Agresja u kobiety po alkoholu

No takim wyjątkowym przypadkiem to Ty nie jesteś. To nagminne, że po alkoholu odbija mocno i robi się rzeczy, ktore normalnie w głowie nie mieszczą się.
Napisałaś, że to już choroba psychiczna i masz rację, bo alkoholizm jest taka chorobą.
Polecam przychodnię uzależnienia od alkoholu i zdiagnozowanie przez fachowców, czy już jesteś przypadkiem mieszczącym się w ramach alkoholizmu.

A bez picia jaka jesteś?

Witam was serdecznie nie mam problemu z alkoholem piję rzadko,ale jak już się zdarzy zaczyna się zazwyczaj od tego że zaczynam mieć żal do partnera że nigdy nie powiedział mi że kocha,ze nie okazuje mi uczuć on zaczyna się tłumaczyć że nie potrafi i że wiedziałam z kim się wiąże.W tedy się zaczyna awantura ja krzyczę on straszy że to koniec i już się nakręcam. ;[ Po wszystkim żałuję przepraszam płaszczę się on w tedy ma okazję by mi pokazać swoją pozycję i tak co jakiś czas moja frustracja rośnie a jego pozycja się umacnia.

W tej chwili jestem na etapie nie pici nie potrzebuje tego do niczego. Czytam różne fora na netkobiety i staram zrozumieć samą siebie nie mam z kim pogadać w mojej miejscowości,nie znam tu ludzi a jak już kogoś znam są to jego znajomi którzy uważają jego wręcz za świętego. ;[ Nie mam rodziny i dlatego znalazłam się tutaj by móc się wypisać jak nie mam jak wygadać Czuję że straciłam kontrolę nad swoim życiem poddałam się całkowicie jemu i z dlatego pojawia się moja agresja.Nadaje się też do tematu KOCHAM ZA BARDZO ;]

Myślałam już dlaczego tak się zachowuję i nie chce zrzucać winy na partnera ale jego podejście do mnie i tego co czuje czasami jest bardzo bolesne Kocham go i staram się by czuł to na każdym kroku pamiętam o urodzinach rocznicach zawsze o prezenatch na święta ja nie dostałam nawet kwiatka z żadnych tych okazji Nigdy nie pamięta o urodzinach rocznicy,a jak przychodzą świeta mówi że szkoda kasy;[ Miałam w dzieciństwie chory dom i zawsze obiecywałam sobie że ja tak nie będe miała ale już czasami nie mam siły gdy w zamian nawet nie usłyszę dziękuje ;[

Już raz odeszłam ale po paru dniach błagałam o to by wrócił do mnie;[ Żałosne ale kocham go bardzo staram się pogodzić z tym że jest taki a nie inny on uważa że pracuje i to już jest wszystko co trzeba ale ja wolała bym jeść suchy chleb i wodą zapijać ale czuć że jestem potrzebna i że ta którą kocha. Alkohol jest moim zapalnikiem dodaje odwagi by mu powiedzieć jak boli mnie jego zachowanie tylko że i tak po wszystkim obrywam ja ;[ Czuję się jak w matrix dwa światy mój i jego ;[

Jestem za słaba na to by odejść boję się że sobie nie poradzę nie mam gdzie odejść i mam dziecko które go kocha a i on jest dobrym ojcem tylko partnerem nie bardzo;[

Jak nie przerwiesz tego zwiazku to skonczysz w psychiatryku albo co najmniej na spotkaniach AA. I powiem Ci z autopsji, ze takiego typa jak Twoj partner nigdy i niczym nie zmienisz, ani grozba ani prosba. On tak juz ma i taki zostanie. Wiec..albo akceptujesz brak okazywania uczuc i jego skerstwo albo konczysz z nim i znajdujesz kogos bardziej emocjonalnego i potrafiacego dzielic sie i dawac a nie tylko brac.
Ja tak zrobilam i nie zaluje ani przez chwile. Milalam zimnego dusigrosza u swego boku, teraz mam czulego i chetnego do obdarowywania mniejszymi i wiekszymi prezentami super mezczyzne. A lat mialam wiecej niz Ty masz teraz jak sie na rozwod zdecydowalam, wiec masz wielkie szanse na poprawe swego losu.

Macie racje i dziękuje za słowa prawdy tylko jak to zrobić???? Kiedyś myślałam że nie potrafię kochać zmieniałam facetów jak skarpetki aż poznałam jego i świat stał się taki mały że zmieścił go w swoich rękach Myślę o spotkaniu z psychologiem ale jak sie domyślam poradzi mi to co wy ZOSTAW DRANIA ;] Że nie ma cudownej pigułki na zapomnienie ;[ Zawsze staram się go tłumaczyć też miał nie ciekawe dzieciństwo jak ja tylko ja nastawiłam się na okazywanie uczuć wręcz na wylewność on na zamknięcie i oziębłość i to jest straszne

Taki ideal? No to wypisz tu prosze wszystkie jego zalety jako mezczyzny i partnera - tylko szczerze, nie upiekszajac i nie wymyslajac niczego, bo my go i tak nie znamy. A potem wady. I zrob bilans.

A może obydwoje powinniście się leczyć ? Nie na psychikę, tylko na związek ? Tylko jak go namówić na wspólną terapię  skoro jest taki jaki jest. Ciężka sprawa z takimi "chłodnymi" psychikami (coś o tym wiem   ). I nawet radykalne działanie może nie przynieść efektu, tylko jeszcze zaciąć go/ją w sobie. Ale chyba warto spróbować. Bo najwyraźniej macie problem.

Przy dziecku udajemy że jest dobrze ale ile można??? Tak myślę że może metoda klin klinem będzie dobra tz. ja stanę się taka jak on będzie to trudne ale może zadziała jak spojrzy na siebie w moim wykonaniu????

Witam wczoraj odniosłam mały sukces ;] mój partner w czasie rozmowy znów zaczoł mnie obwiniać za całe zło już miałam wybuchnąć......ale poprostu wyszłam z pokoju ;] nosiło mnie przez chwilę ale zajrzałam na forum poczytałam co pisaliści i uspokoiłam się ;] dziś czuję się jak bym odniosła wielki sukces choć wiem że to kropla w morzu ;] Pozdrawiam wszystkich serdecznie

http://zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/1,105806,8466934,Aleksytymia__zrodlo_wojny_damsko_meskiej_.html
Może klarek ma rację, pisząc 29 sierpnia:

W sytuacji gdy jesteście tak różni, dotarcie się w związku może być trudne - może warto skorzystać z pomocy fachowej i próbować ułożyć sobie swoje relacje, jeżeli kochacie się i obojgu Wam na nim zależy.
Powodzenia

Cześć jak na razie jest dobrze nie kłócimy się ostatnio była mała impreza i było dobrze a nawet bardzo dobrze On był miły i nie szukał problemu a wypił duuużżo ;] myślę że jest światełko w tunelu ale tak jak pisałam to kropla w morzu by ten związek był taki jak chcę ;] Ale jest to też dowód że warto czasami walczyć ;]

Halo ! Ahresywna 1981 , czy możesz odpowiedzieć jak skończyła się Twoja historia??? znalazłam wątek a obecnie /od 3  lat/ mam b.podobną sytuację i jestem ciekawa ??