związek z mężczyzną z dzieckiem

Moim zdaniem problem jest właśnie w tym, że się ukrywacie. Nowy związek rodzica nie jest żadnym powodem do ograniczenia mu kontaktów z dzieckiem i to powinno być oczywiste dla wszystkich

pewnie trochę panikujesz na zapas
ale sam fakt że ona jest od niego 10 lat strasza o niczyn nie swiadczy

sama nie wiem zawsze wychodziłam z tego założenia, że dziecko łączy ludzi mimo wszystko.na początku myślałam, że dam radę no ale wychodzi na to że nic nie przychodzi samo muszę się przełamać tylko ciągle sie obawiam czy nie jestem czasem na straconej pozycji

Witajcie kobietki .)troszke czytałam o Waszych troskach,ja też mam mężczyzne ktory jest tatusiem i chyba mam szczęscie albo dziecko jest wyjątkowe bo od początku Nasze relacje były dobre z biegiem lat są coraz lepsze .)może dlatego żę dziecko małe inne podejscie ,na początku oczywiscie był dystans itd,ale w miare upływu czasu było coraz lepiej.Dziś ma 7 lat bardzo się lubimy mamy taki Nasz babski świat do którego nawet nie ma wstępu Nasz mężczyzna .)tak go nazywamy.Tworzymy zgrana 3.Oby tak zostało  zawsze.Czego Wam też życze ,)relacje z jej mamusią są poprawne dla dobra małej .)Rozumiem wszystkie Wasze odczucia,my wspólnnego dziecka nie mamy póki co,czasem jest troszke przykro itd ale jak jest miłość ze wszystkim da się rade .)

Również uważam, że wiadomość o Was nie powinna być powodem utrudniania kontaktów z dzieckiem. Teraz kocha Ciebie, z tamtą kobietą łączy go dziecko, które także kocha i nic tego nie zmieni.
Mój partner również ma dziecko z poprzedniego związku. Jego ex nie wie nic na mój temat. Nie poinformował jej także o tym, że wkrótce zostanie po raz drugi ojcem - za tydzień, dwa, urodzę jego dziecko. Przykre to dla mnie, bo czuję się traktowana niepoważnie, zwłaszcza że właśnie są u dziadków z okazji ich święta. Natomiast on i jego rodzina mają obawy, czy przypadkiem była nie ograniczy mu przez to kontaktów z dzieckiem. Dla mnie osobiście jest to niedojrzałe podejście. Każdy ma prawo ułożyć sobie życie od nowa i nie jest to bezpośrednim powodem krzywdy dziecka.
Trzeba ze sobą szczerze rozmawiać.

Byłam w identycznej sytuacji. Dziecko zawsze będzie, musisz to zaakceptować. Najważniejsze, że on jej nie chce... a poza tym skoro już tyle ich dzieli raczej się nie zejdą...

Ja miałam gorzej. Mój facet nie tłumaczył mi, że nie mam się czym przejmować. Mówił, że przesadzam kiedy przeżywam że tam idzie i nie mówił wtedy że mnie kocha więc masz szczęście. Wyobraź sobie jak ja miałam ciężko, w końcu wszystko się rozpadło chociaż było cudownie...

Ja tez jestem w takim zwiazku od 2,5 roku. U nas od poczatku wygladalo to zupelnie inaczej niz u was. Dziecko mialo wtedy 4 lata. Na poczatku dla dziecka bylam tylko kolezanka jego taty, natomiast jego byla od poczatku wiedziala ze jestesmy para i nigdy zadnych problemow nie robila i jego rodzina tez nigdy nie miala takich obaw jak rodziny waszych facetow. Wrecz przeciwnie bardzo mnie polubili i cieszyli sie że jestesmy razem. Mimo że moj mezczyzna wcale nie chcial z nia byc ale ze mieli juz dziecko to dla niego sie meczyl. Pozniej ona go zdradzila i sie rozstali. Pewnie, że tez mi bylo zle jak on tam jezdzil zeby malego pilnowac jak ona byla w pracy. Jednak i tak wtedy dzwonil i pisal do mnie. Tez popelnil blad bo gdy jego syn mial urodziny, a my bylismy wtedy pol roku razem to mnie tam nie wzial tylko pojechal ze swoja siostra i mama. Tlumaczyl ze to bylo za wczesnie. Pozniej jednak z czasem zaczal mlodemu mowic ze mnie bardzo kocha. W tamtym roku juz bylam na tej imprezie urodzinowej, nawet jak K jeszcze jezdzil tam na noc jak tamta pracowala na nocki to zabieral mnie ze soba. Maly juz niby wie że jestesmy razem, ale do swoich kolegow mowi ze jestem tylko kolezanka taty... a przynajmniej tak bylo. Młody mnie zaakceptowal juz. Ma swiadomosc że rodzice juz nie beda razem i tez sie w tym pogodzil, chociaz w pewnym stopniu. Ostatnio powiedzial mojemu, że chcialby miec rodzenstwo. Moj facet spytal go czy wie że nie bedzie go mial z jego matka to powiedzial że wie. Tylko martwi mnie jedno. Chcemy sie pobrac w tym roku, slub cywilny, a za rok wesele. Jednak K nie chce zeby jego dziecko o tym wiedzialo i że chce go przez ten rok odpowiednio przygotować i wtedy mu powiedziec. K z matka dziecka rozstal sie niecale 3 lata temu, a dokladniej 1,5 miesiaca przed tym jak my zaczelismy sie spotykac i byc razem, a poszlo to nam szybko bo dzien po flirtowaniu i spotkaniu sie bylismy juz para . Poznalismy sie duzo wczesniej i od poczatku nas do siebie ciagnelo . Oto moja historia

Rozpisalam sie, ale mysle, ze ktos, kto planuje wejsc w taki zwiazek powinien przeczytac o moich przezyciach i sie nad tym mocno zastanowic.

Trwam w podobnym zwiazku. Na poczatku wszystko bylo idealnie. Ma dziecko, mysle, i co z tego? Myslalam, ze bedzie fajnie i pokocham je jak wlasne, skoro i tak nigdy nie chcialam miec swoich. Na poczatku dawalo sie nawet zapomniec, ze mial kogos przede mna, zylismy wlasnym zyciem. Jego eks tez wiedziala o nas od samego poczatku i poza glupimi uwagami w stylu ''niech ci twoja dziewczyna powie skoro nie wiesz'' (ze niby tyle uwagi mi poswieca, ze zapomina o czyms) nie robila problemow. POznalam malucha w pierwszych miesiacach naszej znajomosci, polubilam, choc z twarzy jest kopia swojej mamy. Z czasem zaczelo sie coraz gorzej. Oni sie klocili, ona sobie caly czas przypominala o jakichs rzeczach, ktorych nie zabrala i caly czas uczestniczylam w ich konfliktach. Denerwowalo mnie tez , ze we wszystkim jej ulega. Mowil, ze jak nie bedzie jej ulegal, to ona bedzie ograniczac mu kontakty z dzieckiem. I tak robi wszystko co ona chce. Wszystko. W pewnym momencie nawet chciala do niego wrocic, ale on nie chcial. To chyba jedyny raz kiedy jej odmowil. Potem juz mnie tylko oklamywal, ze jej odmowil czegos tam, a wcale tak nie bylo. Odpuscila z tym powrotem chyba tylko dlatego, ze sama nie byla przekonana co do tego. Po co ma wracac do faceta, ktorego zdradzala juz przed slubem? Coraz wiecej zaczal mowic o niej, porownywac nas, co bylo dla mnie najgorsze, bo zazwyczaj to ja w tych porownaniach wychodzilam blado. Obecnie wiem o niej wiecej niz o jakiejkolwiek swojej przyjaciolce, chociaz wcale nie chcialam. Jak sie zabezpieczala przed ciaza, skad pochodzi, jak sie poznali, jak poznala obecnego faceta, po jakim czaie zaszla w ciaze, o jej problemach zdrowotnych, o jej stosunku do dziecka, o kazdej popdjetej pracy przez nia, co studiowala, z kim sie przyjaznila, w jakich pozycjach uprawiali sex, gdzie jezdzili na wakacje. Wszystko wiem, chociaz nigdy nie chcialam o tym sluchac, ale ''jakos tak wyszlo w rozmowie'' twierdzi moj facet. Do tego jego rodzina (znajomych nie ma, bo wspolnych unika, nawet do kosciola nie chodzimy, bo ksiadz ich znal) tez za bardzo sie nie zastanawiali nad tym, ze mnie to nie interesuje i choc zwykle negatywnie, to jednak lubili sobie o niej przy mnie pogadac. Kazdy konflikt mojego faceta i jego eks odbijal sie na naszym zwiazku, on plakal, nie chcial seksu, a ja nie wiedzialam jak sie zachowac. Z czasem troche mi sie pozmienialo myslenie i zaczelam myslec, ze moze jednak chcialabym miec sub i swoje dziecko. Nie mozemy miec slubu koscielnego, bo mial go juz z byla. Nie naloze nigdy bialej sukienki i nie stane przed oltarzem przyrzekajac milosc i wiernosc. w najlepszym przypadku czeka mnie suchy slub cywilny i nie wiem nawet czy az to, bo jak kiedys o tym wspomnialam to rozesmial sie, a kiedy rozmowa schodzi na koscielny mowi ''moze jeszcze kiedys bedziesz miala koscielny'' (w domysle ''ale nie ze mna''). Jakis czas temu spoznial mi sie okres i chodzil zestresowany, ze jestem wciazy, choc ja dobrze wiedzialam, ze prawdopodobienstwo, ze w niej jestem rowne jest prawie zeru. W kazdym razie snul sie po domu wiecej marudzil niz zwykle (a naprawde duzo narzeka) i powtarzal, ze jesli jestem w ciazy to sie zabije. Dostalam okres, ale od tamtej pory on prawie w ogole nie ma ochoty na seks. Do tego wszystkiego dochodzi jego zazdrosc. Nie moge sama spotykac sie ze znajomymi, bo zaraz jest podejrzenie, ze kogos poznalam, przylapalam go nieraz na tym jak sprawdzal mi komputer zeby sprawdzic z kim pisalam, a jak juz gdzies wyjde sama to zaraz mam w domu przesluchanie, na ktorym mam sie przyznac sie do winy, mimo, ze nic zlego nie zrobilam. Kiedy sie do niego wprowadzalam bylam nim oczarowana i najszczesliwsza na swiecie. A potem dostrzeglam w szafie za szybka pamiatki slubne,  w tym zdjecia. Potem jeszcze jej rzeczy, a kiedys wychodzac z wanny nawet jej wlos na jego penisie. Spytalam go kiedys co we mnie najbardziej lubi, odpowiedzial ''to, ze przypominasz mi moja eks''. Co bedzie dalej? Nie wiem. Oddalamy sie od siebie, nie mamy za bardzo o czym rozmawiac, choc na poczatku gadalismy ze soba godzinami. Przez ostatni miesiac calymi dniami tylko placze, nie tylko dlatego, ze jest jak jest, ale , ze nawet odejsc nie moge.
Btw, jezeli wydaje Wam sie, ze bedziecie na pierwszym miejscu, bo taaaak bardzo Wasz facet Was kocha to sie mylicie. Dzieciak ponad wszystko. Odwola wakacje , przesunie, skroci tylko, by z dzieciakiem byc dluzej. Planujecie tydzien urlopu we dwoje? Na 3 dni eks wrzuci Wam dzieciaka, bo nie ma co z nim zrobic i znow rozpoczyna sie dramat pt.:''nie bierzesz go teraz to wiecej go nie zobaczysz''. Pewnie, ze go wezmie! Sylwester? Nawet nie marz! Zostajecie z dzieckiem w domu.

Witam,

1wszy raz pisze na forum, ale probowalam rozmawiac z wieloma osobami o moim problemie, ale niestety ciezko jest im pomoc, jak nie potrafia zrozumiec mojej sytuacji.
Spotkalam bardzo fajnego mezczyzne, bylam jego adwokatem podczas rozwodu, wiec znalam jego sytuacje. Ma dwojke dzieci z poprzedniego malzenstwa i zly kontakt ze swoja byla. Spotykalismy sie przez okolo 2 miesiace i przeprowadzilam sie z danii do norwegii, dostalam tutaj lepsza prace. Odwiedzalismy sie 2 razy w miesiacu. Po kliku miesiacach bylam zmeczona ta sytuacji i chcialam zakonczyc ten zwiazek. On zdecydowal sie zrezygnowac z pracy i przeprowadzic do norwegii.Jezdzi do danii 2 razy w miesiacu zeby zobaczyc dzieci. Mieszkamy razem 2 miesiace i jest nam dobrze, ale ciezko mi zaakceptowac fakt, ze on ma mieszkanie w danii, ze wiekszosc jego pieniedzy wydaje na utrzymanie tego mieszkania i ze w tym czasie jak jest z dziecmi, jestem zupelnie ignorowana..Nie wiem czy dam rade byc w takim zwiazku..

A w jakim wieku są dzieci ? Jak będziesz cierpliwa , to i one może kiedyś Same bedą Tatę odwiedzać .

Łatwiej dla Ciebie by było gdybyś Ty jeździła z nim , o ile to możliwe . Cokolwiek ktoś będzie Ci radził i tak decyzje podejmujesz Sama . Wszystko zależy od Ciebie . Zawsze mowię nikt za nikogo życia nie przeźyje . Ja Ci życze trafnych decyzji .