po 2lata związku, ślub rodzina ....

No w Twoim wieku to zupełnie normalna i zdrowa reakcja Powiedz swojemu lubemu, że za wcześnie dla Ciebie na takie deklaracje i nie chcesz się spieszyć. Nie ma sensu lecieć tak z dorosłym życiem na łeb na szyję zwłaszcza kiedy się jeszcze samemu nie zasmakowało uroków młodej dorosłości

Nie spiesz się..ja się pośpieszyła w wieku 22lat mam 4 letnią córkę -nie żałuje bo jest przekochana ale brakuje mi tej beztroski której nie zaznałam zakładając rodzine..

Zaręczyny przecież nie zobowiązują do zamieszkania razem zawsze byłam tego zdania że nawet lepiej zamieszkać po ślubie

Eee tam. Kochasz go? Jeżeli tak, to bierz pierścionek. Wytłumacz mu, że przyjęłaś Jego oświadczyny, bo go bardzo kochasz, i planujesz z nim przyszłość, ale zaznacz, że do ślubu Ci nie jest prędko. Wilk będzie syty i owca cała. On będzie wiedział, że Ci na Nim zależy a Ty jednocześnie zapewnisz go o uczuciach bez takich diametralnych zmian jakim jest ślub. Proste...A w razie czego z zaręczyn się można w każdej chwili wycofać.

Wydaje mi sie ze rodzina nie powinnas sie za bardzo przejmowac. to w koncu ze swoim chlopakiem planujesz przyszlosc,resza sama sie ulozy - oni musza zaakceptowac wasze zdanie. przeciez to wy wiecie co jest dla was lepsze i skoro zadecydowaliscie ze tylko sie zareczycie a mieszkac bedziecie osobno to wasza sprawa

macie wszyscy racje po trochu... ale problem w tym ze on nie widzi wogule problemu...
u niego wszystko jest ok....  a dla mnie nie....
dziś z nim porozmawiam na poważnie ... zobaczymy co będzie dalej...

czasami myślę o rozstaniu.... ze tak będzie lepiej ...
dla niego i jego rodzinie znajdzie lepsza dziewczynę która będzie pasowała dla nich i im sie spodoba...

sama nie wiem jak mam się starać żeby  było dobrze...

zobaczymy  jak przebiegnie rozmowa...

pozdrawiam i dzienki za rady....

Jak czujesz, że nie jesteś gotowa, to nie jesteś gotowa. Krótka piłka.

Powiedz swojemu narzeczonemu, że decyzja o dacie ślubu powinna należeć do Was obojga, a nie do rodziny.
Musicie obydwoje być gotowi. Powiedz, że chciałabyś nacieszyć się narzeczeństwem, że rok czy półtora, to wcale nie jest tak długo, a i więcej czasu na przygotowania będzie. Powiedz, że chciałabyś aby był to Wasz wyjątkowy dzień, dopracowany w każdym szczególe, szczęśliwy i wesoły, a nie wymuszony przez rodzinę i przygotowywany na szybkiego.

słuchajcie rozmawiałam  z chłopakiem na spokojnie.i doszło do niego ze mamy jeszcze czas na wszystko...
powiedział swojej rodzinie ze mamy czas na wszystko i jesteśmy dorośli i wiemy co robimy... trochę się obrazili ale jednak tez do nich doszło.... i dali nam wolna rękę...

ale mam kolejny problem .
mieszkam z ciocia od 4lat...
wydawało by się ze sie dogadujemy wszystko jest super
ale nie stety jest inaczej... moja ciocia ma problemy z alkoholem ...
ona jak zacznie to nie wie kiedy skończyć....
ale problem w tym ze ja już mam dość...
pracuje jak wracam do domu to muszę sie zając domem.... itp
a mało  tego ona ciągnie od demnie moja wypłatę zaczęło się od malej kwoty aż do prawie całej mojej wypłaty... prawie nic mi nie zostaje...
czy tak musi być ?
nie mieszkam z rodzicami ale od czasu  do czasu do nich jeżdżę i czasami im pomagam finansowa jak mogę .... i coś mi zostaje ....
i o to ma tez zal?  czy ja coś źle robię  ? bo w tej sprawie tez nie wiem co robić ...?

  dzienki za rady

Ciesze sie, ze znalezliscie wspolny front - to jest najważniejsze

A nie mozesz sie wyprowadzic od tej cioci?

Olej jego rodzinę, nie pozwalaj sie wtrącać. Oboje jesteście dorośli i to wy decydujecie o waszym życiu.

Jesteś jeszcze młoda, nie musisz się pakować w małżeństwo jeżeli nie chcesz, masz jeszcze czas.

Może zamieszkacie razem? Tak jako para na próbę. Zobaczysz jak się ułoży wasz związek. Rodziny pewnie będą protestować ale olej to. Widzę, że nie jesteś jakąś małolatą przy mamusi i tatusiu, obowiązki domowe Cię nie przerażają, finansowo jesteś niezależna, spróbuj.

Nie pozwól się wykorzystywać finansowo przez Twoją ciocię ani rodziców. Owszem są sytuacje, że trzeba pomóc ale bez przesady.

A czemu Ty jwgo rodzinę w to mieszasz?
To z nim weźmiesz ślub,  a nie z nimi.
Czemu aż tak bardzo zależy Ci na akceptacji z ich strony?

pisze o kolejnych swoich problemach... hmmm wydaje mi sie ze ja zostałam stworzona do problemow i do nie szczęścia...

wydawało by się ze mam wszystko, rodzinę, faceta, prace, zaczęłam studia...
czego chcieć więcej ...

Nie stety  wydawało by się ze to wystarczy do szczęścia... a jednak nie mi...?
mam wrażenie ze wszyscy się odemnie od wrócili nawet rodzina... tylko dzwonią jak cos potrzebują a zazwyczaj chodzi o kasę...
a tak to mnie nie znają...?

mało tego planowaliśmy z chłopakiem plany na przyszłość...
nie stety których już nie ma...jego rodzina nie zgadza się  żebyśmy zamieszkali po zaręczynach razem .. tylko po ślubie..
do nich nic nie dociera ... a mój chłopak się z nimi zgadza... czasami mam wrażenie ze on nie ma swojego zdania tylko liczy sie z nimi a moje się nie liczy bo po co?

Od tego zostawiliśmy wszystkie plany na bok... i nie stety kłócimy się o wszystko ...
nie potrafimy już normalnie porozmawiać...o wszystko mnie winni ...
a o ostatnio w czasie kłótni ... powiedział mi ze jestem jego pomyłką jak by nie ja to wszystko było by dobrze,a tak to przeze mnie wszystko mu się wali..
i ze żałuje ze zemną jest....i ze wszystko mu psuje...a mało tego dowiedziałam się tez czemu mnie nie przytula itp..
powiedział ze brzydzi się mojego ciała.. a jak to robił to z litości...

a mało tego wszystko planowaliśmy razem jakieś zakupy większe... itp
albo jak miał zamiar kopić sobie samochód to pytał mnie o zdanie...
tylko napisał eska ze kopił sobie samochód i ze ma gdzieś moje zdanie...

dziś przyjechał jak by nigdy nic .... i chwalił się samochodem ...
udawał ze wszystko jest super....
nawet nie zapytał jak u mnie itp...

mam wrażenie ze jest zemną tylko z litości....?
a ja mu tylko przeszkadzam ...
czuje się nie potrzebna ...?
czasami mam głupie myśli od naszej kłótni... życie mi się rozwali do góry nogami ....?
nawet nie mam z kim pogadać...?

mam wrażenie ze to wszystko już nie ma sensu...?

może wy macie jakieś rady ... z góry dzienki

Bo typek ma 28 lat a nie 22 i z jego perspektywy to wyglada inaczej

Heh, żeby tylko to nie był fundamentalista religijny, bo będziesz miała życie jak w Emiratach Arabskich.
A to że chrześcijanin z pewnością, nic nie znaczy.
Fundamentalizm zawsze pozostanie fundamentalizmem i zawsze jest taki sam - jeden czort czy chrześcijański czy muzułmański.

I jak dal mnie to mu powiedz otwarcie co ci leży na sercu, że to nie jest w porządku.
Na pewno zrobi awanturę, pogra ci na emocjach, ale wyprzedź go o ruch i nie poddaj się szantażowi

długo nie pisałam  ale dlatego ze wzięłam sprawy swoje ręce...
dałam mu do zrozumienia ze jak nie weżnie sie w garść i nie dorośnie ... to go zostawię

powiem tak bardzo poważnie potraktował moje słowa...
i powiedział rodzinie ze sami będziemy decydować o swoim życiu...

i powiem wam ze bardzo sie teraz stara i jestem szczęśliwa...

dzienki za rady