Dlaczego on tak łatwo zrezygnował?

Ile trwał ten związek??

Skoro za nim tęsknisz, to po co chciałaś się rozstać? Wygląda to tak, jak mówi Tobiasz228, to jakaś próba miała być? Jeśli tak, to dobrze, że się rozeszliście, bo rozstanie nie powinno być "testem czy mu zależy", albo zabawą. Rozstanie to koniec związku, a nie próba wzbudzenia pożądania. I twój były partner jest tego świadom bardziej niż ty.

Związek trwał niedługo -raptem 6 miesięcy. Właściwie ciężko to nazwać związkiem bo spotykaliśmy się bardzo rzadko. Czasem nawet raz na dwa tygodnie. On miał zawsze mase pracy i innych rzeczy na głowie. Nawet jak byliśmy razem czasem miałam wrażenie że jest myślami już gdzieś indziej. Często odwoływał spotkania albo się spóźniał.

Ale były też miłe chwile, czułam że mu na mnie zależy. Potrafił np. w nocy do mnie przyjechać jak byłam chora z bukietem kwiatów i domowym rosołem.

Ja nie chciałam się rozstawać, czułam po prostu że ta sytacja mi nie odpowiada i że chce czegoś więcej. To nie było tak że chciałam z nim spędzać każdy dzień. chciałam lekkiej zmiany, przede wszystkim chciałam wiedzieć że zmierzamy w jakimś kierunku.

Myślałam że szczera rozmowa nam pomoże. Ja powiedziałam że potrzebuje więcej zaangażowania z jego strony. A on stwierdził że nie może mi teraz tego dać bo w jego pracy nic się nie zmieni. No i to był początek końca. On powiedział że musi sie zastanowić, zastnawiał się ze dwa tygodnie w końcu stwierdził że nadal nie widzi żeby to teraz wypaliło, więc ja zaczełam przekonywać że nawet mając mało czasu można go spedzać lepiej itp on znowu sie zastnawiał miał zadzwonić -nie zadzwonił wiec ja zadzwoniłam znowu przekonywanie itp. W końcu po miesiacu takich przepychanek on zaproponował spotkanie. Ucieszyłam się że może nie wszystko stracone, spotkanie odwołał 2 godziny przed planowanym terminem bo coś mu wypadło w pracy. Wtedy coś we mnie pękło, stwierdziłam że jeśli z nim zostane już zawsze tak będzie... zawsze coś będzie ważniejsze. Dlatego nie zgodziłam się na kolejne spotkanie i powiedziałam że rzeczywiście powinnismy sie rozstać..

Tobiasz228 -trochę mi pomogło to co napisałeś.

Ale nie jestem sobie w stanie wyobrazić że po tym wszystkim możemy jeszcze być razem. Bo tych wypowiedzianych slów nie da się cofnąć a ja bym straciła szacunek do siebie samej gdybym pozwoliła na to że nic się nie zmieni i nadal będziemy żyć jak poprzednio.

Bardzo chciałam żeby to wyszło, ale wydaje mi się że potrzeba tutaj dwóch chcących osób. A ja nie wiem czy on chciał. Mówił że tak ale w obecnej sytacji on nie widzi innego wyjścia i że nie chce mi obiecywać czegoś czego może nie spełnić. Bo to tylko niepotrzebny stres dla mnie i dla niego.

Mi jak na kimś zależy to walcze zawsze i próbuje ze wszytskich sił. Czasem wychodzi ale czasem też nie. Nie wyobrażam sobie zrezygnować tak łatwo z kogoś na kim mi zależy.

Ja tak na parwdę przez ten cały miesiąc niepewności czekałam tylko na to żeby on powiedział coś w stylu : "nie mogę nic obiecać ale się postaram bo mi na Tobie zależy", jednak takie słowa nigdy nie padły...

Co do rozmowy to boje się spotkania, mam chyba za słabą wolę i mogłabym go znowu zacząć prosić zeby wszystko jeszcze raz przemyślał. On z kolei chyba nie potrafi prowadzić takich powaznych rozmów bo próbowalismy kilka razy i zawsze było tak że on stwierdzał że musi to przemyśleć na spokojnie i że oddzwoni, odzwaniał i znowu nic z tej kolejnej rozmowy nie wynikało. I tak kilka razy.

Z boku ta cała sytacja dla moich znajomych jest prosta -oni uważają że facet się niezobowiązująco pobawił a jak tylko zaczeły sie pierwsze poważne rozmowy to uciekł. Tylko on mi nie pasuje do takiego faceta i ciągle uważam że było inaczej....

Myślę że nie można było tego trafniej podsumować. Takie proste i takie prawdziwe - dziękuje!