Życie w kompletnej rozsypce...

Cześć, mam problem- zresztą jak pewnie wszyscy tutaj. Nie wiem co robić, jestem tak zagubiona, mam tak zszargane nerwy że po prostu nie wiem co dalej, może jak ktoś spojrzy na to z boku poradzi coś mądrego. Nie wiem od czego zacząć. Rok temu poznałam faceta- fantastyczny, myślałam, ze mój problem z mężczyznami się wreszcie skończy, że znalazłam, kogoś wartościowego, kto się mną zajmie, przytuli gdy jest mi źle. Był czerwiec 2011- poznałam go 2 miesiące prędzej a w lipcu musiałam wyjechać do pracy za granicę na 3 miesiące - myślałam, że po powrocie nawet nie będzie pamiętał mojego imienia - okazało się, że pisał i dzwonił codziennie, przyjechał nawet raz do mnie na kilka dni, było jak w bajce- kiedy wóciłam, było jeszcze piękniej. W grudniu zaczęłam pracowac w jego mieście - zaczęliśmy razem pomieszkiwać, potem częściej aż w końcu zamieszkaliśmy razem oficjalnie od stycznia. Na początku było fajnie, potem w lutym, marcu zaczęły się schody, których końca nie widać do dziś. W styczniu on założył własną działalność gospodarczą - mniej czasu dla nas, ale rozumiałam, często jeździliśmy do mojej mamy, było ok. Potem tego czasu nie miał wcale, dodam, że jego ojciec jest alkoholikiem, a on też nie stroni od alkoholu - codziennie przynajmniej jedno piwo, dwa. czasami więcej. Zaczęły się awantury, o czas, o alkohol o pieniądze o wszystko. Pod wpływem jego mamy zaczął chodzić na terapie dla alkoholików, po czym po 2 miesiącu skończył, gdyż nie przynosiła żadnych efektów, a pani psycholog na zajęciach opowiadała mu wyłącznie czym jest alkoholizm i powiedziała, ze on nie jest alkoholikiem. Ja również jestem z rodziny dysfunkcyjnej - mój ojciec był alkoholikiem. Pamiętam jak bałam się wracać do domu, bo moze będzi pijany i będzie awantura, nigdy mnie, czy mamy nie uderzył, ale to co się działo w murach mojego rodzinnego domu było koszmarem - tyle razy życzyłam mu żeby umarł - zmarł prawie 2 lata temu na rak. Na jego pogrzebie płakałam nie dlatego, że nie żyje, ale dlatego, że nigy nie powiedział mi, że mnie kocha, że mnie nie przytulił - wszystko to czego nie dostałam w dzieciństwie przenoszę do mojego związku. Nasze codzienne kłótnie sprowadzają się do 2 spraw: jego picia oraz żeby mnie przytulił, żeby poswięcił mi czas, porozmawiał ze mną, zajął się mną. W czerwcu mnie zostawił po tym jak zobaczył żyletkę w mojej ręce ( nie wiem, czy chciałam to zrobić, byłam w kiepskim stanie psychicznym), powiedział, że ma dość kłótni i nie moze wymazać tego obrazu z pamięci. Nie byliśmy razem jakieś 2 tyg. Wybłagałam go, żebyśmy wrócili do siebie - zgodził się. Znów jesteśmy razem ale kłótnie nie ustają. Zaczęłam przestawać panować nad swoim ciałem - kiedy jestem taka zła, zapłakana, wściekła, uderzam pięściami o ścianę, o podłogę - ból sprawia, że czuję ulgę, cały stres odchodzi, jest mi tak dobrze. Potrafię wpaść w taki trans że płaczę kilka godzin, trzęsę się, nie umiem tego zatrzymać, a on ogląda spokojnie telewizje, gra na kompie, ale idzie jeździć motorem. Mówi, że nie może patrzeć na mnie w takim stanie, że mam się uspokoić, ze to ja wywołuje kłótnie. Wszystko czego od niego oczekuję, to czułość, to, żeby mnie przytulił, pocałował, sam z siebie, powiedział, ze kocha, a nie tylko kiedy mu o sobie przypomnę. To mnie wszystko tak boli, nie radzę sobie, tak mi go brakuje, ale nie umiem też odejść - nie umiem bez niego istnieć, choć nie wiem czy to da radę jeszcze uratować. Prawie każdy weekend muszę spędzać sama, bo on już nie przyjeżdża do mojego domu (mieszkamy razem tylko w ciągu tyg) ciągle musi coś załatwić, ciągle ma pracę, wieczorami jest zmęczony ( o sprawach łózkowych nie będę pisać, bo nie ma o czym, nie kochamy się prawie wcale). Nie wiem co robić, nie tylko jeśli chodzi o związek, ale o moje życie. Próbowałam się zapisać do psychologa - na wizytę państwową muszę czekać kilka miesięcy, na prywatną mnie nie stać- jestem stażystką. Będę wdzięczna za każdy wpis. Mam 23 lata.