Grube dzieci

Zapewne tak, dlatego powinno się dbać o odpowiednie odżywianie i ruch już od małego. Niestety, dzieci więcej czasu spędzają teraz przed telewizorem niż na świeżym powietrzu.

No właśnie, bo sport to podstawa, a nasze dzieci zdecydowanie za mało się ruszają. To chyba też dlatego, że i my - rodzice - nie dajemy im dobrego przykładu. Wracamy zmęczeni po pracy i siadamy przed telewizorem. Czy tak nie jest?

Noo, widziałam - spoko filmik Więcej powinno się mówić os porcie - to pewne! Dobrze, że tp zaczęło ten temat, może to zmobilizuje też innych?

A podobno pulchniutkie dzieci do 5 roku życia mniej chorują.
Tak czy owak codzień spacer to podstawa choćby przysłowiowe "pół godziny dla rodziny".

takie czasy. dzieci mają mało ruchu, dostają zwolnienia z wf i z wychowawczynią na wycieczki do McDonalda chodzą..

niektóre dzieci wyrastają i "wyciagają sie ale trzeba odróżnić dziecko grube od pulchnego.
a sport... nie ma się co dziwić ze dzieci tyle siedzą w domu i nie chcą na dwór wychodzić bo patrzą na swoich rodziców którzy w wieku dajmy ma to 30 lat stękają jak dziadki.  ja z małym wychodzę codziennie na dwór (są wyjątki pogodowe) i w tym czasie załatwiam i swoje sprawy (jak śpi) i jemu dostarczam atrakcji na placach zabaw. wyjście trwa dość długo i mały jest szczęśliwy.

p.s.
akurat ja mam prace dorywcze raczej chałupnicze i mogę sobie pozwolić na kilku godzinny spacerek, wiem że zazwyczaj tak nie jest ale nawet godzina dziennie to dużo.

Ja mam sąsiadke co ma okazałe dziewczynki- niestety jak były male lubiały sobie zjeśc i tak im zostało

Dziewczynka która chodzi do 5 klasy waży więcej o 15 kilo ode mnie...a ja jestem znacznie starsza

Ania poruszyła bardzo ważny problem - kwestię akceptacji własnego ciała u młodych ludzi.

Wielu dorosłych zapomina, że rodzic/krewny/znajomy, który mówi dziecku "Jesteś brzydki/gruby" tak naprawdę mówi "Twoje ciało nigdy nie da Ci przyjemności". Dlatego nawet wtedy, kiedy należy działać, ponieważ nadwaga dziecka wpływa na jego zdrowie lub istnieje obawa, że tak właśnie się stanie, trzeba pamiętać o absolutnej delikatności przy poruszaniu tego tematu. Niekiedy zdarza się, że nastolatek, który jest bombardowany takim "wytykaniem" niedoskonałości swojego ciała zaczyna myśleć, że nigdy to się nie zmieni i popada w apatię, którą będzie zagłuszać... Następną porcją jedzenia.
Lepiej jest zapisać się całą rodziną na basen i wybrać z dzieckiem na rower, a dojrzewającej córce uzmysłowić, że jej ciało będzie jednak mocno się zmieniać niż wyśmiewać otyłość dziecka podczas rodzinnych obiadów polanych tłustym sosem...

Co do tego, czy nadwaga utrzymuje się w przyszłości, czy nie, trudno jest wyrokować. Są dzieci, które jak tu już niektóre forumowiczki pisały, wyrosły ze swoich problemów, często dotyczy to także nastolatek (z wiekiem przestają się tak nagle zaokrąglać ). Ale są także dzieci, którym otyłość towarzyszy w dorosłości. Dlatego myślę, że warto jest dbać o to, żeby niezależnie od swoich kształtów dzieci nauczyły się akceptować swoje ciało, wtedy nawet walka z otyłością przychodzi o wiele prościej.

Widzą, ale nie wiedzą co z tym zrobić albo nie potrafią odmówić dziecku. Dziecko bierze przykład z rodziców: je tak jak oni, prowadzi podobny tryb życia. Kto jak nie rodzice ma pokazać dziecku, że można inaczej?

zdecydowanie tak.bo bledy czesto popelniaja.rodzice,dziadkowie.ilez t6 razy slyszelismy,.ty tak malo jesz..i wpychanie dziecku na sile,tego co lubi..

Czy myślicie, że można przekonać rodziców, że źle odżywiają swoje dzieci? I czy w ogóle powinniśmy się do tego wtrącać np gdy jest to rodzina?

No niby tak, ale reakcja m oże być "Nie wtrącaj się, nie Ty wychowujesz nasze dziecko"...
Dzieci takie są nieszczęśliwe.. a co później???Za kilka lat...

hopeforlife, myślę, że nawet, jeśli rodzice mieliby nie być zachwyceni "wtrącaniem się w nie swoje sprawy", to później przedyskutują między sobą problem ich dziecka. A przynajmniej jest taka szansa... Więc moim zdaniem warto się odezwać.