Jak nauczyć partnera rozmów o problemach

Dokładnie to samo słyszę od swojego,nie umie rozmawiać o problemach ,zamyka się w sobie i koniec.Ale na szczęście zdystansowałam się do pewnych spraw ,przymykam oko ,dawno nie miałam takiej sytuacji ze swoim ale jeśli wyniknie kłótnia to wole odczekać ,on sobie pomilczy i tyle za parę dni się ustabilizuje .

Tak ,ja zawsze takie rozmowy rozpoczynam ze spokojem ,cichym tonem mówię powoli i klarownie najprostszymi słowami ale jak to nie daje rezultatów to wymiękam i wtedy to ja się denerwuje,bo on już zdenerwowany i nie ma przeproś musi sam ze sobą ochłonąc

Dokładnie to samo miałam napisać. Czekałam od środy aż mi emocje opadną żeby nie powiedzieć czegoś za dużo i znowu się dowiedziałam tego co zawsze czyli niczego.

Mam dzisiaj przez to strasznego doła, czuję że się od siebie odsuwamy, nic nie jest tak jak kiedyś. Zamiast być coraz lepiej to jest coraz gorzej. Na chwilę obecną nie widzę przyszłości w tym wszystkim. Nie chcę być z kimś kto nie potrafi powiedzieć co mu się podoba a co nie. Przed nim wychodzę na osobę problemową bo ciągle o coś pytam i ciągle mam z czymś problem.

Chyba wypowiedziałam się jasno ? Mówię miłym tonem żeby wielmożnego nie urazić mimo że wina nie stoi po mojej stronie albo jest po obu stronach ,tyle że ja również jestem za komunikacją a nie cichymi dniami i zamiataniem pod dywan,nie należę do histeryczek i nie robię awantur,prędzej on uniesie głos i źle się odezwie .Ja nawet przekleństw nie używam a on potrafi .Taki już typ człowieka .Mirella nie poddawaj się ,jeśli jego kochasz postaraj się nauczyć podchodzić do niego z innej strony ,czasem po prostu przytulenie się wystarczy żeby te złe emocje opadły i żeby można było zacząć rozmawiać ,my teraz tak robimy ,rozmawiamy o tym co się stało jak ochłoniemy i jest ok.

Już wypowiedziałam się jaką mam postawę wobec takich sytuacji .Wątek nie jest o mnie a o problemie MIRELL .Rozumiem ją bo są mężczyźni którzy po prostu nie umieją rozmawiać o problemach i sami się do tego przyznają ,albo odwracają kota ogonem gdy zawinią ,ale to już zależy od dojrzałości .Wiele kobiet tutaj ma podobny problem ,brak komunikacji ,nie wszczynania awantur zaznaczam.

Hmm Tak odebrałaś nasze rady o przytulaniu ? To ma być wyjście do rozmowy. Nic tak nie odpręża jak przytulenie się do kochanej osoby, jeśli się akurat niezbyt fajno czujemy. I rozmawiać. Ale spokojnie, bez nadmiernych powtórzeń, bez eskalacji, oskarżeń. Spokojnie ! Wiem, że to trudne. Każdy ma swoje nerwy Ale inaczej się nie da, szczególnie jak masz taki okaz z drugiej strony. Ciekawe, czy taki flegmatyk czy po prostu lekko niedojrzały, albo z jakimiś dziwnymi poglądami o rozmowach w związku, rodzinie.

mayk222 na pewnym etapie związku nie wystarczy tylko "klepać" o byle czym, kiedy do podjęcia wspólnych dalszych kroków potrzebny jest dialog. Wiem, że ciągły powrót do ciężkich tematów może się obrócić przeciwko mnie ale nie da się wszystkiego przemilczeć. 
Kiedyś to On inicjował rozmowy dla mnie ciężkie i nie uciekałam przed tym. Może faktycznie odbiera każde moje zapytanie jak atak i chyba odpuszczę sobie ten daremny monolog, bo z każdym słowem tracę szacunek już nawet sama do siebie. Nie wiem co będzie dalej.... Może dzień 01.06.2012 będzie dniem zwrotnym. Nie poruszę już żadnego tematu na który wiem że uzyskam (lub nie uzyskam) odpowiedź w typie: "Już o tym rozmawialiśmy...." lub "Przecież ty zawsze wiesz najlepiej".
 

I właśnie tu jest pies pogrzebany. Ja troszczę się o naszą przyszłość, chcę abyśmy podjęły jakieś drobne działania na początek i kończy się to np. tak: Zainicjowałam założenie wspólnego konta oszczędnościowego na które bedziemy wspólnie co tydzień przelewać drobne kwoty na wakacje (lub inny cel). Trwa to już pół roku i pieniądze SYSTEMATYCZNIE przelewam tylko Ja, a On, kiedy mu się spodoba. Kiedyś poruszyłam ten temat, to odpowiedział że on przeleje raz a porządnie. Aha! Czyli nie ma różnicy w mówieniu komuś raz na tydzień "Kocham cię" a mówieniem tego raz do roku? A może z seksem zrobimy tak samo. Dam ci raz na rok z takim fajerwerkiem że wybuchniesz po trzech sekundach, aniżeli sto razy w ciągu roku.
Nie na tym to wszystko ma polegać. Nie chcę jeść wielką chochlą, wolę mała łyżeczką ale systematycznie i chciałabym, aby w końcu to zrozumiał.

Gdyby decyzja nie była wspólna nie założylibyśmy tego konta na nas oboje. A poza tym zboczyłaś z tematu. Podporządkowanie się komuś a bariera komunikacji w związku nie mają ze sobą nic wspólnego. Przynajmniej nie w moim przypadku.

Zmienić metodę. Nie ma tu za dużo szczegółów, ale coś nie gra. Może trzeba zasygnalizować problem i zostawić partnerowi miejsce na wypowiedź? Może za dużo argumentów przekazujesz na raz i tym go zniechęcasz?

Skoro mówi: To Ty tak myślisz, to czemu nie pytasz go o to co myśli? A jeśli pytasz, to co on odpowiada?

A razem ustaliliście zasady wpłacania? On to wymyślił i teraz robi co innego?

Podporządkowanie się w związku i problem z komunikacją, jak większość zagadnień rozpatrywanych w kontekście związków międzyludzkich mogą mieć znaczący wpływ na siebie.

Jeśli ktoś z jakiegoś powodu odpuszcza i daje sobą w jakimś tam zakresie sterować. Bo tak mu wygodnie, bo nie umie/nie chce inaczej, bo jest zniechęcony i ma to gdzieś. Wtedy może być również mniej aktywny w komunikacji. Brzydko mówiąc taki partner oddaje pole.

Rozpłakałam się z bezsilności.Chciałam pogadać o Nas, o tym że mało czasu spędzamy razem, że prawie nigdzie nie wychodzimy, że się nie kochamy, nie rozmawiamy, że nie mamy wspólnych planów tylko każdy ma swoje. A On wyskoczył, że przecież już mi kiedyś powiedział co jest dla niego najważniejsze i że nie będzie się powtarzał, że nie zrezygnuje ze swoich pasji (nigdy go o to nie prosiłam) i że w ogóle się powtarzam. Zrobiło mi się przykro bo wyszłam na jakąś france która ciągle go męczy jakimiś niewygodnymi dla niego pytaniami, więc od dzisiaj koniec zadawania jakichkolwiek pytań. W ostatnim czasie pomagałam mu jak mogłam w ciężkich dla niego chwilach a On nawet nie zapyta jak minął dzień. Nawet nie ma od czego zacząć rozmowy.

Wszystkie kobiety wiedzą, że z mężczyznami (z dużą ich częścią) takie rozmowy właśnie przebiegają w ten sposób. Oni nie przepadają tak za uzewnętrznianiem wszystkiego o czym myślą. Na pewno on także ma jakieś przemyślenia, widocznie nie lubi o nich rozmawiać, albo jest mu niezręcznie. Być może ma jakąś blokadę psychologiczną, która mu to utrudnia. Powodów może być wiele. Płacz na pewno nie pomoże, uwierz, poprzedniczka dobrze napisała - w takiej sytuacji partner też będzie czuł się niezręcznie, ale to nie oznacza, że cokolwiek to zmieni. Szczególnie, że jak piszesz, do tej pory nic się nie zmieniło. Spróbuj podejść do niego innym sposobem, znajdź coś zupełnie odmiennego.
PS. A o jakiej pasji w ogóle mowa?

Wypowiedz alfaalfa w/g mnie byla najtrafniejsza.