Wybaczyc - sztuka, ktora mnie przerasta....

Mam podobny problem do Ciebie, w moim przypadku nie chodzi o ojca, bo ten jest wspaniałym człowiekiem, ale też o osobę z bliskiego otoczenia. W pewien sposób zostałam skrzywdzona, wiele wycierpiałam, nasłuchałam się i napatrzyłam. Od jakiś 3 lat mieszkam w innym miejscu, zaznałam spokoju, ale ten spokój jest tylko pozorny, bo bardzo często to wszystko do mnie wraca, został ogromny ślad na psychice. Zazwyczaj jestem uśmiechnięta i pogodna - taka już moja natura, ale wszystkie wydarzenia z przeszłości, gdzieś tam w środku tkwią. Moje uczucia względem tej osoby są bardzo chwiejne, czasami mam ochotę wybaczyć, rozmawiam o tym z rodzicami, przyjaciółką - każdy mi mówi, że powinnam to zrobić, przemóc się, ale nie potrafię, jak już się zbiorę sama w sobie na rozmowę, na to żeby pojechać do tej osoby zaczynam czuć ogromną złość i nienawiść wszystko wraca jak bumerang. Wiem, że ten człowiek nigdy się nie zmieni, jestem w zasadzie tego pewna, on nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że wyrządził mi jakąkolwiek krzywdę, próbuje przed wszystkimi robić jeszcze z siebie ofiarę. Choć powinien być mi bliski, dziś mijam go na ulicy jakbyśmy się nie znali, nie mogę powiedzieć, że obojętnie, bo tego jeszcze się nie nauczyłam, skręca mnie ze stresu na sam jego widok ... ale cóż ważne, że mam przy sobie innych, dzięki którym przetrwałam i trwam nadal.
Tak się zastanawiam, my myślimy o wybaczeniu, ale czy te osoby tego potrzebują, czy im na tym zależy? Czy one w ogóle wiedzą co im chcemy wybaczać, czy zdają sobie sprawę z krzywdy wyrządzonej najbliższym? Szczerze nie wydaje mi się, żeby tak było ...

Rozumiem Cię, bo czuję tak samo, mam takie same rozterki, jednak myślę, że jeżeli w moim przypadku chodziłoby o ojca to bym się przełamała. Ojca ma się tylko jednego, dlatego warto spróbować porozmawiać, chociażby dlatego, żeby nie mieć później wyrzutów, że nie zrobiło się nic ... Alkoholizm to jest choroba, nic nie tłumaczy zachowań jakich dopuszczał się Twój ojciec, ale ja widziałam walkę typowego alkoholika z nałogiem, tak bardzo chciał wygrać, za każdym razem walka kończyła się coraz to cięższym upadkiem, w końcu skończyło się tragicznie - bo z ostatniego upadku nie podniósł się w ogóle ... Od tego czasu patrzę trochę inaczej na tych pijących, staram się w jakiś sposób ich usprawiedliwić, zrozumieć ...

Teoretycznie zgadzam się - alkoholizm to choroba. Praktycznie uważam, ze to g...prawda...dlaczego?? alkoholizm,o ile to choroba jest bardzo wygodna. Nic się nie robi, nie pracuje (w większości przypadków), nie ponosi się odpowiedzialności za  swoje czyny... bo przecież jest sie chorym. Po drugie - błądzić, jest rzeczą ludzka. Ale nie wierze, ze w trakcie tej "choroby" nie widzi się, ze krzywdzi się innych, a w jakiś sposób okrucieństwo alkoholików jest usprawiedliwiane.... mam inny stosunek do osób, które się lecza, a nawet do tych, którzy chlają, ale nie robią krzywdy innym, nie bija, nie awanturują się itd. Moj ojciec nigdy nie próbował się leczyć, bo mu tak było wygodnie dziękuje Ci za rade, każda jest dla mnie cenna. Uważam, ze to jakiś postęp we mnie, bo jak kiedyś nawet moj chłopak wspomniał, ze może powinnam pogodzić się z ojcem, wpadłam w szal.... przecież on nie miał pojęcia co mówi, co ja przeżyłam, wiec jakim prawem... dziś już chce, potrzebuje obiektywnej rady... może to będzie pierwszy krok do tego, by pozbyć się tej nienawiści... choć wiem, ze jeszcze dluga droga przede mną...

Uwierz, alkoholizm to choroba, śmiertelna !
Jeżeli ktoś tłumaczy swoje postępowanie tym, że przecież jest alkoholikiem, że jest chory, jeżeli to wykorzystuje  to już bliżej końca, niż dalej. Raczej bez szansy na wytrzeźwienie.
Mam Ojca alkoholika, sam, jak wiesz, jestem alkoholikiem.
Pierwszy raz usłyszałem od Taty (oczywiście po pijaku) "kocham cie" jak miałem jakieś 18-20 lat, nawet nie pamiętam. Później znowu długo nic.
Pamiętam za to kłótnie w domu, pamiętam "Mamo, ucieknijmy do babci", pamiętam nieprzespane noce i nasłuchiwanie.

Wybaczyłem, Mama przetrzymała, Ojciec dalej pije ale nie ma już krzyków, awantur. Mama nauczyła się odpowiednio zachowywać. Pewnie dalej jest Jej ciężko bo teraz ja dostarczam "wrażeń"

Uczmy się na błędach innych a nie naszych. Pięknie brzmi ?
Ja nie nauczyłem się niczego na błędach Ojca, choć znam je bardzo dobrze, ani na błędach swoich z których obecnie zdaję sobie bardzo dobrze sprawę. Podręcznikowy idiotyzm ! Prawda ?

Wybaczysz ! Powiem więcej, podświadomie tego chcesz.
Ja wybaczyłem i pójdę za Tatą w ogień, Ty za jakiś czas pewnie też.

U mnie nie było takich ekstremalnych przypadków jak szpitale, ja też nie potrafię tak szczerze nienawidzić nikogo, taki "podły" mam charakter  :-)
ale szczerze życzę Ci abyś dostała od losu czas na wybaczenie.

"Teoretycznie zgadzam się - alkoholizm to choroba. Praktycznie uważam, ze to g...prawda...dlaczego?? alkoholizm,o ile to choroba jest bardzo wygodna. Nic się nie robi, nie pracuje (w większości przypadków), nie ponosi się odpowiedzialności za  swoje czyny... bo przecież jest sie chorym."

"Alkoholik to osoba, która chyba nie ma już żadnych wartości... "

To nie prawda !!!   Osoby chore na Zespół Downa też nie mają żadnych wartości ?  Alkohol niszczy przede wszystkim mózg, pozostałe organy wytrzymują zdecydowanie dłużej. Nie jest to pewnie właściwe porównanie chorób ale jednak coś w tym jest.

"Ale nie wierze, ze w trakcie tej "choroby" nie widzi się, ze krzywdzi się innych, a w jakiś sposób okrucieństwo alkoholików jest usprawiedliwiane...."

Masz rację, że nie wierzysz

"mam inny stosunek do osób, które się lecza, a nawet do tych, którzy chlają, ale nie robią krzywdy innym, nie bija, nie awanturują się"

A jaki masz stosunek do osób, które nie piją a robią to co napisałaś w cytacie wyżej ?

Magdazzz masz typowy syndrom uzależnienia.Często się mówi o tym że wraz z alkoholikiem uzależnia się jego cała rodzina.Spróbuj terapii u psychologa,pomoże ci podjąć pewne decyzje,wytłumaczy niejasności no i pomoże.Ja mam problem nieco inny-z moim mężem.Ja nie mogę jednak zwalić winy na alkohol,jedynie na jego wredny i władczy charakter.Przeżyłam też piekło i pewnie dalej by tak było gdyby coś we mnie nie pękło.Porada i spojrzenie z innej perspektywy naprawdę pomaga.Spróbuj,to ci nie zaszkodzi a moze pomóc.Powodzenia

Pułapka wybaczenia, tak bym określiła stan w którym się znajdujesz.

Nie wiem czemu do jasnej ciasnej wszyscy piszą o tym, że trzeba, ze się powinno wybaczac swoim rodzicom i to nawet wtedy gdy byli naszymi oprawcami. To jest takie swoiste zmuszanie człowieka do zachowań "chrześcijańskich". Słysząc coś takiego irytuję się potężnie. Nie dośc, ze ktoś został skrzywdzony, to jeszcze ma byc tym dobrym, wybaczającym, nie chowającym urazy, nie pamiętającym. Odmawia mu się prawa do złości, żalu, zadoścuczynienia ze strony kata.
Zgadzam się z tym, że nasze społeczeństwo nadal usprawiedliwia alkoholików i pijaków. Spotkałam się z tym wielokrotnie. Celują w tym zwłaszcza rodzice owych pijących inaczej. Pan się uchlewa, bo żona coś tam, dzieci nie takie, powodów do obalenie pół litra masa. Problem jest minimalizowany, ale gdy trzeba synusia pod swój dach przyjąc... O! Tutaj zaczyna się dopiero cyrk. Żona i dzieci powinni cierpliwie znosic pijusa, bo przecież ślubowali w zdrowiu i chorobie. Powinni tolerowac agresję, bo przecież na dobre i na złe miało byc. On powinien byc zrozumiany, a jakże! Tylko niech resztę życia spędzi z nim żona, rodzice nie chcą na powrot byc obarczani synem alkoholikiem.
Sprzedane, zaklepane, zwrotów nie ma.

A najbardziej cierpią dzieci.

Przychodzi starośc, a wraz z nią problemy, dla alkoholika tym większe, bo organy są zniszczone w większym stopniu. Teraz przydałaby się rodzina. Co robi taki osobnik? Uderza do naszego sumienia, wywołuje poczucie winy, cytuje czwarte przykazanie, itd.
Moim zdaniem to czyste wyrachowanie. Pijący powinien miec świadomośc utraty wszystkiego, w tym rodziny.

Przegrany73, to ohydne co zrobileś. Porównanie mózgu ZD do mózgu żłopiącego na własne życzenie. Niedobrze mi się robi jak czytam coś takiego. Czego to człowiek nie napisze by się usprawiedliwic czy wybielic. Zgroza.

Witam. Ja nigdy nie wybaczę człowiekowi,który mnie traktował jak śmiecia...

chaber05, lepiej bym tego nie ujęła... Prędzej ojciec by się do mnie odezwał, gdyby potrzebował pomocy, pieniędzy itd, niż z miłości do rodziny, czy nagłej tęsknoty... szczerze, niczego innego sie po nim nie spodziewam. Spodziewałam się tu rad typu, ze powinnam wybaczyć i to szybko bo w końcu to ojciec bez względu na to co zrobił... jednak pewnych wspomnień nie da się wymazać, straconych lat już nikt mi nie zwróci, które powinny być przecież, beztroskie, najpiękniejsze... nic nie zmieni tego, ze unieszczęśliwił moja mamę na zawsze, bo uważa,ze wszyscy faceci są tacy jak mój ojciec...itd itd...Wiem, ze nienawiść to straszne uczucie, ale to nie znika od tak :-/ każdy wypowiadający się na mój temat ma trochę racji. Kazda wypowiedz dala mi do myślenia i za wszystkie bardzo dziękuję... nie wiedziałam, ze tyle ulgi sprawi mi samo napisanie tego i ile pomogą rady osób, które patrzą na to z innej perspektywy.

chaber05 !! Tobie dziękuję w szczególności. Juz pisze dlaczego. Teraz tak o tym myślę, ze ja gdzieś podświadomie walczę z wyrzutami sumienia. Ale uświadomiłaś mi, ze to nie ja powinnam je mieć.... przyjęło się, ze rodzicom wybacza się wszystko. Ale ojciec poza tym, ze mnie spłodził ;/ nie zrobił nic wiecej. To, ze ktoś daje życie, nie znaczy, ze ma prawo to życie niszczyć... Poza tym... gdyby Ojciec chciał, potrzebował mojego łaskawego wybaczenia, sam by się odezwał, znalazłby sposób, zapytał braci o nr tel, czy adres. Ale nie pytał....to chyba o czymś świadczy nie mowie, ze nigdy się do niego nie odezwę... ale predzej po to, żeby mu to wszystko wygarnąć.

Magdazzz, całkowicie rozumiem Twoje uczucia.
To niepojęte, nadal funkcjonuje pogląd, że rodzic to świętośc. Jego krytyka, chocby ze wszech miar usprawiedliwiona ( jego zachowaniem i postępowaniem) nadal jest źle widziana. Nie będę się rozpisywac o obowiązkach rodzica. Powiem krótko: łaski nie czynimy swoim dzieciom, skoro powołaliśmy je na świat, powinniśmy uczynic wszystko co w swojej mocy, aby miały jak najlepsze dzieciństwo.To ten opój powinien byc pokazywany palcem, napiętnowany. Niestety, jak to w naszej chorej rzeczywistości bywa, jest na odwrót. Dziecko ma wybaczac, bo rodziców ma się jednych.
Takie, a nie inne "gadki szmatki" służą tylko jednemu: samousprawiedliwieniu. To nic, że zniszczył życie całej rodzinie. Czuje się usprawiedliwiony, bo to przecież choroba. Tylko co z przemocą? Co ze znęcaniem się nad rodziną? Pod jaką chorobę to podciągnie? Na to też znaleźli usprawiedliwienie: nie byli tak mocni psychicznie jak przeciętny człowiek. Życie ich przerosło. Cudne, po prostu cudne.

Czas najwyższy napiętnowac takie zachowania. To kat powinien spuszczac oczy ze wstydu. To znęcający się nad rodziną, pijący podobno za swoje, to on  powinien byc potępiany. Tymczasem, o zgrozo, rusza się sumieniem żony i dzieci.
Nie dajmy się zwariowac. Pobłażając takim ludziom, skazujemy ich rodziny na przeżywanie piekła. Zero tolerancji dla takich osobników. Za nasze pieniądze  jeszcze się takich leczy. Powinni sami za wszystko zapłacic.

I tu dochodzimy do aspektu finansowego. Picie to drogi nałóg. Koszty nie obejmują samej flachy. Podciągnęłabym też pod to: częste zwolnienia z pracy lub jej brak, obniżenie standardu życia całej rodziny, brak odpowiednich warunków do nauki i prawidłowego rozwoju dzieci.Pewnie jeszcze więcej argumentów bym się znalazło.

Wielokropek, oczywiście, ze przeszkadzają, jest mi przykro i oczywiście, ze chciałabym, żeby było normalnie w relacjach z ojcem. Czuje zal itd, bo przez lata upokorzeń trochę we mnie narosło tych negatywnych uczuć. Ale mimo to ja miałam wyrzuty sumienia, ze odwróciłam się od ojca po tym wszystkim co mi/nam zrobił. Cale szczęście chaber05 otworzyła mi oczy i już inaczej na to patrze. To, ze powinnam zrobić  porządek ze swoimi uczuciami, to wiem. Dlatego tu jestem, na tym forum. Akurat w tej kwestii byłam trochę zagubiona.

magnolia6868 masz racje, wybacza się głownie dla samego siebie, by poczuć sie lepiej itd. Gorzej, gdy osoba której chcemy wybaczyć ma to daleko gdzieś i nie okazuje żadnej skruchy, nie wychodzi z inicjatywa. Nie jestem zawistna osoba, tym bardziej, ze sama nie jestem święta, tez popełniłam wiele błędów (zwłaszcza jednego zawsze będę żałowała), ale zgadzam się z chaber i wydaje mi się, ze trochę ja łapiesz za słówka.

Magda, najlepiej by było, gdybyś podjęła własną terapię dla DDA (Dorosłe dzieci alkoholików).

Temat alkoholizmu i jego skutków dla uzależnionego i dla jego najbliższych jest zbyt obszerny by to opisać w jednym wątku. Jedno jest pewne, pije jedna osoba, a choruje cała rodzina. Dorosłe dzieci czasami przez całe życie niosą bagaż przeszlości. Ciężko sobie z tym poradzić w pojedynkę.

A wybaczenie? To bardzo trudne i możliwe dopiero wtedy, gdy czlowiek pozbędzie się wszystkich starych uczuć, ktore uwięzły w nim w dzieciństwie. Wyrzuci z siebie starą złość, odpłacze żal, pogodzi się sam ze sobą i z tym, że było jak było.
Swojemu ojcu wybaczyłam śmierdzące wódką dzieciństwo dopiero gdy miałam czterdzieści parę lat. Zwykle odwracałam od niego wzrok, a wtedy mu się przyjrzałam. I zobaczyłam starego, samotnego człowieka, który kiedyś też był dzieckiem. Miał swoje dziecięce potrzeby. Miał kiedyś rodziców, miał dziadków, ktoś na niego wywierał wpływ, ktoś go kształtował. Ktoś go poranił....Zobaczyłam, że nie jest tylko krzywdzicielem, jest też ofiarą. "Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar" - to motto do książki "Toksyczni rodzice" zapaliło się w mojej pamięci jak jaskrawy neon. Ojciec obudził wtedy we mnie współczucie. Już mogłam doświadczyć tego współczucia, byłam na to gotowa. Wtedy wybaczyłam i przyniosło to wielką ulgę. Dla mnie to było jak głęboki oddech i otwarcie serca. Wreszcie byłam wolna.

Magdazzz, chiałabym cos mądrego Ci doradzić, ale mam podobny problem, a raczej sytuację, bo nie stanowi to dla mnie problemu.Mój ojciec nie jest alkoholikiem i ojcem był nawet niezłym, ale nigdy nie wybaczę mu tego, co zrobił mojej Mamusi i czym wpędził Ją do grobu.I nikt nie przekona mnie, że mam mu wybaczyć. Nie mogłabym, bo tym samym skalałabym pamięć o mojej Mamie.
Przepraszam, że wcięłam sie w Twój wątek.

Od tego, żeby poradzić sobie z traumami z dzieciństwa jest właśnie terapia.

Nie namawiam Cię, żebyś wybaczyła. Nie można sobie "zadać" wybaczenia komuś.
Moje wybaczenie poprzedzone było własną terapią i przyniosło korzyść mnie samej. Nie było rzucania się tatusiowi na szyję i słów "rozumiem cię". Nie o to tu chodzi. Moje wybaczenie uwolniło mnie z pułapki przeszłości i użalania się nad sobą. Współczucie, które poczułam dla ojca wynikało z tego, że zobaczyłam w nim takie dziecko, jakim i ja kiedyś byłam. Zranione.... Współczułam temu dziecku tak jak współczułam sobie. To współczucie oczyściło moje serce z nienawiści i chęci odpłaty.
Nie traktuj proszę mojej opowieści o wybaczaniu jak presji na siebie. To MOJA historia, Twoja jest inna. Ja tylko dzielę się swoim doświadczeniem. Możesz z niego wziąć coś dla siebie, ale nie musisz.

Magda,

zaliczywszy w życiu parę terapii i różnych innych rzeczy kwestia wybaczenia również mnie bardzo gryzła.
I dowiedziałam się w końcu, że NIE trzeba wybaczać. Można być wściekłym i pełnym żalu, szczególnie, jak się ma powody.
TRZEBA POZWOLIĆ SOBIE NA TO, ŻE SIĘ NIE UMIE WYBACZYĆ.

Wbrew pozorom nie ma takiego obowiązku.

Wybacz sobie, że nie umiesz wybaczyć i odpuść.