopiero 18 lat i to pierwszy Twój związek, który idealizujesz. Niestety ale zdrada nie ejst dowodem miłości. Nie wiesz co to prawdziwa miłość. To że czułaś się cudownie w różnych sytuacjach to zrozumiałe... ale z czasem wszystko nabierze szarych barw. Kiedy będziesz staruszką i przy tobie będzie mężczyzna, który przeszedł u Twojego boku życie - to jest prawdziwa miłość a nie kilkunastomiesięczne spotykanie się z chłopcem. Nawet nie doświadczyliście prawdziwego życia w którym byłyby problemy... Nie wiesz czy On by im podołał. Nie wiesz czy dalibyście radę w przyszłości więc nie idealizuj... Będziesz starsza, to będziesz patrzyła na to inaczej... dojrzalej. Głowa do góry!

Macie rację. To był mój drugi związek. Idealizuję, uważam, że to był jedyny, bo mimo wszystko cały rok byliśmy razem. Obiecywał, że zamieszkamy razem, że zabierze mnie. Że nie obiecuje, że bedzie łatwo, ale będzie sie starał. Dociera do mnie to, jaki był. Próbouje teraz zwalić winę na mnie. Ale ja się nie ugnę. Potrzebuję mężczyzny, u którego boku bede czuła się bezpiecznie, u boku którego nie będę sie bała rozmawiać z ludźmi i rozkwitnę. Przy nim, bałam się pisać coś na fb bo wiedziałam ze przeczyta, zamknęłam się na ludzi. Dziś zobaczylam, jak bardzo pragnę rozmowy i poznawania innych. Że jestem na zuepłnie innej, lepszej drodze. Mimo, że boli to sądze ze to był dobry pomysł. Odbuduję relacje z rodziną, przyjaciółmi i spojrzę na świat inaczej. Bo miałam ogromne klapki na oczach. Spadły mi ambicje, wagarowałam z nim, kłamałam, oszukiwałam, wmawiałam coś co sama chciałam (a to jeszcze przede mną), i po prostu zwiędłam. Czułam się nieatrakcyjna, mimo że mówił ze piękna. To że np klepnął moją przyjaciółke w tyłek było bolesne. Zdjęcia jak przytula obce dziewczyny też. A ja myslalam ze to takie tam...normalne. Pfff... Byłam naiwna, strasznie. Stałam się smutna, nie chciałam z nikim rozmawiać i nie dochodziło do mnie ze to dla mnie toksyczne. Ze porzuciłam własne pasje, i priorytety, utraciłam siebie, swoje zasady i poniżałam się, nie miałam swojej prywatności i podałam się na talerzu... tak bardzo pragnęłam prawdziwej milosci za wszelką cene ze ją wykreowałam. I zatraciłam się w swojej wyidealizowanej bajce. Owszem, były wspaniałe chwile. I szkoda, ze minęły... Nic nie doceniał, zawsze chciał więcej. Za duzo. Przez to cały czas były problemy. Na początku było cudownie. Nie wiem kiedy się zepsuło. Może tak po prostu miało być...

Może to głupie, ale wspomnienia nadal bolą. To jak o mnie walczył, jak się starał, jaki był romantyczny, co dla mnie robił, jak pamiętał o kazdej rocznicy, dawał mi kwiaty, pisał wiersze, śpiewał.. Wszystko. Nie wierzę, że stał się inny, że zrezygnował. Eh... I że jego rodzina ze mnie zrezygnowała, mimo że myślałam ze jestem kimś ważnym. Cóż, kapciuszki niedoszła teściowa będzie musiała wyrzucić. A ja serduszko które dostałam od niego (przed zaręczynowe, pff) sprzedam na złom.

Okazało się (powiedział mojej kolezance), że przerosły go problemy, moje oczekiwania i że nigdy nie mógł mi dorónac (bylismy z dwoch roznych swiatow, on zawodówka, ja Lo jedne z lepszych, jego rodzice zwykli, prości ludzie (ale jakze wspaniali...) pracownik fizyczny ojciec, a moi tzw "urzedasy"...) Boli mnie, to mam wrażenie ze ja zepsulam. Boje sie usunac wszystkie zdjecia, dopiero co z telefonu przerzucilam na komputer i usunelam z telefonu. Chyba oczekiwałam od niego za dużo....

Dziewczyny, pomóżcie proszę od rozstania z nim minęły ponad 3 tygodnie... Poznałam dużo ludzi, wychodziłam często ze znajomymi do pubów, na facebooku widać było, że mam inne życie, dużo zdjęć, postów, wszystkiego. Zero skruchy, i powrótu do przeszłości. Skoro on powiedział, że koniec, uznałam że koniec i że kocham go, ale jeśli ma być mu lepiej... Do wczoraj. Po północy napisał do mnie sms'a. Ze zabrałam mu coś i nie oddałam... Jego serce. Chyba w tym momencie moje własne przestało bić. Zadzwonił do mnie. Mówił, że nie może beze mnie żyć, że kocha ponad wszystko, że nawet jego mama za mną płakała, że nie mógł się ogarnąć, cały czas siedział w domu, nigdzie nie wychodził, nie spojrzał nawet na inną, że chce wrócić i odbudować nasz związek. Poczułam... poczułam, się najszczęśliwsza.. Ale nie wiem czemu przez przypadek wygadałam się, że poznałam chłopaka w pubie, wzięłam numer i teraz z nim pisze, i nawet mi sie troszke podobal,  ale to nic takiego i tylko rozmowy (chciałam być szczera, chyba mnie coś trzepneło w tym momencie... jestem taka głupia...) a on już wtedy powiedział że to jednak nie ma sensu, że nie sądził że taka jestem, że 3 tygodnie po zerwaniu sobie chce znaleźć kogoś innego. Mimo, że to nie prawda, nie chciałam nikogo na jego miejsce.. Powedział, że nie ma sił, że to na pewno nie będzie jak dawniej, że już nie ma nas... I zaczął wyciągać stare brudy, zrzucac na mnie winę, że po zerwaniu do niego nie pisałam, i nie przyjechałam (mimo że mówił zebym nawet nie pisała bo nie zmieni decyzji...) że byłam taka i taka i przypomniał coś co było prawie 2 lata temu, zanim byliśmy razem jak pocałowałam innego. NIE BYLIŚMY NAWET RAZEM! A on mnie zdradził, gdy byliśmy prawie rok... Poczułam się strasznie, że zrobiłam coś złego, dał mi do zrozumienia coś takiego, że powinnam ryczeć i skomleć a nie bawić się i cieszyć życiem. Gdy narobiłam sobie nadziei, że może będziemy razem, że może odbudujemy, on nagle mi tą nadzieję zabrał... W ciągu pół godziny zawaliło się wszystko. Każdy nie chciał bym do niego wracała to było strasznie toksyczne, i czułam się nieszczesliwa, ale wiedziałąm jakie błędy zrobiłam i chciałam wrócić, może jestem głupia, ale chciałam... tak się kłóciliśmy, jakos do 3 przez telefon, wcześniej mówił ze ma wszystkie rzeczy ode mnie, że ich nigdy nie wyrzuci, a później: Wy*eb wszystkie zdjęcia ze mna... nie wiem co myśleć, wysyłałam później do niego sms ze go kocham, że chce z nim być, głupia jestem, taka zła na siebie... Wysłałam tych smsów z 3-4? I poszłam spać po 4... Obudziłam sie ze spuchnietymi oczami i poczuciem bezsilności.. jeszcze rano napisałam do niego ,poczułam że musze ze tym razem ja zepsułam, on chce wrócić, a ja palnełam glupote ze pisze z innym chłopakiem. Owszem, podoba mi się ten chłopak, zanim Szymon napisał po prostu serce waliło mi x10000 na minute jak mi odpisywał na smsa czy jak gadaliśmy, dobrze mi było, nic na szybko, taka normalna rozmowa... Ale po tym wczorajszym sama nie wiem czego chce. Czuje się zagubiona... Chciałam się z nim spotkać, wyslalam mu smsa ze jestem niedaleko jego szkoly i możemy się zobaczyc, a jesli nie to juz znikne. Miał wyłączony telefon, zadzwonił później, mówił że to już jest wytłumaczone, i to koniec. Zero emocji, obojętność totalna. I od tamtego momentu cisza... Wszyscy mówią, że dobrze ze nie wróciliśmy, że byłoby gorzej. Ale nie wiem czy ja go kocham, czy chciałam z nim być ze względu na wspomnienia, któe nas łączą... Jeszcze jak powiedziałam, że myslalam po zerwaniu ze mnie nie kocha, dobił mnie... Mówił, że jak mogłam tak myślec... Kurde, zostawił mnie jak psa, w straszny sposób i miał pretensje, że myslałam ze mnie nie kocha? I mówił, że zrezygnował ze swojego honoru bo nigdy nie chciał wrócic do dziewczyny... Manipuluje mną strasznie... Najgorsze jest to, że gdy poukładałam sobie w miare życie i wszystko, on znowu się pojawił, i to wszystko zniszczył... Nie mam sił na to co się dzieje, chyba już naprawdę koniec. Poradźcie, co sądzicie, co robić, a może nie robić... To była prawdziwa miłość? Już nie wiem co myśleć, jak ktoś kocha to nie zdradza, nie rani, a on zrobił i to i to....

Moja koleżanka miala podobno sytuację. Jej byly zrobił jej takie pranie mózgu ze nie wiedziala jak sie nazywa. Zabronił kontaktu z nami bo stwierdził ze tak bedzie lepiej. A co najlepsze ona mu wierzyła we wszystko! Skończyło sie tym ze jak zdradził ją praktycznie na jej oczach to sie ogarnęła i go zostawiła. I tez ją obwiniał i zabijał sie i prosił i wyzywał. A na koniec opowiadał wszystko po kolei jaka to nie jest puszczalska. Taki typ faceta to najgorszy jaki moze byc. Najpierw sie puszcza a ciebie obwinia za wszystko. I ty sie zastanawiasz czy walczyć o miłość? Ja tu żadnej milosci nie widze... Z jego strony to podchodzi pod jakas psychoze...

Dzięki Dziewczyny tego potrzebowałam, żeby ktoś powiedział to, co mi chodziło po głowie, ale nie dopuszczałam tego do siebie. Mam otwarte serce, dla kogoś kto będzie mnie kochał, nie zdradzał, i nie pozwoli bym zgubiła siebie, obwiniając się za całego zło tego świata. Wiem, że powrót do niego byłby moim najgorszym wyborem... Tylko te wspomnienia i sentyment nie pozwalałby mi go znienawidzić. Ale po tym co dzisiaj napisał na fb, chyba czas najwyższy zrozumieć, że był... żeby go nie wyzwać, nieodpowiednim partnerem dla mnie, niepotrafiącym docenić niczego, niedojrzałym i psychicznym. Chyba tak moge go okreslić...

Nie chce mi się rozpisywać, zaznaczę tylko kilka moich uwag:

1. Koleś Cię zdradził, zostawił pod pretekstem, że "osaczasz go", totalnie olał fakt zdrady, Twoich uczuć, niepewności. To normalne, że po zdradzie boisz się i kontrolujesz partnera, taki etap, a według niego to było na zasadzie: "zdradziłem, przyznałem się, szybko wybaczyła, nic się nie stało".

2. Piszesz: "[...] od rozstania minęły ponad 3 tygodnie", a za chwilę :"[...] najgorsze jest to, że gdy poukładałam sobie w miare życie i wszystko, on znowu się pojawił". Ogarnij się dziewczyno, niby taka wielka miłość, niesamowita, cud, miód, malina, a po 3 TYGODNIACH "poukładałaś sobie życie" i już flirtowałaś z innym gościem? Serio? Jeśli tak szybko Ci to przeszło, ba nawet poznałaś nowego faceta, który Cię zauroczył ( w ciągu niecałego miesiąca !!!) to chyba ta Twoja wielka miłość, nie była taka wielka.

3. Oboje jesteście niedojrzali i powinniście sobie najpierw w głowach wszystko poukładać, szok on idzie do prostytutki bo przeczytał na FB, że jedziesz ze znajomymi nad morze, a Ty w ciągu 3 tygodni po utracie wielkiej miłości ułożyłaś sobie życie, poznałaś innego, a on to zburzył. Przeczytaj sobie jeszcze raz to co napisałaś i przeanalizuj to.

Jak czytam to co piszesz , przypomnia mi to mój związek z moim jeszcze mężem. Było wspaniale, cudownie i miało być na całe życie. W jednej chwili  wszystko się  zawaliło tylko,że nasza miłość trwała 9 lat i kończy się rozwodem. < Mam nadzieję,że jednak twój chłopak zrozumie swoje błędy. A wasza cudowna i niepowtarzalna miłość okaże się jednak tą na całe życie. powodzenia!!!!!!!!!!!