Kiedy rodzą się wątpliwości...

Przykra ta Twoja opowieść...
Tak to jest, gdy ktoś wiąże się i żyje - w pełnym tego słowa znaczeniu - z kimś o mentalności nieodpowiedzialnego dziecka... Ty masz 24 lata, tak? A ten chłopiec? Wybacz, ale co do niego, to chyba aż takich "przeżyć" nie ma na swoim koncie i niewiele poznał życia by wiedzieć na czym wszystko polega. Najwyraźniej nie dorósł jeszcze... Szkoda, że już płodzić dzieci potrafi...
Przepraszam...
Cóż, sytuacja nieciekawa i bardzo prawdopodobne, że wszystko będzie tak, jak byś ...nie chciała.
Nie wiem, próbuj z nim rozmawiać, próbuj uświadamiać mu, że oczekujesz wsparcia, pomocy od niego.
Dość szybko zaczęliście żyć razem - zbyt mało go poznałaś...
Ale zawsze jest szansa, że obudzi się któregoś dnia ze świadomością, że będzie ojcem - a to zmienia psychikę...

Mnie to w takich historiach zastanawia, żeby nie napisać szokuje, tempo rozwoju znajomości. Przy takim speedzie można w kilkanaście miesięcy zaliczyć ślub, dorobić się dzieciaka i zakończyć rozwodem. 2 miesiące znajomości i już wspólne mieszkanie, a za chwilę dziecko (wiem, wiem wpadka, ale mimo wszystko)?

Jeszcze bym po części zrozumiał, gdybyś miała 42 lata, a nie 24 i niech nikt mi nie piszę o sile uczucia, czy wielkiej pewności siebie. Dobrze, że chociaż zauważasz te wszystkie problemy w miarę na bieżąco, tylko Twoja naiwność, że się kiedyś tam zmieni (po narodzinach dziecka, później po czymś innym, itd.) boleśnie Cię zawiedzie.

Czytałem też Twoją historię o ojcu, więc Tobie, niestety, szykuje się coś podobnego - chociaż zamiast alkoholu, tym elementem niszczącym jest/będzie brak odpowiedzialności partnera.

"Chłopiec" to bardzo trafne określenie i może tamta panna w porę się zorientowała co do kolesia i zerwała zaręczyny, a Ty znasz tylko jego wersję historii zerwanych zaręczyn (tu się domyślam).

Dzien dobry Natalia,

Rzeczywiscie masz ciezki okres w zyciu. Teraz gdy najbardziej potrzebujesz, by twoj partner zajal sie bardziej waszymi relacjami, on zachowuje sie wlasciwie jak pasozyt!

Wiem, ze takie codzienne zycie moze byc bardzo ciezkie i potrzebny jest jednak podzial obowiazkow!
Mysle, rowniez, ze teraz w twojej sytuacji juz wystarczy tego co by bylo gdyby... mysle, ze realizm juz jest najbardziej widoczny...
Teraz pozostaje sprobowac dojsc do konca ciazy, zero denerwowania sie, tym bardziej ze piszesz, ze to zagrozona ciaza!
Moze jak dziecko sie urodzi to on sie troche zmieni, ale tego juz z pewnosciua wiedziec nie mozna.

Jestes silna osoba, fajnie,  jaka odpowiedzialna i do tego walczaca o lepsze zycie! Nie zawsze jest latwo, oczywiscie!

Jedyna sprawa, ktora mi stawia pytania to to, ze mieszkasz w UK no i pewnie nikogo tam nie masz tylko jego.
Wiec pytanie zwiazane z twoja i dziecka przyszloscia. Czy moglabys ewentualnie, pojechac po rozwiazaniu do Polski, bys nie byla talka samotna z dzieckiem w przypadku gdyby on sie nie zmienil?

Musisz zajac sie twoja przyszloscia i musisz liczyc na osoby, ktore ciebie kochaja.
Oczywiscie sprobuj walczyc o twoj zwiazek, ale miej otwarte oczy, ktore dla mnie juz sa wystarczajaco otwarte!

Bradzo goraco cie pozdrawiam

Leszczynek

Droga Natalio!

Nie jestes sama! Wiem, ze nie przypuszczalas, ze taki bieg moze obrac twoje zycie, ale stalo sie!
Najwazniejsze, ze mozesz liczyc na mame!

TAK, masz racje, bedziesz miala macierzynski a pozniej jak juz male bedzie, to samo jakos sie ulozy oczywiscie z twoja pomoca, a twoja rodzina cie nie zostawi..... jestem tego pewna! Nie zalamuj sie, bo czuje, ze sie bardzo martwisz, ale najwazniejsze to to, bys odnalazla spokoj na codzien! Zobaczysz, dasz sobie rade, nawet sama z dzieckiem...

Czas jeszcze pokarze, ze dobrze zrobilas utrzymujac ta ciaze i wiem, ze sie nie mylisz jesli chodzi o niego! Szukaj teraz dobrych dusz, czynsz jest do rozwiazania... czy istnieje w UK pomoc socjalna? Jezeli twoje dochody nie beda wystarczajace, to szukaj jakies organizacji pomocy samotnym matkom, bo to istnieje nawet w Anglii! Bedziesz miala pomoc finansowa!

A tak na marginesie, to juz wiesz czy masz chlopca czy dziewczynke?

leszczynek

Dziękuję Leszczynku, Twoje posty bardzo podtrzymują mnie na duchu...
Jeszcze nie wiem dokładnie jak wygląda tutaj sprawa ze żłobkiem, wiem, że państwo może dopłacać do niani, jeżeli będę samotną matką, ale nie wiem jaka to byłaby kwota. Wiem też, że na dodatek do mieszkania również mogę liczyć, tylko jak na razie nie mam głowy, żeby się tym zająć. Dam sobie jeszcze kilka dni na przemyślenia, żeby oswoić się z sytuacją i zacznę coś robić...
Cały czas pocieszam się, że nie jestem w takiej zupełnie beznadziejnej sytuacji, przecież mogłabym być bez pracy i żadnych środków do życia. Mam z czego żyć (jak na razie) i chyba na teraz to lepiej, że jestem tutaj, a nie w Polsce, bo tam byłoby jeszcze trudniej...
Moja mama bardzo mnie wspiera i cieszy się, że zostanie babcią, bo wnucząt jeszcze nie ma.
Nie wiem jeszcze czy syn, czy córka, to dopiero 16 tc. Jest mi obojętnie, byłe było, byle zdrowe...

Natalia,

Po urodzeniu dzidziusia dostaniesz troche fajnej kasy, ale, juz teraz zacznij sie dowiadywac jak masz zameldowac dziecko!, bo to bardzo wazne Jak bedziesz mama samotna, to masz prawo do jakiejs tam zapomogi... Idz juz od wtorku do servicu spolecznego, nawet jesli masz parce i dowiedz sie do czego masz prawo!

Inna kwestja to, to, ze meczy cie bardziej wasza relacja, ze czujesz sie sama i opuszczona, a on nic jak mur!
No coz, takie typy sie zdarzaja, a ty nie moglas wczesniej go poznac w ten sposob w jaki dzis musisz!
Nie interesuje mnie on, bo chyba tak naprawde nie dorosl, ale kobieta ktora cierpi przez takiego niedorostka lamie mi serce i wiem, ze masz mozliwosci wiec dlatego ci odpisuje.. Jestes mloda i pelna energii, mozesz jeszcze dobrze funkcjonowac, tyle tylko, ze ciezko w to uwierzyc jak sie jest w obliczu takiej sytuacji non stop! Muszisz pomagac sobie duchowo! Mysl o tym jak zobaczysz to malenstwo, jaka bedziesz szczesliwa po urodzeniu i ile to szczescia w rodzinie! Ale fajnie, ze ta twoja mama juz nie moze sie doczekac! Widzisz masz cieplo to cieplo prawdziwe, wiec glowa do gory i rob porzadek od wtorku!!! NIE MARTW SIE
leszczynek

Witajcie... Dziękuję za zainteresowanie problemem i rady, prawdopodobnie wszyscy macie rację- on się po prostu nie zmieni, a mi pozostaje się z tym pogodzić. Wczoraj nie zamieniliśmy słowa odkąd wrócił z pracy, zrobił sobie jajecznice z ostatnich jajek i potem przespał całe popołudnie. Nic go nie obchodzi, nic nie rusza... A ja nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam. Dużo łatwiej byłoby gdyby on się wyprowadził, ja mogłabym zostać w tym mieszkaniu z dzieckiem, dla 3 osób byłoby za małe, ale 2 osoby mogłyby mieszkać bez problemu. Ja nawet nie mam kogo poprosić o pomoc w przeprowadzce, a przecież lodówki na plecy nie wezmę. Z resztą gdzie tu przeprowadzka, skoro mieszkania nie ma, jeszcze milion telefonów, umawiania się, oglądania... I oczywiście na co drugim ogłoszeniu jasno napisane, że zwierząt, dzieci i dodatków mieszkaniowych nie tolerują. Nie mam siły na to wszystko!

Z drugiej strony zastanawiam się, czy nie za bardzo użalam się nad sobą. Oczywiście, że inaczej sobie to wszystko wyobrażałam, a rozczarowanie boli, ale sytuacja nie jest aż taka beznadziejna. Nie trzeba mi współczuć, ja nie umieram na raka, tylko będę samotną matką. Trochę mi przykro, że właśnie taki scenariusz ma dla mnie życie, bo on był ostatnią osobą da której zaryzykowałam... Ale teraz muszę stawić temu czoła, wiele się nauczyłam i chyba nawet to już mniej boli, niż pierwszy raz, drugi, trzeci... Nie, kolejnego już nie będzie, nie pozwolę...

Nie mam żadnych znajomych, mieszkam w tym mieście tylko 4 miesiące. Nawet znajomości z pracy się rozluźniły, bo już 3 tydzień jestem na zwolnieniu. Moja siostra mieszka ponad 200 km ode mnie, nie ma możliwości, żeby przyjechać, bo pracuje, a poza tym nawet nie miałabym jej gdzie przenocować, musiałby zatrzymać się w hotelu. Mieszkam w Chester. I naprawdę jestem tutaj zupełnie sama...

Umowa jest na nas oboje, czyli mamy takie samo prawo, żeby zostać w tym mieszkaniu. Nie mogę czekać do rozwiązania, bo z nim i dzieckiem się w mieszkaniu nie pomieścimy. Na dobrą sprawę nie będzie gdzie łóżeczka wstawić. Tak, jak pisałam, sama dałabym sobie radę, można wywalić duże łóżko, wstawić małe i jakoś się zorganizować. No ale nie w tyle osób...
Mama jeszcze nie wie, że będę sama z dzieckiem, poznali się z M i polubili, na razie pozwolę jej myśleć, że wszystko jest ok, powiem, kiedy już będę miała jakiś plan.

Hej, nie oceniałem Cię i nie zamierzam tego robić.

Moje życie 26 lat temu, to jak życie tego dziecka, które nosisz, tzn. moja matka miała takiego samego nieodpowiedzialnego egoistę. Dwadzieścia parę lat dawała mu szansę i nie zmieniła go rozmowami, prośbami, groźbami, pielgrzymkami, żarliwą modlitwą, niczym. Swoją naiwnością zniszczyła nie tylko siebie. Gdyby podjęła konkretną decyzję na samym początku, to nie tylko sobie mogłaby inaczej ułożyć życie, ale nie zmarnowałaby go też swoim dzieciom i może nawet mój "ojciec" w końcu poszedłby po rozum do głowy i coś normalnego zbudowałby z kimś innym. A tak? on zawsze wiedział, że wszystko zostanie mu wybaczone, w imię ślepej miłości, dawania szans, jednostronnego "sklejania" rodziny. Domyśl się, czy ja i moje rodzeństwo jesteśmy wdzięczni naszej matce za jej decyzję? Zgadnij jakby teraz moja matka postąpiła gdyby mogła cofnąć czas? Gdyby...

Ok, nie będę "prorokował" nt. Twojej przyszłości. Po Twoich kolejnych wypowiedziach, widzę, że jesteś w stanie spoglądać na to wszystko bardzo trzeźwo. Oby starczyło Ci odwagi do pewnie trudnych, ale słusznych decyzji i walki o swoje szczęści i szczęście tego dziecka.
Napiszę jeszcze tylko to, że mój ojciec na krótki czas po narodzinach zamienił się w księcia z bajki. Jeden z tysięcy momentów, które podsycały nadzieję. Płonną nadzieję.

NAtalia, ale Ty nie mieszkasz z obcym współlokatorem tylko było nie było chłopakiem. Mieszkanie jest WSPÓLNE a nie jego w związku z tym masz pełne prawo zaprosić kogo chcesz i na ile. Skoro on ma Cię w głębokim poważaniu to czemu Ty masz się przejmować nim?? Zmień priorytety i to szybko.
Jeden dzień to też dużo jeżeli siostra przyjedzie z samego rana. W tym czasie może dużo pomóc. Pogadaj z nią.
A co myślisz, żeby przenieść się do jej miasta??

Wiem, że na dobrą sprawę mogę się uprzeć i siostrę (czy kogoś tam) zaprosić, ale obawiam się, że to tylko pogorszy sprawę. Jeśli ja będę złośliwa i będę miała jego zdanie w głębokim poszanowaniu, to on zrobi to samo. Po tym jak się pokłóciliśmy powiedziałam, że ma iść posprzątać po sobie łazienkę, bo chcę się wykąpać, to udawał, że mnie nie słyszy -zero reakcji. Wkurzyłam się i zabrałam mu laptopa na którym oglądał mecz (komputer jest mój) mówiąc, że będę się zachowywać jak on. No ze spokojem wstał i odłączył internet (bo zapłacił ostatni rachunek). Idąc tym torem mogę się spodziewać, że wkrótce on też kogoś zaprosi i urządzi np. mocno zakrapianą imprezę. A po co mi to wszystko...?
Jak już znajdę mieszkanie to poproszę siostrę, żeby przyjechała ze swoim facetem i mi pomogła przy przeprowadzce. Wcześniej to nie ma sensu. Do jej miasta nie będę się przenosić, tutaj mam mojego lekarza, położną, nie chcę znów tego zmieniać. I poza tym dostaję zwolnienia co 2 tyg, więc byłby kłopot tak ciągle wysyłać.

Motivanda, problem z tym, że rozmawiałam już miliony razy, mówiłam, prosiłam, tłumaczyłam, tylko z jego strony nie ma reakcji. Gdzieś jest jakaś granica tego wszystkiego, kiedy już po prostu mówisz "dość". Być może szybko się poddałam, ale sama nie jestem w stanie nic zrobić, a on zwyczajnie nie chce. Ma w nosie, bo po prostu nic nie czuje. Ja też nie jestem pewna, czy z mojej strony to miłość, chyba po prostu jestem zbyt wściekła, żeby coś czuć. To, że mnie nie chce jestem mu w stanie wybaczyć, bo tak się czasem po prostu zdarza. Ale tego, że nie obchodzi go jego własne dziecko nie wybaczę mu nigdy.

?Może to jest tak, że on nie jest "zły" jako partner, tylko jest nieświadomy pewnych rzeczy, nie jest empatyczny, nie wczuwa się w Ciebie, w Twoje uczucia." Nieświadomy!? Litości! on nie ma 16 lat tylko 26! Jeśli ktoś w tym wieku jest tego nieświadomy, to tak naprawdę nigdy nie będzie.

"Może chciałby być lepszy, ale nie potrafi na razie." Facepalm. To zdanie i w ogóle cała wypowiedź Motivandy, to jak głos mojej bezgranicznie naiwnej matki - totalna irracjonalność "nie potrafi na razie"!? wiesz co, może niech się umówią, że na każdą ciążę, chorobę, czy inne nieszczęście (odpukać), on będzie się wyprowadzać, żeby mieć spokój, a ona niech sobie radzi sama, a jak wszystko wróci do normy to on sobie wróci dla seksu i żeby się pobawić z dzieckiem.

"To, że mnie nie chce jestem mu w stanie wybaczyć, bo tak się czasem po prostu zdarza." To jest mega smutne, ale rozumiem, że piszesz to, bo sama nie jesteś pewna uczuć do niego - szkoda, że w takim momencie.

"Ale tego, że nie obchodzi go jego własne dziecko nie wybaczę mu nigdy." To Wasze dziecko i za to zdanie to dziecko będzie Ci kiedyś wdzięczne.

Wiesz co, ja Ci życzę żebyś przetrwała ten ciężki okres, żebyś miała odwagę skończyć ten związek i żebyś spotkała w swoim życiu <jesteś jeszcze młoda!> kogoś kto Was (Ciebie i Twoje dziecko) pokocha i z kim stworzysz prawdziwą rodzinę - NA DOBRE I NA ZŁE. A ten ojciec dziecka, żeby wył kiedyś z rozpaczy jaką głupotę popełnił i żeby chociaż spełnił się jako ojciec.
Jeśli natomiast gdzieś głęboko w sercu wierzysz w jego odmianę, to dałbym sobie rękę uciąć, że droga do tego wiedzie tylko poprzez bycie silną i konsekwentną kobietą, a nie uległą i naiwną niewolnicą.

Nawet jesli bedzie mial ograniczone prawa rodzicielskie to na paszport i tak musisz miec jego zgode. Nie jest ona wymagana przy pozbawieniu wladzy rodzicielskiej, ale odebranie ich nie jest latwe...

Zastanow sie i dowiedz, czy jesli bedziesz w Polsce i wyslesz stad zwolnienie zostanie ono normalnie przyjete. Jesli tak-to wracaj tutaj, bo po porodzie mozesz stanac przed problemem w postaci wredoty "tatusia". Nie wiem czy sad wyda jednorazowa zgode na dokumenty dla dziecka w sytuacji, gdy mozesz nie wrocic do UK.

Jesli on bedzie jedynie mial ograniczona wladze o i tak decyduje o tym, gdzie przebywa jego dziecko. Nie mozesz sobie niczego zaznaczyc na temat paszportu, gdyz o tego typu sprawach bedziecie decydowac oboje.
Ograniczyc wladze tez nie jest latwo, bowiem musza byc ku temu wazne powody a odebrac wladze jest koszmarnie trudno-przechodzilam przez to, wiec wiem, ale ja mialam niezbite dowody i sprawa skonczyla sie po jednej rozprawie.

Mozesz tez zrobic inaczej. Po urodzeniu zarejestrowac dziecko na siebie i nie wskazywac ojca. Wtedy sama bedziesz decydowala o sobie i dziecku-jednak nie bedziesz miala alimentow. Mozesz tez po powrocie wystapic do sadu o ustalenie ojcostwa i zasadzenie alimentow. Bedzie to jednak dlugi i meczacy proces, badania DNA i takie tam.
Pamietaj jednak, ze on takze ma prawo wystapic do sadu o ustalenie ojcostwa. I wtedy do zakonczenia sprawy bedziesz uziemiona w UK a po jej zakonczeniu moze byc roznie.

Witam ponownie po dłuższej przerwie. Nie było mnie dla nikogo, nie pisałam, za to myślałam o wszystkim jeszcze więcej. Potrzebowałam nabrać dystansu. I z całą pewnością mogę powiedzieć, że jest już lepiej...

Jestem po badaniach, nadal nie jest wspaniale, ale najgorsze już chyba za nami. I... Będziemy mieli synka

Dużo też rozmawialiśmy z M. Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że właściwie nie miałam czasu wcześniej go poznać, że szkoda, że dzieje się to dopiero teraz, w takim momencie...
Nie wiem, czy się obudził, czy coś zrozumiał, przestraszył się, czy może tylko sprawia pozory "bo tak wypada". Chciał nadal próbować tworzyć ten związek dla dobra dziecka. Znów mówił mi o miłości, tym co czuliśmy na początku i przekonywał, że znów może tak być. Tak... Tylko, że ja już nie wierzę... Bo niby chciałby, niby przyznaje się do błędu, ale jakoś nie stać go było na przepraszam, nie usłyszałam też prośby o szansę. Czułam się tak, jakby on miał święte prawo potykać się w każdy momencie, a moim obowiązkiem było dawanie kolejnych szans. A ja tak po prostu nie umiem, nie mam już też wiary, że między nami może się poukładać. I gdzieś tam w sobie podjęłam już decyzję i pogodziłam z tym rozstaniem. A do niego nie dociera, że zawiódł mnie zbyt mocno, żeby dało się cokolwiek jeszcze zrobić. Teraz oskarża mnie o to, że skazuje nasze dziecko na wychowywanie w niepełnej rodzinie, że to przeze mnie nie będzie miało ojca. On chyba nadal nie rozumie, że ojcem będzie już zawsze, że nawet gdybym chciała tego nie zmienię...
Nie wiem, czy jego zachowanie miało wzbudzić poczucie winy, ale jeśli tak, to udało mu się... I niby wiem, że robię dobrze, ja tylko potrzebuję, żeby mnie ktoś w tym upewnił...