Witajcie!
Nie wiem, czy tutaj nie okażę się trochę nieproszony, wszak to forum kobiece... Ale chciałem właśnie kobiet zapytać o coś...
Dziewczyna twierdzi, że nie lubi całowania. Nie lubi, jeśli dotykać jej ust, najmniejsza ilość śliny na jej policzkach wywołuje reakcję przetarcia dłonią, o jakiś bardziej namiętnych pocałunkach to nawet nie ma mowy. Ponadto nie odczuwa potrzeby przytulenia kogoś; w zasadzie trzeba ją prosić, aby przytuliła. Jedynie, co lubi, to żeby głaskać po plecach, a całować to najlepiej po łechtaczce. W sumie nigdy wcześniej nie sądziłem, że można mieć taką awersję do przytulania i całowania. Ja niestety zgoła odmienny jestem. Lecz boję się, że ta różnica doprowadzić do zerwania tej znajomości.
Czy można jakoś zmienić jej nastawienie? A może można zmienić moje, aby mi też nie chciało się tulić i być tulonym? Czy może lepiej poszukać sposobu na delikatne powiedzenie "nic z tego nie będzie"?
Cóż, jak człowiek praktycznie nigdy z nikim nie był, to potem z braku laku...
Ja również nie znoszę całowania i delikatnego dotyku, zawsze otrząsam się z obrzydzeniem. Nie mam pojęcia, skąd mi się to wzięło, ale miałam tak od dziecka - do dziś pamiętam, jak byłam malutka, stałam w kolejce do sklepu i czyjaś torba dotknęła mojej nogi, a ja godzinami potem otrzepywałam spodnie 
Nie przeszkadza mi to jednak być w szczęśliwym związku, wystarczy szczerze ze sobą rozmawiać i pójść czasem na pewne kompromisy ("nie przytulę cię, ale mogę głaskać cię po głowie/masować ci stopy, a ty mnie nie całuj, tylko uprawiajmy seks bez gry wstępnej/pogłaskaj mnie po plecach"). Jak się kogoś kocha i szanuje, to wszystko się da zrobić. Ale skoro Ty "z braku laku", to może w ogóle daj sobie spokój?