Pracoholizm.

Może Ci pomóc szkolenie z zarządzania sobą w czasie, asertywności czy inne ale też:
> Prowadź terminarz - zapisuj co i kiedy masz zrobić, to nie zapomnisz
> Najpierw rób te rzeczy które przyniosą najwięcej zysku/efektów. Jeśli to możliwe deleguj zadania.
> Pracuj max 8 godzin dziennie i choćby się nie wiem co działo nigdy dłużej.

Postaw sobie za główny cel - rozwój swojej osobowości i pracę, ale nad relacjami z otoczeniem. Pracę nad własnym życiem Pracoholicy mają skłonność do również innych uzależnień- uważaj aby w nie nie popaść.
Terapia - też byłaby pomocna.

ps. może ktoś jeszcze ma jakieś inne pomysły.. chętnie poczytam.

Kurcze, Lena ja sama siebie krytykuje, dziękuję Ci bo wiem że dobrze mi radzisz, ale czasem trudno mi samej sobie ze sobą sobie poradzić, to jakby ucieczka.:(

Boję się rozpamiętywania i myślenia o przeszłości.

Zapomniałam - koniecznie znajdź jakąś pasję, coś czym mogłabyś się zająć po pracy, co sprawiałoby Ci radość .. np. moja znajoma zapisała się ostatnio na kurs tańca, pomimo pulchnej budowy ciała - tańczy teraz nieziemsko, nabrała pewności siebie, znalazła lepszą pracę, faceta.. jednym słowem wiatr w żagle i do przodu
Wiem, że się łatwo mówi - tylko skoro już widzisz problem, czas zrobić jeden krok do przodu.. odpowiedz sobie : co zawsze chciałaś zrobić, ale brakowało Ci na to czasu? i zrób to.

Ciągle myślę że potrzebuję więcej czasu, że przyjdzie pora kiedy się z tym zmierzę ale to ponad moje siły, przynajmniej w tej chwili....
Zawsze jest "coś" co nie daje zasnąć.....więc lepiej popracować, nie myśleć...błędne koło:(

Zdaję sobie z tego sprawę i boję się że kiedy coś zaszwankuje nie będę miała dokąd uciec Opiekunko, postaram się:)

Dla niektórych ludzi praca to hobby, tak jest idealnie. Przecież nie każdy lubi swoją pracę, a robi, bo po prostu musi pracować.

To prawda, moja daje mi satysfakcję i lubię ją. To jest jednak pułapka.
Wiem że zwykle to konieczność ale u mnie jedno i drugie.

Proszę przestań pisać posta pod postem, zacznij używać opcji edycji, cytować kilka wypowiedzi też można w jednym poście

witam mam 25lat a żona 28 moja ja pracuje po 8-10godzin dziennnie a żona hmm tu jest problem żona pracuje 15-17 godzin dziennie  praca dom praca dom tak bez przerwy w domu tylko śpi ja po pracy zajmuje się domem wykonuje wszystkie jej obowiązki zakupy itd, bo jej niema nigdy niewidzimy sie wcale poza weekendem trwa to od roku,żuciłem swoje hobby i znajomych bo niemam czasu dla nich i dla siebie,gdy mówie jej że mogłaby zmienić pracę albo czasem skończyć wcześniej to mówi że nie bo dużo pracy a pieniądze są ważne,w życiu intymnym niejest dobrze niepamiętam kiedy się kochaliśmy,wyszliśmy razem,mieliśmy czas dla siebie,gdy pytam kiedy porozmawiamy albo razem spędzimy troche czsu to mówi że w weekend a w weekend śpi a jak sie obudzi to nawet niezje śniadania ze mną bo jedzie do rodziców itd siedze w domu sam 7dni w tygodniu niewiem czy to normalne ale przyzwyczaiłem się że ciągle jestem sam a jak zdaży sie że jest ona w domu to jej obecność mnie drażni wręcz przeszkadza co mam robić bo nawet w weekend nic jej się niechce mam już dość wszystkiego?

Pracoholizm to nałóg, jak każdy inny. Skoro zdajesz sobie sprawę z jego istnienia masz już połowę sukcesu, teraz powinnaś pójść po pomoc do mądrych ludzi, którzy mogą Ci ją dać (forum mimo najszczerwszych chęci nie wyleczy Cię z pracoholizmu).

Pozdrawiam i powodzenia!

a mnie ciekawi gdzie jest granica miedzy potrzeba/przymusem pracy a uzależnieniem??
mój maż pracuje od 8 do 17, wraca do domu, je obiad i już przed 18 wyjeżdża do drugiej pracy(haltura) w której pracuje do 1-2 w nocy, wraca śpi i o 7 znów wstaje żeby wybrać się do pracy. w sumie 19h na dobe poza domem
praca ta od 8 do 17 starczała nam(mąż, ja+2 dzieci) na życie, tak od wypłaty do wypłaty, choć na dobrym standardzie(stancja, 2 auta, dzieci szkoła itd)
pieniądze z haltury odkładamy na konto, mąż postawił sobie(ja tez o tym marze) za cel kupno domu(nie drogiego około 100 tys zl) i tak widzimy się tylko w niedziele, tzn dzieci budzą się wcześnie, wiec ja zabieram ich np do kościoła potem do rodziców do marketu(mąż nie prosi o ten wolny czas, ale zadowolony jest ze się wyśpi), gdziekolwiek i tak do 12 aby mąż pospał, wracamy to się budzi, je śniadanie i dzieci idą spać, wtedy albo się pokochamy, albo dalej nie wychodzi z łózka, po południu obiad i czasem gdzieś wyjście, a od poniedziałku znów to samo...

moje pytanie czy to pracoholizm czy uparte darzenie do celu?

mąż mnie kocha, mówi to często
ma dni kiedy mówi ze nie chce mu się iść na halture(tylko wydaje mi się ze chciałby się wyspać)
gdy jest na halturze traci poczucie czasu, często jak zadzwonię to dopiero sie obejrzy ze już 1-2 w nocy(zapowiedział mi ze w tym tygodniu będzie pracował jeszcze dłużej-czyli spać już wogole nie będzie)
mąż na urlopie byl 2 razy przez swoje zycie, tzn tyle go przymusiłam(3 lata temu na tydzień a w tym tygodniu miało być na tydzień, ale "praca go zawołała" i byliśmy 3-4 dni na urlopie)

chyba jestem współuzależniona, ponieważ gdy namawiam go na wolne i już jest to tez przez jego gadanie  martwię się ze nie pracuje i nie zarabia...
kochamy się, kochamy dzieci ale nic tylko praca, odciążyłam go we wszystkich obowiązkach domowych, pomagam mu w pracy jak mogę czy np wystawiam rzeczy na aukcjach itp...
często myślę ze gdybym niezlana się na autach to byśmy nie mieli o czym rozmawiać na poczatku

a co to powoduje? Bo mnie się wydaje, ze w wielu przypadkach pracoholizm tak jak inny -holizm  jest ucieczka od czegos .

To ja chyba jako kolejna dołącze do grona pracoholików , nawet w domu rozkłądam się z dokumentami . Ktoś doradzał pasje ja mam ich kilka i potrafię to wciągnąć też miedzy prace. Myślę , że należę do tych którzy uważają , że jeśli czegoś nie zrobię nie będzie zrobione. Narazie czuję się z tym dobrze potrafię znaleść czas na wszystko i to chyba dzięki wspomnianej oraganizacjii dnia. Myślę też , że to ucieczka przed całym złym światem  robiąć coś w czym jestem dobra czuję się naprawdę potrzebna i nie mogę zawieść ...

fajnie ten temat poruszony jest w tekście "15 sekund" w ostatnim numerze Zupełnie Innego Świata, tak po ludzku, naprawdę się człowiek po nim na chwilę zatrzymuje...

Ja ciągle mam z tym problem znaleźć granicę gdzie kończy się pasja a zaczyna się uzależnienie. Staram się w życiu dbać o komfort psychiczny i robić to co lubię, wiąże się to jednak z tym, że poświecam temu dużo czasu.  Nie wiem czy kiedyś dojdę do równowagi a czy znacie przypadki, że pracoholizm wynika z powodu ucieczki przed czymś? przed jakąś sytuacją życiową? problemami w domu?