Ciąża i egoistyczny partner - czy warto walczyć o związek?

Witam,
Długo zbierałam się, żeby napisać o moich problemach. Niestety zawiodła pomoc bliskich, więc może ktoś spojrzy na moje problemy obiektywnie i pomoże mi zrozumieć całe to zamieszanie i może podpowie, z wlasnego doświadczenia, jak postepować w takich wypadkach?
Związek z partnerem zaczął się nagle i szybko przerodził w poważną relację, po 4 miesiącach zamieszkaliśmy razem. Postanowiliśmy otworzyć własny interes, przy czym zmieniając miejsce zamieszkania. Sporo wyzwań jak na świeżą znajomość. Jakby tego mało było, po dwóch miesiącach zaszłam w ciążę. Oboje bardzo chcieliśmy założyć wspólnie rodzinę, planowaliśmy nie raz, tylko na tamtą chwilę wielkim stresem i wyzwaniem był ten nowo otwarty przez nas biznes. Oboje dogadywaliśmy się całkiem nieźle, wiedziałam że to wyjatkowy facet i że możemy stworzyć bardzo trwałą relacje. Jednak gdy zaszłam w ciążę zaczeły się schody i coraz większe nieporozumienia. Dodam, że oboje mamy po 31 lat i oboje jesteśmy po długoletnich związkach. Przy czym on jest jedynakiem wychowywanym tylko przez mamę. Co coraz bardziej pod
Pierwsza kłotnia zrodziła się z powodu, pewnego zadania za ktore bylam odpowiedzialna i nie sprostałam. Ciezko bylo się przyznac do porazki, troche mi to zajelo. Ale dzieki temu wyszlo jak bardzo wymagajacy jest moj partner i ze nie umie wspolpracowac z innymi ludzmi, do czego przyznal się również. U mnie nasilały się coraz mocniej objawy ciąży. Często czułam się zmęczona, codzienne mdłości, burza hormonów. Bardzo się bałam i zarazem cieszyłam. Natomiast mój partner jedynie na początku zanotował ciesząć się ze mną, ale pozniej jakby nie dochodzilo do niego, ze potrzebuje jego wsparcia. Wymagal ode mnie coraz wiecej i wiecej w miare zaawansowania ciazy. Za kazdym razem coraz wieksze kłótnie, gdy prosiłam go o więcej wyrozumiałości. Okropny był to czas. Zostałam wychowana w poczuciu, że gdy kobieta zaciąży , obowiązkiem faceta jest zaopowiekować się nią. Nie mam tu na myśli, słodzenia i biegania nad nią, ale poczucia, że jest w wyjatkowym stanie i może się czuć bezbieczna i cieszy tym "stanem błogostawionym". Niestety nigdy tego nie odczułam. Dochodzilo nie raz do poważnych kłótni, gdy ja roztrzęsiona ze łzami w oczach wisiałam nad muszlą ledwo żywa i przerażona, co będzie dalej. Jak można żyć z takim terrorystą egoistą. Partner mial również specyficzne podejscie do  związku, co imponowalo mi na poczatku, bo bylo w nim duzo zaufania. Zawsze chcialam byc z kims takim. Jednak nie potrafił odnaleźć się jako przyszły ojciec. Przez pierwsze miesiące zaczał wychodzic do kumpla na gry, gdzie wciąż jarali albo pili piwo ( bez upijania się). A ja calymi wieczorami siedziałam sama. Nie przeszkadzało mi to na początku, ale gdy delikatnie zaczełam zwracać uwagę, żebyśmy spędzili razem trochę czasu, to jakoś tak obracał temat, że nawet się nie spostrzegłam jak znowu siedziałam sama. W nowym miescie bez rodziny i znajomych. Doszło aż do tego, że sama wyszłam parę razy na koncert czy do kina. Poznałam w tym czasie kilka osob, jakby jakis aniol nade mną czuwal milo spedzilam czas, jednak jak wracałam do domu on w ogole się mną nie interesował. Najlepiej jakbym czesciej sama tak wychodzila
Do ostatnich dni ciąży, nawet gdy byłam już spuchnieta i zmordowana upałami, musiałam mu pomagać w interesie. To było straszne. Jaki ja miałam żal do niego i całego świata, nie mogłam zrozumieć jak można tak nie mieć serca. Rozumiem że stresował się pieniedzmi, ze chcial zapewnic przyszlosc jak pojawi się dziecko, ale sa granice tak mi się wydaje???? Moze się myle. Juz sama nie wiem co mam myslec. Wciaz mnie krytykowal. Zanim go poznalam, bylam bardzo zaradna kobietą. Zawsze utrzymywalam się z wlasnej pracy, kiedys cieższej za młodu. Duzo osiagnelam. Podrozowalam stopem czy potrafilam zaryzykować sama i wyjechac do innego kraju by przezyc i nauczyc się czegos nowego. Wtedy jednak, wciaz mi powatarzal, ze jestem leniem, nieporadna i jak ja sobie poradze gdyby nie on???? ! (( Nie dosc ze wygladałam jak hipopotam to jeszcze moj facet nie mial o mnie dobrego zdania wrrr, dobilo mnie to strasznie. Jeszcze sporym problemem dla mnie byla jego ozieblosc w sferze intymnej. Gdyby nie moje inicjatywy to w ogole zylibysmy jak dwoje obcych sobie ludzi. Zmienil się nie do poznania. Na poczatku naszej znajomosci byl bardzo namietny i staral się spelniac jako mezczyzna. Pozniej zaniklo to do tego stopnia, ze przez miesiac czy dwa moglo nic nie byc, ani nawet pocalunkow i przytulania.
W końcu urodziłam cudowne dziecko. Rozwija się zdrowo i staram się mu okazywać wiele miłości. Myslalam, ze jak się urodzi nasze problemy odejdą w zapomnienie. Ale pojawiły się nowe , związane z wychowaniem i podejściem do dziecka.
Niekonwencjonalne sposoby mojego partnera doporowadzają mnie czasem do słabości.
Gdy dziecko skończyło 2 tygodnie, partner wyprawiał z nim cuda a mi serce stawało jak on nim potrzasał mocno, lub nosił na ręce nad posadzką. Zdaję sobie sprawę z przewrażliwienia matek w tych początkowych tygodniach życia ich pociech. Cały czas miałam to na uwadze, żeby nie przesadzać ale chwilami no nie potrafiłam zwracać mu uwagi. W ogole nie brał żadnych moich słów pod uwagę. Tylko wtedy pytał, jak czegoś nie wiedział i nie chciało mu się poczytać w książce czy pogadać ze znajomymi. Itd...itp...Rozpisalam się zbytnio, chciałam ujac to co wydało mi się najważniejsze. Może ktoś zechce przeczytać i pomoc mi w tych trudnych chwilach. Moze znajdę dzięki komuś odpowiedź...cokolwiek zrozumiem.
Zalezy mi na nim, na tym bysmy strzowrzyli malemu cudowny dom, z wadami naszymi ale i pełen milosci i zrozumienia, a nie kłotni i szarpania się, bo tak to nie ma sensu.
Czy myslicie , ze on mnie nadal kocha, czy w ogole kochał? Jak to widzicie z boku, moze ja jestem slepa i tkwie w czyms co nie ma przyszlosci?
Będę bardzo wdzięczna za pomoc...za każde cenne słowo. Dziękuje z góry!