bycie dobrym to wada? teraz jestem zimny i pusty

Ja to widzę tak: to co dla Ciebie jest pierd.. łami dla niej było istotne, dlatego tak bardzo się unosiła. Ciężko się jednak odnieść do powodów kłótni bo za mało ich podałeś.
Gdyby mój facet poszedł na piwo i zaprzyjaźnił się z kolesiem który mnie zwyzywał... cóż. Sam sobie odpowiedz: jak byś się zachował gdyby to ona poszła na piwo i zaprzyjaźniła się z lalką która zepsuła Ci opinię, wyśmiała i zwyzywała publicznie ... jak byś się poczuł?
Wg mnie w Waszym związku kuleje mocno zaufanie.
Nie wiem czy Ona będzie chciała do Ciebie wrócić po tej kłótni... coś się wypaliło, ale myślę że nie tylko z Twojej strony..

Mogę Ci tylko doradzić żebyś świadomie nie zamykał się na poznawanie innych ludzi/kobiet i zauważał ich indywidualną wartość.

zasada jest taka:
Raz z kwitem a raz batem

Przeczytaj jej wątki zanim zadasz takie pytanie. Błąd robiła jeden - że wracała.

Wiesz, tylko jeszcze się z tym nie oswoiłeś....

kotka7 - ale jak ją wspierać by się zmieniła, skoro ja nic nie czuje? tzn moze inaczej... "nie wiem co czuje"
ona we mnie wszystko wypaliła

Pogubiłeś się w tym wszystkim a mówiąc, że nie wiesz co czujesz znaczy, że nie odkochałeś się całkowicie, więc jeszcze  jej nie przekreśliłeś.
Spędź z nią miły weekend i jeśli nadal nic nie poczujesz to rozstańcie się, ale szczerze mówiąc myślę, że jak ja zobaczysz, przytulisz to znów się to coś się obudzi.
Pytasz jak ją wspierać? chociażby pokazując i mówiąc jej często, że doceniasz dzień bez kłótni albo rozwiązanie problemu bez afery, to pomaga i podbudowuje. Czasem zwykłe " przepraszam, może masz rację" uspakaja kobietę.  Pewnie na jej nerwy odpowiadałeś nerwami co ją bardziej złościło, mam rację? a to jest błąd, kiedy ona jest wściekła Ty powinieneś wykazywać opanowanie.
Nie poddawaj się tak łatwo daj jej poczuć, że walczysz o Was, że ją rozumiesz i a bycie dobrym to w żadnym wypadku nie wada tylko piękna cecha u partnera i na pewno nie byłeś za dobry tylko macie różne charaktery i trzeba się dotrzeć.

Nawet jeśli się obudzi coś we mnie, to i tak z następną kolejną kłótnią to się wypali - a wiem, że nie długo będę musiał czekać na jej focha...

Niestety nie masz racji... zawsze jak krzyczała byłem spokojny jak nigdy. Uspokajałem, przytulałem, nawet głosu nie podnosiłem gdy ona wrzeszczała - szczerze mówiąc zawsze ją to wkurzało, że byłem taki spokojny, gdy ona się awanturowała.

Drogi pijany powietrzem
wydaję mi się, że tak na prawdę nie chcesz i boisz się dać jej szansy. Przemyśl to dokładnie i napisz koniecznie jak się potoczyły sprawy. A tak na marginesie to jest Twój pierwszy związek? po ile macie lat?

Nie wiem, czy potrafię to dobrze wyjaśnić. Z grubsza chodzi mi o to, że osoba powinna ustalać pewne granice wynikające z szacunku do samego siebie. Jak facet może np. pozwolić, by kobieta krzyczała na niego, awanturowała się wiecznie, ciągle się obrażała? Powinien ustalić, co jest dopuszczalne, a co nie. W związku. Chodzi o jakiś elementarny szacunek do samego siebie.

To już niestety wiek, w którym nie ma czasu eksperymentować  i pewnie podświadomie się boisz, że trudno będzie Ci kogoś znaleźć. Z moich doświadczeń wiem, że otwarcie czystej kartki + wzajemne wsparcie i wizyty u specjalisty potrafią pomóc, ale musicie oboje baaardzo tego chcieć. Jeśli jesteś przypadkiem z Łodzi mogę dać Ci namiary na świetną specjalistkę od terapii par.

Wcale się nie dziwię, że ją wkurzało. Ja też tak mam a raczej miałam. Kobieta która może nawrzeszczeć na faceta  a on stoi i nic w końcu traci do niego szacunek.

Ile można pozwolić na siebie wrzeszczeć? Jeżeli pozwalasz się tak traktować to albo ona ma rację w tym co do Ciebie mówi (lub wrzeszczy) a Ty nie masz argumentów więc się nie odzywasz, albo jesteś dupa wołowa na którą każdy może sobie pokrzyczeć a Ty nic.
Tak czy inaczej zamiast słuchać wrzasku powinieneś powiedzieć, że takim tonem nie będziesz z nią rozmawiać i wracasz za pół godziny niech się uspokoi. (wersja lihgt)
Albo walnąć pięścią w stół i powiedzieć stanowczo " k...a! masz rację czy nie wszystko jedno! nie będziesz na mnie wrzeszczeć! pogadamy jak się uspokoisz, na razie" i wyjdź. Taki kubełek zimnej wody, może się uspokoi.

Nie wiem o co się kłócicie więc trudno oceniać. Może jak ktoś tutaj wcześniej napisał to co dla Ciebie jest pierdołą dla niej jest ważne, może jak Ci coś dziesięć razy mówiła to za jedenastym zaczyna wrzeszczeć?

To, że spokojnie pijesz piwo z facetem który Tobie nic nie zrobił więc nic do niego nie masz, ale ją poniżył nie świadczy o Tobie zbyt dobrze. Ktoś może ją znieważyć, obrazić a Ty nic? Nie mówię, że masz leciec i lać faceta który coś jej kiedyś powiedział, ale iść z nim na piwo? Nieeee...

Ja bym nie chciała sie kolegowac( bo pujście na piwo to już luźne kolegowanie się) z kimś kto obraziłby kiedyś tam mojego chłopaka.

No ale piłes z nim bez żadnego ale wiedząc że obraził Twoja ukochaną? dla Ciebie to w sumie obcy człowiek, ja bym sie wymigała. No ale to juz stare dzieje, a Twoja dziewczyna przesadziła drąc sie o to, aczkolwiek mogło byc jej z tym nieswojo.

znam podobną historię...ona miała nerwicę, nie potrafiła kontrolować swoich emocji, myślała że narzuci komuś zdanie.Zdarzało się to dość często, po jakimś czasie doszło wyżywanie się. Facet po połowie roku pękł...nie pozwolił już sobie na głowę wchodzić jak wcześniej. Ona poczuła się pokrzywdzona bo zmiana była bardzo widoczna. Była tak głupia że nie widziała tego że ona sama doprowadziła do tego wszystkiego. Związek się sypał, ona nadal nie rozumiała. Obwiniała faceta że to przecież on się zmienił - typowy pępek świata. Powiedział jej że jak się nie zmieni to koniec...Wystraszyła się...zaczęła analizować że może to w niej tkwi problem.Kazał jej obiecać że więcej nie będzie kłótni o byle co...ona jednak się zapominała...najpierw wyżywała się a  potem robiła sceny pokrzywdzonej ofiary...Chyba już nie było dla nich szansy...Postanowił zrobić jej " pranie mózgu" wiele tygodni zachowywał się identycznie jak ona, nie odzywał całymi dniami, mówił jej wprost że nie ma ochoty z nią się widzieć bo psuje mu humor, płakał nawet przy niej że kocha  ją ale  z nią się nie da być... Uświadomiła sobie że jest potworem...wiele czasu nad sobą pracowała...teraz są ze sobą szczęśliwi.
Wystarczyło jej pokazać jaka jest żeby przejrzała na oczy...strach dał jej kopa...wystraszyła się że mogła stracić jej sens.
Polecam ten sposób...

Mylisz pojęcia, bycie dobrym nie jest złe, ale bycie naiwnym już tak. Związek polega na tym, że dwie osoby siebie akcpetują takimi jakimi sa, a nie klócą się o byle co. No wybacz, ale to Twoja naiwność, że to ciągnąłeś. Na co liczyłeś, że mimo rożnic zdań i ciągłych sprzeczek będziecie żyli długo i szczęśliwie? Skoro nie mogliście dojść do porozumienia to po co Wam to było? Po co być z kimś kto do nas nie pasuje? Bo dziewczyna jest ładna? To troche za mało...

Witajcie po krótkiej nieobecności.
Już wyjasniam jak jest obecnie... Przypadkiem dowiedziałem się w środę od jej mamy, że jest chora. Lezy w łożku i bierze antybiotyki. Może źle zrobiłem, ale jak to usłyszałem od razu pobiegłem do sklepu, kupiłem jej ulubioną kawę, wziąłem tabletki, kupiłem też wino i zabrałem z domu moją (a jej ulubiooną) bluzę. Przyszedłem i jej to dałem.
Ucieszyła się że przyszedłem. Przeprosiłem że jestem niezapowiedzianie, ale w sumie nie chciałem się zapowiadać.
Wiem, że sytuacji w której była (choroba) nie pozwoliła mi na przeprowadzenie szczerej rozmowy. Postanowiłem, że się nią zaopiekuję. Przynosiłem leki, podawałem ciepłą herbatkę. Strasznie to doceniła. Powiedziała, że nikt by nie przyszedł jej odwiedzić, tylko ja. Polezałem z nią - usnęła w moich ramionach. Po 2h się przebudziła i spytała zaskoczona "Ty jeszcze tu?!".
Przytuliła mnie i podziękowała słowami "dziękuję że jesteś".
Pod wieczór zabrałem się do domu. Rano napisała mi smsa... niby takiego zwykłego, ale dodała że już jej lepiej i czuje się pozytywnie.
Odpisalem, że musimy porozmawiać. Zaprosiła mnie do siebie.
Była sama w domu. Uwierzcie drogie kobietki, że chciałem jej wszystko powiedzieć co czuję, jak jest i co postanawiam. Spojrzałem w jej przepiękne oczy, przytuliła mnie i jakoś tak nie mogłem tego zrobić. Powiedziała "nie jest między nami łatwo, ale wiedz, że ja nigdy nie miałam takiego faceta. Nawet jak nie jesteśmy razem to i tak długo, długo nie będę miała nikogo". Chwila rozmowy i... seks. Było cudownie.
Nie wiedziałem jednak czy dobrze robię. Spytałem "kim ja dla Ciebie jestem?", odpowiedziała "na pewno kimś, kto nie jest mi obojętny" i płacząc dodała "wiem, że jestem dla Ciebie okropna, ale wiedz że ja to wszystko robię dla Ciebie. Te każde kłótnie, te rzeczy które Ci wypominam są po to, abyś w siebie uwierzył, po to, byś nie dał sobą zamaiatać, żebyś wziął życie za rogi i pokazał że jesteś facetem, a nie kolesiem, którego każdy kopie w cztery litery" Szczerze? Miała trochę racji. Faktycznie chciała, żebym się rozwijał, żebym nie stał w miejscu. Dążyła do tego, że jak cośstanie na mojej drodze, to nie mam się poddawać. Mam walczyć.
Powiedziała też, że dopóki się spotykamy (a zaznaczyła że strasznie tego chce i potrzebuje) mam z nią robić co chcę - nie wiem co miała na myśli, ale boję się tego co się stanie, jak przestaniemy się spotykać.
Sotkaliśmy się jeszcze następnego dnia, pojechaliśmy do sklepu, robiliśmy wspólnie zakupy. Jej koleżanka zaprosiła nas na winko. Generalnie czułem się trochę jak kiedyś... ale, no właśnie. Problem w tym, że ja wiem że znowu się to kiedyś zacznie.. znowu będzie źle.

Idąc ulicą trzymamy się za ręce, całujemy się, jest seks. Jest szczęśliwa, ale nie określa mnie jako swojego faceta. Gdy wychodziliśmy z kina powiedziałem "patrz, jak Ci wszyscy faceci się za Tobą oglądają", dodała "heh, kobiety też na mnie patrzą i zazdroszczą takiego przystojnego męzczyzny", poczym się zakłopotała i dodała "przepraszam, przecież nie jesteśmy razem".

Nie wiem teraz co robić, co będzie dalej. Wieczorem spytała czy może mówić na mnie "kochanie", bo tak się już do tego przyzwyczaiła.

Dziwna sprawa, ale ja nie chce już długo cierpieć.

Aha - znaleziony jeszcze jeden tekst od niej, który mi kiedyś napisała (może będzie ważne)
"kochałes mnie nad życie, starałeś sie, ale zawsze przez Ciebie płakałam i cierpiałam, nigdy, przenigdy nie potrafiłam tego pojąć, dlaczego ktos kochajacy Cie tak bardzo, moze jednoczesnie Cie tak krzywdzić" - nic nie robiłem specjalnie, chciałem dobrze...

Hej, może troche za późno to przeczytałam ale ten tekst "nic nie robie specjalnie, chce dobrze" te i wiele innych tekstów słysze od mojego chłopaka... wierze w to z calego serca i wiem ze to prawda, jednak jest tyle rzeczy ktore mi nie odpowiadaja, fakt są to dla niego drobnostki ale dla mnie są bardzo ważne i to właśnie nas dzieli i przez to sie kłócimy bez końca... Ja tez go kocham i wiem że lepszego na świecie nie znajde, tyle razy mialam okazje na nowy zwiazek, być może lepszy ale on jest moim nałogiem dosłownie, nie umialabym być z kim innym...