takich postow jest miliony, przeczytalam ich wiele i nawet sama niewiem po co pisze ta sama historie, penie wszyscy juz maja dosyc tych beznadziejnych zdepresowanych osob... nie oczekuje odpowiedzi, wystarczy mi ze to chociaz napisze...
depresja nie dopada mnie pierwszy raz, troche przeszlam, poradzilam sobie z wieloma rzeczami... pierwsza depresja byla mlodziencza po rozstaniu druga po smierci partnera w wypadku samochodowym ktory ja sowodowalam, pozniej pare innych nawiazujacej do tej poprzedniej itd. Powiedziala bym ze najwieksza depresja byla jednak po smirci partnera, nie moglam sobie poradzic z tym przez ponad 4 lata, ciagle ucieczki w cos... mialam jakies tam mysli samobojcze ale szybko z nich wyszlam... przed depresja bylam zawsze pewna siebie, zaradna, strasznie wesola... dluga historie zrobic krotka, spotkalam kogos nowego wspanialego, depresja przeszla, zycie nowe, energia wrocila. nie mam na co narzekac, otworzylam firme nawet dobrze prosperuje, wszyscy mowia ze powinnam byc z siebie dumna ze na uchodzctwie (w anglii) doszlam do czegos... tylko ze ja tego tak nie widze, znowu sie zaczyna... nie potrafie sobie radzic z problemami, bardzo chce wsparcia chlopaka a on ma swoje problemy, ja tylko sie czepiam albo robie z siebie ofiare... Jak dochodzi do sytuacji ze chce odebrac sobie zycie to mnie przeprasza i wtedy rozmawiamy, on mi mowi ze niewiedzial ze tak zle ze mna, ze ja sie zamykam w sobie i ze on bogiem nie jest i nie widzi lub nie wie, ze powinnam sie otworzyc.. z mojej strony to znowu innaczej wyglada, ja uwazam ze wiele razy chce powiedziec i zaczynam ale jak on cos burknie to ja juz przestaje i koniec rozmowy i znowu sie tak ciagnie az nie wybuchne i znowu chce sobie zycie odbierac.. wiem jakie to samolubne i nigdy bym tego nie chciala zrobic, pracownicy by nie mieli gdzie pracowac, chlopak moglby sie zaczac obwiniac, rodzina by cierpiala.. nie wiem co mam robic, mam prawie 30 lat a zachowuje sie jak 15latka zalamana miloscia.. jestem totalnie uzalezniona od mojego partnera, cokolwiek zlego sie stanie male nieporozumienie mnie to strasznie boli, czuje sie jakby swiat sie zawalil jak mnie zawiedzie... kazdy inny moze mnie zawiesc bo nie znacza dla mnie tak wiele ale jak nie mam wsparcia od niego to niechce mi sie zyc... najgorsze w tym jest to ze niewiem juz czy on mnie zawodzi czy ja juz sobie wymyslam bo on tez cierpi i mowi ze mnie wspiera a ja tego nie czuje a wiem ze on mnie kocha... odrzucilamjuz dawn wszystkich 'friends' bo nie chce sie otaczac w otoczeniu ktoremu nie ufam, z nowymi sasiadami zaczynam rozmawiac po roku bo pierwsze musze ich uwaznie obejrzec czy sa warci rozmowy czy mozna im ufac...
nie mam pojecia po co pisze, z gory przepraszam.... ja poprostu juz chce przestac tak analizowac wszystko, tak sie wczuwac we wszystko, chce byc ta dawna osoba, beztroska, czasami glupiutka bez przezyc, chce sobie radzic w zyciu i isc przez droge nie zwracajac uwagi na to co o mnie mysla a juz tak nie potrafie.. boje sie ze znowu mnie dopadnie ta cholerna checi smierci i uwolnienia sie od tych mysli... chociaz wiem ze wtedy tez bede obwiniana... bardzo sie boje byc obwiniana to juz chyba zostalo z czasow jak przezemnie zginal moj partner...