Zagubiona...jak łatwo stracić wszystko

Mam 33 lata.Od 12 ciągle jestem zakochana w jednym mężczyznie(lat55),który mieszka z mamusią i nie potrafi odciąć pępowiny.Gdybym chciała opisać wszystko co się wydarzyło przez ten czas,pewnie powstałaby niezła książka,lub scenariusz do filmu.Odchodziliśmy od siebie i wracaliśmy...myślę że nie było nam łatwo,lecz osobno jeszcze gorzej.Próbowałam związać się z kimś innym,wyjeżdżałam za granice kraju,lecz zawsze wracałam.Nie potrafię bez tego człowieka żyć,jest mi potrzebny jak powietrze,żebym mogła normalnie funkcjonować.On też tak naprawdę nie wyobraża sobie,że przestaniemy się kontaktować.Niestety...podczas jednej z moich wypraw,i "układania swojego życia na nowo" zaszłam w ciąże.(Krotka i zamknięta sprawa)Nie potrafiłam usunąć dziecka.Wróciłam do Polski.On też nie potrafił odejść.Do pewnego momentu utrzymywałam że dziecko nie jest Jego,mimo to został,wspierał mnie i kochał.Przy którymś badaniu USG,doszło do mnie że jest prawdopodobieństwo że dziecko może być nasze wspólne.Urodził się śliczny chłopczyk,dał mu nazwisko i był cudownym ojcem przez dwa lata.Potem nasze relacje się" rozluzniły",bo spokoju nie dawała myśl że może ojcem jednak nie jest.Dziś Mały ma 5 lat,Tata mimo sporadycznych lecz Fajnych kontaktów jest autorytetem dla Syna.Ja nadal Go kocham, chociaż postarzał sie i zranił mnie wiele razy.Parę dni temu po szczerej rozmowie powiedział że jeżeli zgodzę sie na badania DNA i okaże się że mały jest naprawdę Jego synem,zamieszka znami i wszystko sie zmieni.Nie mam pojęcia co zrobić.Boje sie tego wyniku.Myslę że tak naprawdę On chce zobaczyc że mały jest Jego i naprawić swój błąd.Tylko że...mój błąd,może zniszczyć nam życie.Dla mnie życie sie skończy,a dla chłopaków...będzie to cios.Szczęśliwa Rodzina zostanie juz tylko moim marzeniem.Proszę o Pomoc...