Chłopak i jego znajomi - problem?

Wiem właśnie, że będzie miał tego dość. Nie chcę na nim wisieć, a nie mam pojęcia czym się zająć. Nie potrafię sobie z tym poradzić, jak mam czym się zająć jak go nie ma to wszystko jest ok, nawet nie zauważam, że go nie było.. ale często bywa tak, że siedzę sama bez sensu... i wtedy mi źle.. wtedy jestem zła że go nie ma. Chciałabym mieśc przyjaciółkę, ale w tym wieku to już ciężko o taką psiapsiółę z którą można usiąść powygłupiać się i pogadać. Jestem z Sosnowca, może jakaś chętna?

Ale w jaki sposób otworzyć się na ludzi? Przecież nie pójdę do knajpy i nie zaczepię kogoś z pytaniem "hej, może się poznamy?" tymbardziej do dziewczyny, popatrzyłaby na mnie jak na idiotkę. Tymbardziej że same też nie siedzą

Cześć Punia!
A ja Cię rozumiem, ponieważ też niejeden raz znalazłam się w podobnej sytuacji - i bynajmniej nie dlatego, że sama preferuję siedzenie w domu. Jakiś czas temu przeprowadziłam się do swojego chłopaka za granicę naszego pięknego kraju. Wiadomo więc, że oprócz niego nie miałam żadnego swojego towarzystwa. Czasem zdarzyło się tak, że on wychodził z kolegami na piwo, a ja zostawałam u niego w domu.. Ale nigdy nie powiedziałam, że to mi przeszkadza, bo uważam, że byłoby to nie w porządku. To jasne, że faceci muszą czasem wyjść i się rozerwać w męskim gronie - pogadać o dziewczynach i takie tam wtedy właśnie czułam się przygnębiona, ale było to spowodowane połączeniem samotności i nudy. Więc uznałam, że przecież to wspaniały czas, kiedy mogę robić wiele rzeczy, w których nikt mi nie będzie przeszkadzał! Na przykład czytanie książki, dłuuuga kąpiel, obejrzenie filmu, którego normalnie nie obejrzałabym ze swoim chłopakiem, granie w Wiedźmina (mój facet się z tego nabija, więc niechętnie przy nim zabijam te wszystkie potwory ), malowanie paznokci w łóżku, przegląd szafy... Po prostu przestaw myślenie z: "ehh..znowu mnie zostawił i poszedł się bawić" na: "ale fajnie! nareszcie mogę sobie położyć zieloną maseczkę i ogórki na oczy bez świadków i porównywania do Jima Carrey'a z Maski" traktuj to po prostu jako szczęśliwy bon na czas tylko dla siebie.
Jeśli chodzi o brak przyjaciółki - nie jesteś jedyna, ja też nigdy w życiu takowej nie miałam, bo wszystkie w którymś momencie okazywały się nieszczere i złośliwe. Jakoś do tej pory radzę sobie bez tych babskich wypadów na kawki i zakupy...
Ale oczywiście jeśli masz silną potrzebę znalezienia takiej towarzyszki, pomyśl o zapisaniu się na jakiś kurs tańca, naukę języka, kurs rysunku... Na pewno zawsze znajdziesz kogoś, z kim mogłabyś złapać kontakt. Jeśli znasz dobrze angielski, możesz zakręcić się przy spotkaniach obcokrajowców - jako tutor pomagający nowo przybyłym osobom. To naprawdę świetna sprawa, ponieważ oni są najbardziej otwarci na poznawanie nowych ludzi.
Trzymam kciuki!

A dlaczego nie? Kiedyś mój chłopak nie chciał iść ze mną na miasto. Koleżanki też były zajęte. Poszłam więc sama potańczyć, licząc że na parkiecie znajdę sobie jakieś fajne dziewczyny do tańca. I tak się stało. Już przy barze poznałam dwie dziewczyny. Wypiłyśmy piwo, pogadałyśmy i ruszyłyśmy na parkiet. Wyglądaliśmy jakbyśmy znały się od lat. Przetańczyłyśmy całą noc, jeszcze coś w międzyczasie zjadłyśmy, zmieniłyśmy klub. Poza klubem nie spotykamy się, tylko na taneczne wypady.