Małżeństwo mojego brata od samego początku było jednym wielkim nieporozumieniem. Dwa miesiące po pierwszym spotkaniu Aśka (bratowa) była w ciąży, a pięć miesięcy później byli małżeństwem (w dniu ślubu brat miał 19 lat bratowa 24). Nie muszę nikomu tłumaczyć jak wygląda związek tworzony przez gówniarza i kobietę, która miała głowę pełną marzeń o bogactwie,karierze, a przyszło jej rodzić dziecko 
Pierwsze dziecko trochę ich zbliżyło, mieszkali u teściowej brata i lepiej lub gorzej radzili sobie z wychowywaniem córeczki. Gdy pół roku po pierwszej ciąży pojawiła się druga, teściowa wywaliła młodych z domu. Wówczas wydawało się to dobrym posunięciem z jej strony bo faktycznie wzięli się do życia, kupili mieszkanie brat założył dobrze prosperująca firmę. Przez rok, może półtorej dawali radę, tylko jak to bywa z szybkimi sukcesami sodówka zaczęła im do głowy walić. Zamiast siedzieć na tyłku zmienili mieszkanie na większe (i droższe), kupili auto, plazmę i co dusza pragnęła, kredyt zaczął gonić kredyt i po dwóch latach musieli sprzedać mieszkanie, spakować się i zamieszkać u moich rodziców. Dzieci miały odpowiednio 2 i 2,5 roczku. Bratowa znalazła wymarzoną pracę, a brat próbował utrzymać upadająca firmę(zaniedbał biznes bo w pewnym momencie uznał, że już nie musi pracować bo ludzie na niego pracują...).Mama chcąc, aby młodzi wyszli na prostą zrezygnowała z pracy i zajeła się pociechami brata.
"Babcia " zaczęła "dziadzieć", a młodzi odżyli bo babcia dbała o dzieci jak tylko mogła. Pnąca się po szczeblach kariery bratowa zapomniała, że ma rodzinę, dzieci nie widywały mamy nawet po 5 dni bo wychodziła rano a wracała w nocy, nie interesowało ją czy dzieci sa zdrowe, czy maja co jeść, czy w ogóle żyją. Ona była w swoim żywiole, spełniały sie jej marzenia o karierze. Małżeństwo stawało się fikcją, do tej pory żyją tylko po to żeby grac sobie na nerwach. Brat złożył wniosek o rozwód dwa lata temu, ale go wycofał bo bratowa chciała ratować małżeństwo... oboje chcieli, ale to ich "chcenie" trwało może z dwa tygodnie i od tego czasu rozwodzą się średnio trzy razy w tygodniu... W międzyczasie na świecie pojawił się jeszcze jeden bobas Jak tylko brat z bratową dowiedzieli się o tej ciaży zaczęli szukać lekarza, który pomógłby im pozbyć się problemu, ale moja mama powiedziała, że jak zrobią " skrobankę" to ich na policję wyda bo ona nie pozwoli dziecka zabić I na świecie pojawiło sie najweselsze dziecko jakie znam. Julce z ust uśmiech nie schodzi jest pociechą całej rodziny, tylko nie rodziców...
W czym problem... bratowa ostatnio oznajmiła, że wyprowadza się z domu i zabiera swoje dzieci,(które tylko urodziła bo wychowaniem zajmowali się dziadkowie). Mama w ciągu tygodnia postarzała się o 20 lat, płacze bo nie chce dopuścić do siebie myśli, że "jej dzieci" pójdą z matką (Ola ma 9 lat, Kuba 8, Julia 20 mcy )
Nie chcąc wybielać mamy, ani też oczerniać bratowej mogę tylko stwierdzić,że te dzieciątka faktycznie mojej mamie zawdzięczają większość radosnych dni swojego dzieciństwa, bo rodzice (zarówno mój jeb..ty brat jak i bratowa) byli dla nich chyba najgorszymi rodzicami(zwłasza dla julii, której wg nich przecież miało nie być). Mama rozważa nawet staranie się o opiekę nad dziećmi bo wie, że z matką nic dobrego je nie czeka.
Jak ją uspokoić, przecież ona się psychicznie wykończy, a bratowa koniec końców pewnie się nie wyprowadzi bo kto jej się będzie dziećmi zajmował, jak ona będzie się dalej w karierowiczkę bawić
Tłukłam przez parę dni mamie do głowy żeby się nie przejmowała bo prędzej mi kaktus na ręce wyrośnie niż oni się wyprowadzą. Za wygodnie im jest tutaj gdzie są. 