Rodzeństwo i Wasze relacje

Ja z siostrą nie mam w ogóle kontaktu od kilku miesięcy, a z bratem owszem dogadujemy się świetnie i widzimy się raz w tyg.

Ja mam dwóch braci.Są oni starsi sporo ode mnie.Jeden mieszka w tej samej miejscowości co ja a drugi daleko.Nigdy nie miałam z nimi wspólnego języka.Wiemy że jesteśmy i tyle.Duża różnica wieku przez całe nasze życie daje znać o sobie.Nadajemy na różnych falach.Nie mogę na nich liczyć.Ten co mieszka daleko jest mi nawet bliższy bo też miewa różne problemy i możemy sobie czasem pogadać przez telefon, ale ten co mieszka blisko życie przeżył bez większych stresów i jest teraz dostojnym emerytem.Zawsze każde moje potknięcie było przez niego krytykowane i tyle.Wsparcia w trudnych momentach nie było i nie ma.

Ja mam brata 6 lat starszego i w zasadzie na palcach jednej ręki mogę zliczyć sytuacje z całego naszego dotychczasowego życia gdy był w stosunku do mnie ok.
Ja ze swej strony na chwilę obecną żałuję paru decyzji, które podjęłam kierując się jego dobrem, bo to przecież mój jedyny brat.
W zasadzie więc nie mam brata, bo odkąd po śmierci ojca prawie nie odwiedza naszej mamy, a ona sama niejednokrotnie skarżyła mi się na jego postępowanie w stosunku do niej i brak szacunku z jego strony to nie uważam by było z kim i o czym rozmawiać. Nie mamy wobec tego większych kontaktów (jeśli już to z zaskoczenia i ewentualnie od "wielkiego dzwonu"), ponieważ odkąd pamiętam, a po jego ślubie było tylko gorzej, nie uważał mnie za osobę, z którą chciałby mieć bliski kontakt.
I to tyle.

Ja też mam wspaniałego brata młodszego o 6 lat kiedyś było inaczej. Mama wyjechała i ja zajmowałąm się nim od kiedy miał 15 lat- tak więc najtrudniejszy wiek- Wtedy wg niego byłam straszna dzisiaj widzi to inaczej i mówi że wtedy byłam normalna bo teraz jest inaczej Teraz jestdorosłym człowiekiem i ma juz własną rodzinę. Niestety musiał wyjechac do pracy za granicę więc kontakt jest mniejszy, ale jak był w Polsce to nie było dnia bez rozmowy i telefonu pomimo że mieszkaliśmy razem . Od lat wszędzie chodziliśmy razem, na imprezy, jezdziliśmy na zloty. Czasami brali nas za parę i raz mu się na dyskotece oberwało hehehehe bo ktoż myslal ze on jest konkurencją Kocham go nad życie i każdemu życzę takiego rodzeństwa. Bardzo często znajomi mówią że zazdroszczą nam takich relacji. Powiem tylko, że jak nasza mama wyjechała to powtarzała nam w kółko, ze mamy tylko siebie i na siebie zawsze będziemy mogli liczyc więc mamy się szanować. On był za mały żeby rozumieć co mówi mama, ale jak już zaczął mieszkać ze mną to cały czas mu to powtarzałam i chyba dotarło

W dzieciństwie były wieczne wojny i kłótnie z rodzeństwem. Nawet bijatyki. Wiadomo jakie są dzieci. A teraz - na stare lata żyjemy jak najlepsi przyjaciele.

Mam brata rok młodszego. W dzieciństwie świetnie się dogadywaliśmy. Teraz nie rozmawiamy wcale,nie ma o czym. Odsunęliśmy się od siebie dawno, po tym jak ja założyłam rodzinę. Brat zawsze należał do trochę dziwnych osób, jest zamknięty w sobie. Czasem przechodząc obok burknie "cześć" i to wszystko. Z moim mężem nie rozmawia, robi mu złą opinię (takie ploty-nieploty do nas dotarły), więc mąż też nie jest do niego przyjacielsko nastawiony. Bratowa jest miła, ale ona preferuje swoją rodzinę, więc jakaś wielka zażyłość nie wchodzi w grę.  Ogólnie porażka. Teraz czasem spotykamy się u rodziców (ale tam też nie rozmawiamy, siedzimy przy stole i nie ma  o czym gadać, powód jak wyżej, czyli brak tematu). Jak rodziców zabraknie  pewnie będziemy mijać się jak dwoje obcych ludzi. Nie widzę szans aby to naprawić, trwa to kilkanaście lat.....  Zazdroszczę wszystkim tym , którzy żyj w zgodzie i przyjaźni ze swoim rodzeństwem.