Hej jestem 20 l dziewczyną jednak w ogóle nie czuję się jak na swój wiek. Wewnątrz mnie jest 15 no może 16 latka. W tym wieku powinnam czuć się kobieco, a ja tego nie czuję... Bardzo lubię się umalować, ładnie ubrać. Ale to tak jakby 2 osoba była wewnątrz mnie. Wydaję mi się, że problem tkwi w tym, że rodzice nie nauczyli mnie życia, a przede wszystkim samodzielnego życia. Jestem studentką na ich utrzymaniu. Mieszkam razem z nimi. Ale czasem we własnym domu czuję się jak w więzieniu. Mój tata ma strasznie toksyczny charakter ale tego nie dostrzega. Większość dnia narzeka dosłownie na wszystko. Jest z tych ludzi co narzekają , a nie robią nic żeby było lepiej. Co dzień porusza temat jak jest ciężko jakie jest wszystko drogie. Nawet mi mówi o cenach jakie wydał w ciągu dnia, jakbym ja temu wszystkiemu była winna:( W ciągu tych moich 20 lat w znacznej większości usłyszałam od niego słowa krytyki, a nie pochwały. Moja mama nauczyła się z tym, żyć. Jednym uchem go słucha 2 to wypuszcza, ale ja mam inny charakter i wszystko borę do siebie. Czuję na sobie wielką presję... Każda próba mojej samodzielności w domu kończy się porażką. We wszystkim jestem wyręczana. Nawet nie potrafię nic ugotować, bo co bym nie zrobiła to mój tata skrytykuje , nawet potrafi skrytykować mnie o to, że źle kroje chleb.. czy o to że złym nożem kroje cytrynę... bardzo często nawet jak robię sobie kanapki, to zaczyna robić mi je sam, bo zawsze się do czegoś przyczepi.... Więc skończyło się na tym, że unikam tych czynności, żeby nie słuchać tej krytyki, bo to strasznie boli. Jednak mimo to on mi potrafi wypomnieć, to że nic w kuchni nie robię, że powinnam już coś ugotować ale przez jego krytykę nie mam już na to chęci:( Kiedyś dla całej rodziny zrobiłam naleśniki bo nie było nikogo w domu. Wszystkim smakowały tylko nie mojemu tacie. Jego słowa tak zapadły mi w pamięci, że od tamtego czasu już ich nie robiłam. Ogólnie czuję, że całe moje życie jest w rękach rodziców. I to im je podporządkowuje.. Wszystko robię tak jakby oni chcieli... Nawet jak wykonuję jakąś czynność to myślę za każdym razem co oni o tym pomyślą. Dla nich zawsze muszę się zachowywać poważnie, odpowiedzialnie. Zawsze tak było. Jaka kolwiek próba szaleństwa z mojej strony była krytykowana... Często pada z ich ust takie słowo jak: co inni powiedzą, czy pomyślą. Nie obchodzi ich co ja czuję. Ciągle chodzę jak w zegarku. Boję się często ich reakcji . Ciągle jestem spięta nie potrafię cieszyć się z życia. Dla nich wiele zachowań jest głupich czy prostackich np kiedyś ze znajomymi na grillu robiliśmy zdjęcia.. jedno miałobyć szalone na pamiątkę.. z głupimi minami... wszyscy mieli wytknąć język... i wiecie co ja jako jedyna tego nie zrobiłam , a dlaczego? bo kiedyś moja mama podobne zdjęcie skrytykowała... Nigdy w życiu nie opiłam się czy zapaliłam papierosa bbyły to dla mnie rzeczy zakazane. Kiedyś jak byłam mała pamiętam jak tata oglądał tv chciałam wtedy coś powiedzieć to krzyknął żebym była cicho bo ogląda. To się powtórzyło wiele razy. Często też powtarzał, ze jak dorośli rozmawiają to mam się nie wtrącać.. I teraz ciężko mi z kimś swobodnie rozmawiać jestem małomówna. A z dorosłymi w wieku już nawet 30 lat nie potrafię prowadzić rozmów- mam taką jakby blokadę . Jeśłi chodzi o studia ciągle miałam powtarzane, ze to podstawa w tych czasach i w ogóle. Wiec tak też wybrałam i głównie z powodu rodziców jestem teraz na bardzo ciężkim kierunku. Pierwszy semestr mam za sobą.. Chodź nie było łatwo był płacz w czasie sesji.. ale w sesji poprawkowej udało mi się jakoś wyjść na prostą.. Teraz jestem po 2 sem ale w tym mi szło jeszcze gorzej i tak samo czeka mnie sesja poprawkowa. Strasznie się jej boję najgorsze że nie mogę w ogóle zmobilizować się do nauki. Zostały mi jeszcze2 lata męki na tym kierunku cały czas sobie powtarzam, że później będzie lepiej, że na magistra pójdę już tam gdzie ja chcę.. Cieszę się że mam wsparcie chociaż w chłopaku z którym jestem już parę lat. On mmnie jako jedyny rozumie. Podpowiada mi żebym się trochę usamodzielniła, niestety nie mogę. U mnie w domu z pieniędzmi jest średnio. Sama pracy podjąć nie mogę bo mam zbyt ciężki kierunek to już w ogóle nie dałabym rady:( w czasie studiów pobieram pieniądze ze stypendium socjalnego wiec można powiedzieć, że utrzymuje sama siebie. Na ciuchy i komsetyki. Od rodziców unikam brania jakich kolwiek pieniędzy bo mi to późńiej wypominają.. Nawet jak coś kupię za swoje pieniądze co im nie pasuje..Ale wracając do mojego zwiazku z tym też nie jest najlepiej bo nie potrafię przez to wszystko odczuwać przyjemności ze zbliżeń z moich chłopakiem. Bardzo bym chciałą, ale ciągle żyje w przekonaiu jakby było to coś złego. Ciągle miałam powtarzane, że należy z tym czekać jak najdłuzej. Tak jak widać ciągle żyję pod presją rodziców . Od bardzo dawna trzesa mi się ręcę. W takim stopniu ze każdy to zauważa. Mam zdiagnozowane drżenie samoistne. Ja mysle ze to wszystko przez stres i presje jaką miałam w domu. Krytyka taty strasznie na mnie wpłynęła. Często się z nim klócę i wtedy padają straszne słowa 
szkoda że on nie widzi że do tych rąk sam się przyczynił, a czesto z tego powodu tez mnie krytykuje kiedys w czasie kursu na prawo j. instruktor mi powiedzial ze musialam miec ciezkie dziecinstwo i wtedy otworzylam oczy na to ze to nie jest moja wina ze te reece mi sie trzesa. do tej pory bede mu za to wdzieczna bo przestalam obwiniac siebie i zaczelam sie leczyc. Kocham swoich rodzicow. Ale chcialabym zaczac w koncu byc szczesliwa... i wziac zycie we wlasne rece.. co moge z tym zrobic? dodam ze mam rodzicow w wieku 40kilku lat.
Podobne tematy
- LeeBee
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Spokojnie, 20 lat to wiek, w którym wiele dziewcząt nie czuje się kobieco. Także i ty jeszcze nie musisz 
Tak jak powiedział Twój chłopak. Powinnaś się usamodzielnić. A ciężkie studia są tylko wymówką. Czy wybrałaś ten kierunek, bo chciałaś, czy rodzice Ci kazali? Jeśli nie sprawia Ci frajdy, i nie chcesz w przyszłości pracować w tym kierunku, to przerwij studia, idź do pracy, a z czasem wybierzesz inny kierunek, który będzie się satysfakcjonował. To jest twoje życie.
Hej, jestem w tym samym wieku co Ty i kiedyś przez dlugi czas byłam podobna do Ciebie - dosłownie czytając Twój post miałam wrażenie, że czytam o sobie, tylko o tej młodszej wersji. Też od dziecka bylam wychowywana tak, że zanim coś zrobiłam to musiałam pomyśleć, co inni powiedzą/pomyślą, czy tak wypada czy nie, a co na to moi rodzice by powiedzieli... I też o wiele więcej słyszałam krytyki niż pochwały, dlatego też byłam dzieckiem a potem dziewczyną nieśmiałą, zakompleksioną i nie żyjącą po swojemu.. Bo bałam się właśnie reakcji rodziców. Do tego dołożyć niezbyt szczęśliwe dzieciństwo..
Tylko że ja uznałam, że muszę to zmienić i konsekwentnie dążyłam do tego. Wiele razy mówiłam rodzicom, że potrzebuję pochwał - no do taty nie dociera nic, co mówię o sobie, ale mama wzięła to sobie do serca 
I jest lepiej Pamiętam, że w liceum przestałam się pytać o cokolwiek, tyko robiłam swoje - oczywiście jeżeli chodziło o moje sprawy Bo wcześniej to potrzebowalam pozwolenia na każde byle wyjście na spacer, bo psychicznie źle się czułam, jak sie nie spytałam... Rodzice to zauważyli, równocześnie zaczęli trochę inaczej traktować. Po prostu - jeżeli uważałam, że robię słusznie i chcę tego, to to robiłam. Co innego rozmowa z mamą, kiedy potrzebowałam jakiejś porady czy wsparcia, a co innego oddawanie wszystkiego w ręce rodziców.
Ze studiami u mnie jest podobnie jak u Ciebie - jestem na ich utrzymaniu, chociaż u mnie nie jest to w ogóle wypominane, też jestem na ciężkim kierunku i nie da rady pracować w ciągu roku - nie jest to wymówka, nikt u mnie na roku nie pracuje, jedynie osoby, które po prostu muszą.. Ale ich jest malutko. Z ciekawości - co studiujesz?
Chce poszukać pracy za rok na wakacje, bo nie chcę tylko ciągnąć pieniędzy od rodzinki U mnie też dużo zmieniło się po maturze i po dostaniu na studia - często podczas kłótni w klasie maturalnej leciały argumenty w stylu "nie dostaniesz się na studia" - ja powiedziałam, że zobaczymy w takim razie i dalej robiłam swoje (bo chodziło gównie o częste wyjścia na imprezy, spotkania z przyjaciółmi itp - wg mamy za często jak na klasę maturalną 
).
Wszystko tkwi w Tobie - bo ta sytuacja sama się nie rozwiąże. Musisz sama wziąć odpowiedzialność za swoje życie i nie patrzeć na rodziców - wiem, że to trudne i nie do pomyślenia dla Ciebie na razie, ale spróbuj raz i spodoba Ci sie to Nie bój się rodziców, na pewno będą przez to jakieś kłótnie, bo przyzwyczaili się, że mają taki wpływ na Ciebie i będzie cieżko im zaakceptować, że to się zmienia. Masz wsparcie w chłopaku - to już bardzo dużo!
A przede wszystkim, skoro męczysz się na tych studiach, to rzucaj je czym prędzej. Nie ma sensu się męczyć, w imie czego? Bo rodzice tak chcą? Ale Ty nie chcesz. I koniec Idź na to, na co TY chcesz, a nie inni
Witam. Dobrze się stało, że napisałaś o swoich problemach. Twój tata może nie zdaje sobie sprawy z tego jak bardzo niszczy twoją osobowość. Może spróbuj spokojnie z nim porozmawiać. Powiedz, ze jego zachowanie sprawia Ci przykrość i rani Cię. Czasem też postaraj się postawić na swoim i nie zwracaj uwagi na docinki taty. Jesteś na pewno mądrą dziewczyną.
Każdy człowiek ma w sobie jakiś talent tylko musi go rozpoznać. Tak samo jest za Tobą. Zacznij metodą drobnych kroków realizować soje zamierzenia. Jeżeli chodzi o studia - chciałabym Ci powiedzieć, że to nie koniec świata zrezygnować i zacząć coś innego. A może te obecne dadzą Ci z czasem satysfakcję? Musisz uwierzyć w siebie . Pozdrawiam i życzę powodzenia.
Spokojnie, 20 lat to wiek, w którym wiele dziewcząt nie czuje się kobieco. Także i ty jeszcze nie musisz
Tak jak powiedział Twój chłopak. Powinnaś się usamodzielnić. A ciężkie studia są tylko wymówką. Czy wybrałaś ten kierunek, bo chciałaś, czy rodzice Ci kazali? Jeśli nie sprawia Ci frajdy, i nie chcesz w przyszłości pracować w tym kierunku, to przerwij studia, idź do pracy, a z czasem wybierzesz inny kierunek, który będzie się satysfakcjonował. To jest twoje życie.
Nie ciężkie studia nie są żadną wymówką. Nie da się na matematyce pracować.. Tym bardziej że codziennie dojeżdżam na uczelnię i to sporo czasu zajmuję. Dojazd w pierwszą stronę zajmuję mi ponad godzinę, powrót nawet 2 zależy jak się autobusy ułożą. Jak mam pracować jak w domu jestem zawsze około 17?? a czasem było i tak że po 20 bo byłam na uczelni do 18. Na tym kierunku bez w miarę systematycznej nauki nie ma szans się utrzymać, tym bardziej że na mojej specjalności jest też bardzo dużo także informatyki, a po 1 semestrze z kilkudziesięciu osób w grupie zostało nas dosłownie ledwo 10. Więc nie jest łatwo. Studiów nie chcę przerywać miałabym 2 lata tak to w plecy, bo już dawno po rekrutacji, a na nią teraz nie miałam pieniędzy. Zresztą szkoda mi tego wysiłku jaki już w ten kierunek włożyłam. Zresztą praca i pieniądze to w tym wszystkim jest dla mnie najmniejszy problem, ale dziękuję Ci bardzo za odpowiedź.
Hej, jestem w tym samym wieku co Ty i kiedyś przez dlugi czas byłam podobna do Ciebie - dosłownie czytając Twój post miałam wrażenie, że czytam o sobie, tylko o tej młodszej wersji. Też od dziecka bylam wychowywana tak, że zanim coś zrobiłam to musiałam pomyśleć, co inni powiedzą/pomyślą, czy tak wypada czy nie, a co na to moi rodzice by powiedzieli... I też o wiele więcej słyszałam krytyki niż pochwały, dlatego też byłam dzieckiem a potem dziewczyną nieśmiałą, zakompleksioną i nie żyjącą po swojemu.. Bo bałam się właśnie reakcji rodziców. Do tego dołożyć niezbyt szczęśliwe dzieciństwo..
Tylko że ja uznałam, że muszę to zmienić i konsekwentnie dążyłam do tego. Wiele razy mówiłam rodzicom, że potrzebuję pochwał - no do taty nie dociera nic, co mówię o sobie, ale mama wzięła to sobie do serca
Ze studiami u mnie jest podobnie jak u Ciebie - jestem na ich utrzymaniu, chociaż u mnie nie jest to w ogóle wypominane, też jestem na ciężkim kierunku i nie da rady pracować w ciągu roku - nie jest to wymówka, nikt u mnie na roku nie pracuje, jedynie osoby, które po prostu muszą.. Ale ich jest malutko. Z ciekawości - co studiujesz?
Chce poszukać pracy za rok na wakacje, bo nie chcę tylko ciągnąć pieniędzy od rodzinkiWszystko tkwi w Tobie - bo ta sytuacja sama się nie rozwiąże. Musisz sama wziąć odpowiedzialność za swoje życie i nie patrzeć na rodziców - wiem, że to trudne i nie do pomyślenia dla Ciebie na razie, ale spróbuj raz i spodoba Ci sie to
A przede wszystkim, skoro męczysz się na tych studiach, to rzucaj je czym prędzej. Nie ma sensu się męczyć, w imie czego? Bo rodzice tak chcą? Ale Ty nie chcesz. I koniec
Dziękuję za Twoją wypowiedź, od razu lżej się robi jak choć trochę ktoś mnie rozumie:) Ja studiuję matematykę, w mojej specjalności jest też dużo informatyki. Z moim tatą nie potrafię rozmawiać, w kłótni oczywiście wszystko mu mówię co czuję , że sprawia mi ból jego zachowanie wobec mnie, ale to pomaga na chwilę, później zachowuję się tak samo, więc to raczej nic nie przynosi żadnych zmian:( Naprawdę strasznie wszystko zmienić nagle całe podejście do życia, ciężko wziąć je we własne ręce po tym wszystkim.
7 2012-08-17 17:57:29 Ostatnio edytowany przez netkobieta20 (2012-08-17 18:03:01)
Witam. Dobrze się stało, że napisałaś o swoich problemach. Twój tata może nie zdaje sobie sprawy z tego jak bardzo niszczy twoją osobowość. Może spróbuj spokojnie z nim porozmawiać. Powiedz, ze jego zachowanie sprawia Ci przykrość i rani Cię. Czasem też postaraj się postawić na swoim i nie zwracaj uwagi na docinki taty. Jesteś na pewno mądrą dziewczyną.
Każdy człowiek ma w sobie jakiś talent tylko musi go rozpoznać. Tak samo jest za Tobą. Zacznij metodą drobnych kroków realizować soje zamierzenia. Jeżeli chodzi o studia - chciałabym Ci powiedzieć, że to nie koniec świata zrezygnować i zacząć coś innego. A może te obecne dadzą Ci z czasem satysfakcję? Musisz uwierzyć w siebie . Pozdrawiam i życzę powodzenia.
No zniszczył moją osobowość bardzo, rozmowy nie pomagają, bo zmiany są ale bardzo krótkotrwałe.On już chyba nie potrafi zmienić swojego charakteru, czasem mu mówię, że powinien udać się do psychologa bo rujnuje nam życie, ale on to traktuje jako obrazę. Niestety nie potrafię obojętnie potraktować jego krytyki, staram się ale później i tak to mi bardzo doskwiera. Dziękuję za te dobre słowa, które mogłam przeczytać, staram się ale naprawdę jest ciężko czasem we własnym domu czuję się jak intruz. Co do studiów nie zmienię ich, bo jednak satysfakcja gdy uda mi się coś zaliczyć jest ogromna. Wtedy moje poczucie własnej wiedzy jest znacznie większe. Teraz mogę stwierdzić, że jest bardzo niskie niby tyle osiągnęłam a jednak nie potrafię się z tego w ogóle cieszyć. Choć czasem i mam takie myśli, żebym chciała rzucić te studia, odpocząć od tej presji psychicznie i od nowa spróbować na nowych siłach, może coś innego. Jednak nie ma na to żadnych szans ponieważ nie otrzymałabym w tym wsparcia od rodziców. A i w mojej rodzinie zaraz bym była, że tak powiem potępiona. Jak w liceum zaczęłam mieć chłopaka, to już każdy w mojej rodzinie myślał , że nie zdam już matury, że na studia nawet jakby nie pojdę i wyląduje z dzieckiem.. Nie chcę dać im tej satysfakcji. Tutaj mogę dodać, że rodzice wierzyli w to, że zdam maturę itd a raczej mama. Mojej mamie bardzo zależy na moich studiach i to ona ciągle mnie motywuje, że sobie na nich poradzę. Jeśli chodzi o wiarę w siebie to już chyba nie muszę pisać, że po tej ogromnej ilości krytyki jest marna. Dziękuję bardzo za odpowiedź:)
Z moim tatą nie potrafię rozmawiać, w kłótni oczywiście wszystko mu mówię co czuję , że sprawia mi ból jego zachowanie wobec mnie, ale to pomaga na chwilę, później zachowuję się tak samo, więc to raczej nic nie przynosi żadnych zmian:( Naprawdę strasznie wszystko zmienić nagle całe podejście do życia, ciężko wziąć je we własne ręce po tym wszystkim.
Ja z moim tatą też nie umiem rozmawiać, prawdę mówiąc nigdy z nim nie miałam żadnej rozmowy córka-ojciec.. I też nic do niego nie dociera, w sensie nie zwraca uwagi na to, że mowie mu, że np. jakieś jego teksty odnośnie mnie sprawiają mi przykrość. Więc naprawdę doskonale Cię rozumiem... Trudno, przyzwyczaiłam się, otoczyłam skorupką ochronną na niego i olewam to. Bo nawet kłótnie nic nie dają, bo on wie swoje i wszystko przekręci na swoją korzyść, potrafiłby przysięgać, że niebo jest czerwone gdyby to było mu na ręke Nie ma po prostu czym się przejmować, i wiem, że łatwo mówić, ale powinnaś zrobić to samo Bo inaczej sama siebie zniszczysz, a po co. Powoli, stopniowo się zmieniać.
A z mamą masz dobry kontakt? W sensie jest inna od taty? Bo u mnie właśnie mama jest tą, z którą da się porozmawiać I nie powiem, jest to bardzo pokrzepiające.
9 2012-08-17 18:23:34 Ostatnio edytowany przez OceanSoul (2012-08-17 18:31:06)
Jak w liceum zaczęłam mieć chłopaka, to już każdy w mojej rodzinie myślał , że nie zdam już matury, że na studia nawet jakby nie pojdę i wyląduje z dzieckiem.. Nie chcę dać im tej satysfakcji. Tutaj mogę dodać, że rodzice wierzyli w to, że zdam maturę itd a raczej mama. Mojej mamie bardzo zależy na moich studiach i to ona ciągle mnie motywuje, że sobie na nich poradzę. Jeśli chodzi o wiarę w siebie to już chyba nie muszę pisać, że po tej ogromnej ilości krytyki jest marna. Dziękuję bardzo za odpowiedź:)
Chyba mamy baardzo podobną rodzinke 
Tekst o dziecku to ja usłyszałam w gimnazjum, do dzisiaj im wypominam to w kłótniach, a im chyba wstyd tego troche. No bo nie mieli żadnego, nawet minimalnego powodu, żeby tak prorokować. To chyba wynikało z ich pokręconej logiki - miało chyba mnie to jakoś zmotywować (nie wiem jak, no ale z nimi tak często mam - jak widzą, że mi zalezy na czymś i się przemuję, to naprawdę potrafią mnie pocieszyć, zmotywować, wesprzeć - ale jak mają wrażenie, że olewam coś, to zaczyna się "motywowanie", które na mnie w ogóle nie działa ). No cóż, jak to ja mówię, każdy rodzic ma swoje dziwactwa
Ale z tego co piszesz, to mama w Ciebie wierzy - i to bardzo dużo daje! A mówiłaś jej, że źle się czujesz na tych studiach? Może warto byłoby zmienić na to, co tak naprawdę Ty chcesz Bo przecież zdane kolokwia czy egzaminy są na każdych studiach, a o wiele bardziej podnosi to samoocene, gdy robisz to co chcesz i widzisz, że się udaje I na pewno moim zdaniem bardziej by Cie to wtedy cieszyło - mówię z własnego doświadczenia Bo też musze nieustannie pracować nad swoją samooceną
Dla przykładu - skończyłam szkołę muzyczną, grałam na skrzypcach, nie chwaląc się byłam bardzo dobra w tej naszej mało rozwiniętej szkółce i mam wrażenie, że mama traktowała mnie jako swoją wizytówkę tam (jest nauczycielką). Mimo każdego sukcesu, każdej 5 z egzaminu, każdego coraz to trudniejszego programu który grałam - nie potrafiłam się z tego cieszyć jakoś bardzo. Skończyłam szkołę 2 lata temu - i od tamtej pory nie potrafię wziąć skrzypiec w domu i pograć dla przyjemności. W scholi w której gram - owszem, gram, ale tylko dlatego że to lubie i sama tam poszłam. Ale w domu, niby dla siebie - nie potrafię. Może kiedyś się przełamię
Za to na studiach, które sama wybrałam, mimo że rodzicom marzyła się medycyna dla mnie, a ja powiedziałam nie - każde zdane kolokwium, każdy egzamin jest moim małym sukcesem Rodzice też są dumni, wiadomo, ale ja chyba bardziej I o to chyba chodzi
netkobieta20 napisał/a:Jak w liceum zaczęłam mieć chłopaka, to już każdy w mojej rodzinie myślał , że nie zdam już matury, że na studia nawet jakby nie pojdę i wyląduje z dzieckiem.. Nie chcę dać im tej satysfakcji. Tutaj mogę dodać, że rodzice wierzyli w to, że zdam maturę itd a raczej mama. Mojej mamie bardzo zależy na moich studiach i to ona ciągle mnie motywuje, że sobie na nich poradzę. Jeśli chodzi o wiarę w siebie to już chyba nie muszę pisać, że po tej ogromnej ilości krytyki jest marna. Dziękuję bardzo za odpowiedź:)
Chyba mamy baardzo podobną rodzinke
Ale z tego co piszesz, to mama w Ciebie wierzy - i to bardzo dużo daje! A mówiłaś jej, że źle się czujesz na tych studiach? Może warto byłoby zmienić na to, co tak naprawdę Ty chcesz
Dla przykładu - skończyłam szkołę muzyczną, grałam na skrzypcach, nie chwaląc się byłam bardzo dobra w tej naszej mało rozwiniętej szkółce i mam wrażenie, że mama traktowała mnie jako swoją wizytówkę tam (jest nauczycielką). Mimo każdego sukcesu, każdej 5 z egzaminu, każdego coraz to trudniejszego programu który grałam - nie potrafiłam się z tego cieszyć jakoś bardzo. Skończyłam szkołę 2 lata temu - i od tamtej pory nie potrafię wziąć skrzypiec w domu i pograć dla przyjemności. W scholi w której gram - owszem, gram, ale tylko dlatego że to lubie i sama tam poszłam. Ale w domu, niby dla siebie - nie potrafię. Może kiedyś się przełamię
Za to na studiach, które sama wybrałam, mimo że rodzicom marzyła się medycyna dla mnie, a ja powiedziałam nie - każde zdane kolokwium, każdy egzamin jest moim małym sukcesem
Może i masz racje z tymi studiami ale ja nie chcę ich przerywać, szkoda by mi było 2 lat:( zresztą rodzice by mi w tym nie pomogli. Co do mamy to mam z nią o wiele lepszy kontakt, jedyne co mogę jej zarzucić to tylko żal, że nie staje po mojej stronie w kłótniach z tatą.
No to skoro nie chcesz przerywać, to nie
No ale na pewno nie możesz tkwić dalej w takim układzie z rodzicami, bo to Cię zniszczy... po prostu