Brak wiary w instytucję małżeństwa

Dokładnie popieram zdanie rozmówcy wyżej. Skoro będąc już z kimś innym myślisz o swoim rozwodzie to znaczy,że ten rozdział Twojego życia nie został "przeczytany". Koniec "książki" nie musi mieć dobrego zakończenia.
Na takie decyzje daj sobie czasu.

To nie jest tak do końca, że mój "nowy" facet jest nowy. Znam go dłużej, niż znałam mojego exa. I gdyby inaczej się zycie potoczyło, bylibyśmy przez te wszystkie lata razem.

Ale ja nie rozwiodłam się dla tego, że chciałam związać się z innym facetem

Teoretycznie uważam, ze ślub ma sens, jeżeli trafi się na odpowiednia osobę, a z tym jest ciężko.
Praktycznie sama mam jakieś opory, choć z chłopakiem jestem ponad 7 lat.

Relacje są raczej wrogie. Z jego strony jest tyle nienawiści, że nie mogę sobie z Tym poradzić właśnie. Nie mogę zrozumieć po co chciał brać ślub, skoro nie odpowiadało mu to co mam do zaoferowania. Nie mogę zrozumieć skąd w człowieku jest tyle negatywnych emocji.
Jedyną osobą z którą mogę porozmawiać o moim ex jest mój obecny. Jest moim prawdziwym przyjacielem, ale nie chce mu sprawiac bólu i opowiadać wszystkiego. Już mu za dużo powiedziałam

A ja nie rozumiem Twojego podejscia. Wywnioskowalam z Twoich postow, ze wzielas slub z facetem z ktorym wczesniej nienajlepiej sie ukladalo - bo o tym dla mnie swiadcza wielokrotne rozstania - i nagle wielkie zaskoczenie, ze papierek z urzedu nic nie naprawil, ze nadal zle sie uklada? Weselny szampan to nie sok z gumijagod, zeby mial magiczne dzialanie. I tak jak zlego zwiazku slub nie naprawi, tak dobrego nie zepsuje. Slub to tylko "legalizacja" uregulowanie sytuacji na linii my - panstwo (dla wierzacych tez na linii my - Bog), ale jesli nie sa uregulowane sprawy na linii ja - partner, to slub nie ma nic do rzeczy w kontekscie pozniejszej sielanki lub koszmaru.

Ale tu nie idzie o wine. Powiedzmy zebym probowala zrobic omleta z kamieni i trawy. Po kilku nieudanych probach uznalabym, ze robienie omletow to jakis mit ksiazek kucharskich i w ogole to omlety nie istnieja, a jesli istnieja to niejadalne sa zupelnie.  Mialabys mnie za powaznego czlowieka jakbym glosila takie sady opisawszy Ci swoja probe? Nie wydaje mi sie. Podobnie z malzenstwem - zawarte pomiedzy niewlasciwymi osobami, z niewlasciwych pobodek nie moze byc dobre, trwale i satysfakcjonujace. I nie w samym slubie jest problem. Szczegolnie, ze dla wielu par wspolczesnie slub absolutnie nic nie zmienia - po calej imprezie wracaja do domu w ktorym mieszkaja od dawna, do lozka w ktorym od dawna spia wspolnie, do wyprowadzania wspolnego psa, a jak opadnie kurz i emocje po slubie to wracaja do dawnych zatargow, niepokoi, niecheci... I zamiast dostrzec, ze to jest po prostu kontynuacja stanu sprzed slubu to nagle wielce obwiniaja instytucje malzenstwa. A ona (zwykle ona, choc bywa i na odwrot) ma zal, ze on po slubie sie nie zmienil, nie zmadrzal, nie stal sie odpowiedzialniejszy i troskliwszy, a on frustruje sie coraz bardziej tymi pretensjami, po  przeca "widzialy galy...". Ano widzialy, tylko glupio myslaly, ze jak ksiadz dobrodziej kadzidlem okadzi, to problemy rozwieja sie jak mgla, a ropuch w ksiecia z bajki sie zmieni. I jakaz w tym wina samej instytucji malzenstwa?
I powtorze raz jeszcze - nie idzie tu o wine Twoja, czy bylego meza, ze Wam sie nie udalo. Idzie o to, ze to tylko konsekwencja zlego wyboru. Dorosla jestes i z postow wynika ze nieglupia, wiec po prostu wyciagnij wnioski, zamiast szukac winy w "instytucji". Caly sekret to znalezc wlasciwa dla siebie osobe i byc dla niej wlasciwa osoba. Proste, nie? No i tego Ci zycze. Cokolwiek postanowisz.

warszawianka_1981, dlaczego wystąpiłaś tylko o rozwód, a nie o unieważnienie małżeństwa (bo mniemam, że wzięliście również ślub kościelny)? Skoro już przed ślubem istniały odpowiednie przesłanki, być może udałoby się je uzyskać i mogłabyś w świetle swojej wiary ułożyć sobie życie z kimś innym. Bo jeśli chodzi o rozwodników, Kościół jest niestety nieubłagany - jeżeli takie osoby wchodzą w kolejny związek, nie mogą już przystępować do Eucharystii.

Jak najbardziej serio. Z tego, co mi wiadomo, nawet w takich przypadkach można starać się o unieważnienie małżeństwa (na tej samej zasadzie traktowane są małżeństwa zawierane, "bo dziecko w drodze"). Z tym, że istnieje prawdopodobieństwo, że unieważnienie w takim przypadku będzie musiał wystawić ktoś wyżej postawiony w kościelnej hierarchii, więc może być więcej zachodu z jego zdobyciem.

To jest właśnie twój problem -- nakładli Ci do głowy przez 30 lat różnych bzdur i teraz masz kaca moralnego.

Na ślubie przysięga się "miłość, wierność i uczciwość". Ale nikt nie wie jak zagwarantować miłość... Dlatego ta przysięga jest nic nie warta.

Bo miłość to stan i decyzja, a nie uczucie czy motylki w brzuchu. Jeśli kogoś kochasz, to pragniesz dla niego i dla Waszego związku dobra, pomimo świadomości, że mogą wystąpić w nim konflikty (a nawet kryzysy) i pomimo świadomości wad drugiej osoby.

Biarac slub przysiegamy sobie milosc ,wiec tak dlugo jak bede Cie kochala, kochal,bede z Toba .Jednak milosc czasami sie konczy i niewolno trwac w czyms niedobrym bo tym samym zabieramy sobie szanse na dobra przyszlosc.Kiedy sie konczy tak naprawde dwie strony o tym wiedza ,trzeba zdobyc sie na odwage i szukac dalej ,a nie plakac ze przysiegal(la) milosc wiernosc ,a niedotrzymal(la) obietnicy ,bo tak nie jest w zyciu swiadomym.

Tu nie chodzi nawet o miłość.... tylko na to, że przed ślubem oboje liczyliśmy na to, że druga osoba się zmieni. On myślał, że ja będę jak jego matka, troszczyć się o niego i nic nie wymagać, a ja że zrozumie, że jest dorosły i poczuję się mężczczyną. A on chciał być traktowany jak małe dziecko.

Dlaczego on też nie miałby być szczęśliwy lub jego kobieta?
Nie żyj w złośliwości do jego osoby bo potem sama się nie wyzwolisz

no ale nie we wszystkich przypadkach, prawda? Czy ktoś ma za wszelką cenę dotrzymywać przysięgi jak ma męża/żonę pijaka, awanturnika, boksera czy Bóg wie co jeszcze tylko dlatego, że honor nie pozwala podważyć przysięgi?

Bo skoro tak to musimy potępić wszystkie rozwody...co do jednego. Jedyną akceptowalną opcją jest być porzuconym... (chociaż dla kościoła katolickiego ma to mniejsze znaczenie... moja bratowa, którą brat rzucił naużerała się z kościołem... jest osobą wierzącą i do dziś chodzi do kościoła i patrzy jak inni przyjmują eucharystię).... podejście kościoła katolickiego do instytucji małżeństwa jest chore... nie ma czego tu ukrywać. Jak masz męża co pije i bije to Twój krzyż... nieś go i rób co w twojej mocy by pijany bokser nawrócił się i już nie tknął ani Ciebie ani flaszki... A potem współczujemy maltretowanym kobietom i dzieciom...

niby masz rację...ale z drugiej strony  w przysiędze nie ma... i że cię nie opuszczę aż do śmierci pod warunkiem że zawsze wszystko będzie cacy... tylko na dobre i na złe.

ale moim zdaniem nie powinno się rozważać aspektu religijnego przy decyzji o rozwodzie... w końcu życie w nienawiści to też grzech

Ja mam nawet po ślubie szeroko otwarte ))

Niestety muszę się zgodzić z wypowiedzią Sam22. Dlaczego niestety? Bo to podejście do spraw majątkowych i pieniędzy w związkach jest dla mnie chore. Nie rozumiem jak można się z kimś związać dla pieniędzy...

A wracając do tematu przychylam sie do wcześniejszych wypowiedzi kilku osób - ślub sam w sobie nie wiele zmienia, to nie jest swego rodzaju pranie mózgu "teraz jesteś taki/taka, po ślubie się zmienisz lub ja Cię zmienię". Ślub to po prostu zalegalizowanie związku.

Tak. Tak samo kiedyś był wykorzystywany fragment "...nie pozwolisz żyć czarownicy".

Tak dla zainteresowanych tematem to jestem tą nową ex warszawianki.
Dziewczyno wstępując w związek to dwoje ludzi musi się zmienić ale tak nie było w twoim przypadku, po ślubie dalej byłaś mentalnie w okresie panieńskim jakby nic sie nie stało
Mężczyzna biorąc sobie żonę chciałby aby się ktos o niego troszczył i w wzajemnoscią.
Kris bo tak chciał abym do niego zdrobniale mówiła, opowiadał o waszym zwiazku.
Jak to był chory a ty nie okazałaś żadnego zainteresowania w tej sytuacji,wręcz stwierdziłaś zarabiasz to sobie kup leki a ciebie nie jest stać na polopirynę za 3zł a najlepiej to lecz się u swojej matki.
Mężczyzna jest czasami jak małe dziecko i to my świadome bycia razem w związku akceptujemy to.

Tak dla zainteresowanych tematem to jestem tą nową, ex warszawianki.
Relacje nie sa wrogie, on poprostu nie chce sie do ciebie odzywać.
Napisałas w którymś ze swoich postów ze po rozmowie z twoim obecnym dał ci spokój, mijasz sie z prawdą. To raczej ty nie dawałas mu spokoju od rozwodu, finałem było to ze musiał zagrozic Policją abys sie od niego odczepiła.
Co do zaoferowania mu swojej osoby,to miał rację że wyprowadził sie od ciebie bo nie miałaś mu nic do zaoferowania.
Przez rok małżenstwa czułaś sie nadal panienką, bez żadnych zobowiazań
Jest osobą z którym mozna porozmawiać ale z tobą to chciałaś aby tozmawiał tylko na tematy konieczne. Przedewszystkim tylko o twojej osobie

Kochałam GO I BYŁAM MU WIERNA. NIGDY NIE DAWAŁAM POWODÓW DO ZAZDROŚCI.

Jaka dla Ciebie różnica teraz?

Po co komuś w ogóle potrzebny jest ślub w dzisiejszych czasach? jest to średniowieczna tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie, nic więcej. Niestety wiele osób postrzega ślub jak scementowanie związku myśląc,że po ślubie nie ma szans na rozpad związku. Niestety jest to mylne myslenie. Rozumię jedynie tych którzy biorą ślub cywilny tylko po to żeby mieć większa zdolność kredytową. Niestety nasze zaściankowe i zacofane społeczenstwo piętnuje pary żyjące na tzw. " kocią łapę ".

Nie wszystkie.

Nie broń kogoś o kim w ogóle nic nie wiesz poza tym że jest facetem.