niechęć do dziecka....

Zdefiniuj "paskudny". Chodzi o charakter? Wygląd? Czy jedno i drugie?

Ile ona ma lat?
Wydaje mi się, że włączyło się w Tobie "obsikiwanie" terytorium. Brzmi to niezbyt ładnie, ale mi na to wygląda. Masz swojego męża i swoje dziecko i być może podświadomie odsuwasz tą drugą bo czujesz się zagrożona, czujesz, że Twój mąż, ojciec Twojego dziecka może swoją uwagę i czas dzielić na dwa, a Ty chciałabyś, aby poświęcał 110% siebie Waszemu dziecku, a nie obcemu i jeszcze adoptowanemu.

Napisz czym ona Cię denerwuje i kiedy to się zaczęło.

Pozatym wiadomo że swojemu dziecku jest się w stanie więcej wybaczyć, więcej miłości i cierpliwości wkładasz w jego wychowanie .. A to że chcesz mieć szczęśliwą rodzinę  że trójkę wcale nie jest dziwne .

Ladymarlen.... dziękuję Ci całym sercem. Az mi się popłakało, bo już myślałam, ze jestem naprawdę jakaś nienormalna...

Wszystkie dzieci mają zamontowane specjalne czujniki wychwytujące wszelkie emocjonalne fałszywki. Twoja pasierbica (tak, tak, tak się nazywa dziecko męża) dobrze zdaje sobie sprawę z Twej (delikatnie rzecz nazywając) niechęci do niej.

Ta "paskudna" dziewczynka przywiązała się do swoich biologicznych rodziców.
Nie chcieli jej/nie mogli wychować, oddali do domu dziecka.

Ta "paskudna" dziewczynka przyzwyczaiła się do swych opiekunów w domu dziecka.
Któregoś dnia jedna pani z jednym panem zabrali ją do swego domu.
Powiedzieli, że od tego czasu są jej nowymi rodzicami.

Ta "paskudna" dziewczynka przyzwyczaiła się do swojej nowej mamy i swego nowego taty.
Pewnego dnia ten nowy tata wyprowadził się z jej nowego domu, poślubił inną kobietę, ma nowe dziecko.
I ta nowa kobieta, w nowym domu nowego taty, bardzo jej nie lubi.

Dlaczego ta "paskudna" dziewczynka po raz kolejny ma komuś zaufać?
Dlaczego ta "paskudna" dziewczynka ma do kogokolwiek i do czegokolwiek się przyzwyczaić?
Ona, w wieku 7 lat, już wie, że zawsze wtedy, gdy do kogoś się przyzwyczai, ten ktoś ją zawiedzie, opuści, porzuci.
Dlaczego po raz kolejny ma narazić się na ból, cierpienie, odrzucenie? Lepiej jest nie przyzwyczajać się, lepiej chwytać to, co dają, bo może za chwilę i to zniknie.

I kto tu jest PASKUDNY

Odebrałaś męża i ojca. Była żona odsunie się, ułoży sobie zycie na nowo ale dziecko ? Pewnie powinni oddac ja do domu dziecka, żeby Ci nie przeszkadzało. Nie przewidziałąś, że jej tak łatwo się nie pozbędziesz?!

Wejdź na wątek BYĆ DRUGĄ I MACOCHĄ w dziale PSYCHOLOGIA. Tam jest cała masa kobiet, które wychwują dzieci z poprzednich związków swoich obecnych partnerów. Nauczysz się sporo od nich i znajdziesz bratnie dusze.

Mała jest zazdrosna o tatę, rozwaliła jej się następna rodzina - tata ma nową żonę, żona małe dziecko, ochy i achy. Sama na jej miejscu bym się wkurzyła i naszczała Wam złosliwie na nowy dywan. Ona wyczuwa Twoje nastroje - i jest jeszcze bardziej agresywana - nakręcacie się wzajemnie.

To jest dziewczynka. Córunia tatunia. Maleństwo jest dla niej zagrożeniem większym niż Ty, bo mamusię można wymienić. Dziewczynka manifestuje że jej nie zależy - ze strachu. Dostała w dupę bardziej niż niejednemu się wydaje.

Ty z kolei masz właśnie wyrzut hormonów - nie dosyć że dopiero wracasz do normy po porodzie - i z głową i z figurą, to jeszcze hormony zalewają Ci istotę szarą. Wiem co mówię - mam trójkę dzieci. Pierwotne instynkty - żaden wstyd. Chodzi o to że to Ty jesteś dorosła - mała jest mała. I nie mówię że należy jej się taryfa ulgowa - bo właśnie takie taryfy rozpuszczają dzieci do granic mozliwości. Jej jest potrzebna kobieta, przyjaciółka, wzór. Rozmowa, tłumaczenie, wspólnie spędzony czas.

Nie bój się jej, spróbuj się zaprzyjaźnić. Nie traktuj że możesz "zwrócić", bo sama wiesz że nie możesz. Własną pięścią byś się potem okładała z wyrzutów sumienia. Wchodząc w związek - wiedziałaś o niej. Nie ona miała tu decydujące zdanie - może warto wyciągnąć rękę na zgodę. Nie spodziewałabym się od razu fanfar, ale jak do niej trafisz - będziesz miała przyjaciela do końca życia w swojej pasierbicy. Faceci przychodzą i odchodzą, dzieci zostają.

Mój Boże. Mam wrażenie, że nie czytacie tego, co piszę. Chciałam po krótce, ale widzę, że się nie da. Wobec tego od początku. Wielokropku, piszesz, że mała jest taka, bo tak ją wychowali, bo przywiązała się do biologicznych rodziców itd. Otóż nie było tak. Biologiczni rodzice oddali ją, kiedy miała miesiąc, zatem nie pamięta ich ani nie była z nimi związana. Trafiła do rodzinnego domu dziecka, gdzie wychowywała się razem z inną dziewczynką, dwa lata starszą od niej. Dorastała w tej rodzinie do trzeciego roku życia, potem nastąpiła adopcja. Rodzina zastępcza była zatem jej jedyną rodziną, jaką znała. Ci ludzie byli w jej pojęciu rodzicami a tamta dziewczynka jak siostra. Od razu dodam, ze była tam bardzo dobrze traktowana. tamci ludzie nawet myśleli o tym aby ją adoptować ale ze względu na nieco podeszły już wiek, nie bardzo była taka możliwość. Kiedy mój mąż z byłą żoną przyjechali po nią przywiezli jej w prezencie dwie lalki i kilka słodyczy a takze sukieneczkę. kiedy zobaczyła prezenty wsiadła bez oglądania się do samochodu i pojechała z nimi. I tu ważne spostrzeżenie, które przeraziło mojego męża i dało mu do myślenia na jej temat. Od tamtej chwili NIGDY! ani jednym słowem nie
wspomniała o tamtym domu. Jakby go nigdy nie było. Czy nadal uważasz Wielokropku, że to normalne zachowanie??? I że tego nauczył ją mój mąż i jego była żona??? To dziecko mnie przeraża nie bez powodu. Jak może dziecko pójść z obcymi ludzmi i nie płakać za domem?! Dla kilku prezentów!

EWARG - Piszesz, że odebrałam męża i ojca. Nie stawiaj takich zarzutów, bo nie wiesz, jak było. Nie chciałam się angażować w ten związek właśnie dlatego, ze on miał rodzinę. Wyprowadził się, rozwiódł i dopiero wówczas postanowiłam, że damy sobie szansę. Kiedy się rozwodził, nie miał pewności, że z nim będę, ale się rozwiódł, bo po prostu nie chciał być z tamtą kobietą. Zresztą jeśli związek jest dobry a mąż kocha żonę to żadna kobieta nie jest w stanie tego rozwalić, nawet miss świata. Mąż to nie jest cukierek aby sobie przyjść i go odebrać. Wybacz, ale taka jest prawda.

TEO - dlaczego piszesz, że ona mnie nie lubi?? Poznała mnie długo po tym jak tata się wyprowadził, więc nie jestem dla niej kimś, kto zabrał tatę. A co do sympatii to właśnie bardzo się mylisz. Mała jak na ironię bardzo mnie lubi i ma do mnie ogromne zaufanie. Sądzę tak po tym, że jeśli coś ją gryzie to przychodzi z tym własnie do mnie. Ostatnio przyszła do mnie aby porozmawiać..... o swojej adopcji. Bo podsłuchała rozmowę cioci z mamą. I nie poszła z tym do mamy ani do taty ale do mnie. Przyszło mi więc wzięcie takiej rozmowy na siebie. Przecież nie zbędę dziecka, zwłaszcza w tak poważnym temacie. Wytłumaczyłam jej na tyle, na ile uważałam że mam prawo a potem zaproponowałam aby jednak porozmawiała z mamą. Więc posłuchała i poszła do mamy. I to był błąd. Ta kretynka, bo nie sposób jej nazwać inaczej wytłumaczyła siedmiolatce krótko: matka cię nie chciała to cię oddała a ja szukałam dziecka, bo nie mogłam mieć ze swojego brzucha, to cię wzięłam. Dowiedziałam się o tym od małej. Przez kilka wizyt była smutna i jakas zamknięta w sobie ale nie chciała nic mówić. Któregoś razu mąż wyszedł do sklepu a my zostałyśmy same. Wtedy przyszła, przytuliła się i powiedziała: Agnieszka ja Ci powiem czemu jestem smutna. I powiedziała. Bardzo przeżyła fakt, że mama rodzona jej nie chciała. Jak można tak powiedzieć dziecku???!!! To ja wytłumaczyłam jej, że mama bardzo ją kochała i chciała taką córeczkę ale nie mogła mieć, bo nie miała domku ani pieniędzy. Że dzięki temu ma teraz dwie mamusie. jedna ją urodziła a druga ją wychowuje i obie ją kochają. I dziecko jest całe szczęśliwe. Może i ja jej nie znoszę ale nie piszcie mi jaka to jestem wredna dla niej, bo nie jestem! Staram się być dla niej jak najlepsza, bo wiem, że to tylko dziecko, nawet jeśli go nie lubię! Czy chciałabym aby zniknęła? Chyba tak. I mówię o tym otwarcie. I nie jestem z siebie dumna!!! Nie mam wpływu na swoje uczucia ale gdyby mi było z nimi dobrze, nie byłoby mnie tutaj! Jestem, bo jest mi z tym ciężko, a nie potrafię tego zmienić. Zwłaszcza jak słyszę kiedy mówi: tata kocham Cię, kupisz mi coś? Bo jak nie, to się na Ciebie obrażę. Czy teraz ktoś wreszcie zrozumie o czym tu piszę?? Nie szukam usprawiedliwienia ale pomocy. Aby znikła ta niechęć która się pojawiła sama nie wiem kiedy.....

Próbuję Wielokropku, próbuje....choć nie idzie mi łatwo. Ale Ty nie widziałaś jej spojrzenia, tego wyrachowania, przeliczania.... Ale ok. Może dużo przeszła, niech będzie, że to dlatego. Staram się to sobie uzmysłowić. Ale z jednym się absolutnie z Tobą nie zgodzę. Absolutnie! I tu mam do Ciebie pytanie: czy masz dzieci? Jeśli tak, to czy wyobrażasz sobie, że mówisz swojemu dziecku, że zostanie zabrane przez obcych ludzi i ono poprostu idzie i zaciska zęby??? I nic??? Chyba sobie żartujesz! Pomijam fakt, że ona nie szła z nimi z zaciśniętymi zębami tylko w podskokach, zachłystując sie prezentami. Nikt mi nie wytłumaczy, że to zachowanie u trzyletniego dziecka normalne i że mozna to czymś usprawiedliwić. Chyba tylko brakiem uczuć i przdkładaniem mieć nad być.

Dziękuję Wielokropku.Chciałabym znów poczuć do niej taką sympatię, jak kiedyś..... Myślisz, że dam radę??? Bo ja się boję, że może mi się to nie udać. A żyć na zasadzie "przetrwania" jej wizyty to ani łatwe, ani fajne ani co gorsza normalne. Zwłaszcza, że ona we mnie widzi jakiś autorytet. To co powie mama może być nieprawda ale jak ja powiem to przyjmuje za pewnik. Nie wiem skąd to u niej. Na mamie wprawdzie nie raz się zawiodła, ale czemu akurat mnie obrała za kogoś tak pewnego??? Gdyby wiedziała z czym się borykam, nie chciałaby mnie znać.....

Nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabyś nie dać rady. Proponuję tylko, byś przeniosła swą uwagę ze swych lęków i obaw na potrzeby tej małej. Innymi słowy, byś w tym kontakcie więcej zajmowała się nią niż sobą. Nic tak nie prostuje rozumu, jak zajęcie się inną osobą, nie sobą.

A ta mała jest bezczelna. Widzieć w Tobie autorytet?
Zawsze twierdziłam, że dzieci są najmądrzejszymi istotami na świecie.

Powodzenia.

Sasha - proces adopcji to jedno a widzenia z małą to drugie. Dla małej to był bardzo krótki proces. Przyjechali, zobaczyli, potwierdzili, że biorą i po CZTERECH! wizytach zabrali do domu. Gdyby mała chowała się w państwowym domu dziecka, rozumiałabym że poszła bez żalu. Ale dorastała w rodzinie zastępczej, jedynej rodzinie jaką znała. Ci ludzie wychowywali ją niemal od pierwszych dni jej życia. Byli zatem jak normalni rodzice dla niej. Nawet sentymentu??? Tęsknoty jakiejkolwiek? Żalu? Nie Sasha, nie tłumacz mi, że to normalne.Mała kiedy zobaczyła swoich nowych rodziców nie była zadowolona ani chętna do kontaktu, ale kiedy przywiezli prezenty w jednej chwili jej postawa się zmieniła.Mam wrażenie, że gdyby dziś przyjechali jeszcze inni ludzie, i przywiezli jej jeszcze lepsze prezenty, wypiełaby się na ojca i matkę. A skoro sama masz trzylatka w domu to wytłumacz mu, ze teraz pojedzie do innych rodziców. Pokaż mu ich cztery razy, zachęć do wyjazdu i on pojedzie z radością i w podskokach tak? I nie zapłacze za Tobą? Ty wierzysz w to, co mówisz???

Słaba kobieta - posądzasz mnie o mądrość? Boję się, że mnie przeceniasz niestety... Ale dziękuję, że jeszcze wierzysz we mnie po tym co napisałam. To że mała lgnie do mnie potrafię sobie wytłumaczyć. Była żona mojego męża nie traktuje jej dobrze. Mała często opowiada różne sytuacje. Przy rozwodzie nie liczyła się z nią wogóle, nie macie pojęcia jaką z niej sobie zrobiła kartę przetargową. Dlatego pewnie małej brakuje takiego normalnego kontaktu z drugą kobietą. I tu powinna być to mama, ale niestety. Ja natomiast, tak jak wam już pisałam, naprawdę staram się ją traktować dobrze. Ona uwielbia pomagać mi w kuchni, upiększać się razem w łazience. Brakuje jej tego w domu. Dlatego staram się jej zapewnić takie normalne rzeczy kiedy jest u nas. A to że ją znielubiłam tak bardzo, to mój wewnętrzny problem, który staram się przepracować w sobie a nie przekładać na nią.
Wczoraj cały dzień myślałam nad tym wszystkim co mi tutaj piszecie. I powiem Wam, ze doszłam do wniosku, ze mi nie chodzi o to, ze ona jest dla mnie zagrożeniem, bo wiem, że nie jest. Ja się jej nie boję. Chodzi mi chyba o to, ze jest dla mnie chodzącym przypomnieniem o przeszłości męża. Czymś, co łączy go z byłą żoną. Jest jakimś kawałkiem życia, który nie należy do mnie. Nie wiem czy udało mi się precyzyjnie wytłumaczyć co mi tam po głowie chodzi.

WIELOKROPKU - jeszcze raz dziękuję. Chciałabym mieć w sobie choć część Twojej mądrości. Twoje słowa zmuszają mnie do zastanawiania się nad tym wszystkim. Oby moje przemyślenia poszły w dobrym kierunku.

a jak odbierałaś małą jak nie byłaś w ciąży? z punktu widzenia małego dziecka:
1 zabrałaś jej ojca
2 rozbiłaś jej rodzinę
3 urodziłaś małego berbecia przez którego czuje się zagrozona.
a te wszystki Twoje rozważania o wychodzacym charakterze biologicznych rodziców, itp.itd sa poprostu śmieszne. to ty jestes dorosłą kobietą, ponoć mądrą. pomyśl jeszcze o tym w jakiej sytuacji stawiasz swojego męża. czuje sie między młotem a kowadłem. może Cię to zdziwi ale pomimo tego że ma nowe dziecko tamto też KOCHA. nie buntuj go przeciwko córce. acha i nie martw się dziecko zawsze wyczuje fałsz, a wtedy będzie wredna 'SPECJALNIE" dla Ciebie

Pomyślałam nad innymi przyczynami takiego zachowania. I znalazłam!
Czasami dorośli, nie mogąc sobie dać rady z dzieckiem, zaczynają je przekupywać, tzn. "jeśli zjesz kaszkę, dostaniesz...". Dzieci, nawet małe, szybko podchwytują taki sposób manipulowania dorosłymi. A efekty? Dziecko przed wykonaniem czegokolwiek, do czego chce je namówić dorosły, pyta o nagrodę.

Zamiast patrzeć na wady dziecka, zwróć uwagę na zalety. Wykreowałaś ją na bezdusznego potwora, który dla zabawek itp. zrobi wszystko. Z tamtymi 3 lata, lata których się raczej nie pamięta. Często się zdarza, że dzieci są przekupne, tu tylko poprę zdanie innych, którzy się wypowiadali. Tak wytykasz jej to nie przywiązywanie się do innych, ale spójrz na jakiekolwiek inne dziecko, czy jest w nich coś co cię drażni? Każdy ma wady, trzeba się do nich przyzwyczaić, brak przywiązania nie skreśla jej z bycia dobrym dzieckiem. Zresztą, takie zachowania można u dziecka zlikwidować, choć  ona sama zmądrzeje gdy dorośnie. Każdy z nas był "paskudnym" dzieckiem, nabieramy doświadczenia i zmieniamy swoje postępowanie. Przypomnij swoje dzieciństwo, chociażby z opowieści innych, na pewno nie raz wyprowadziłaś kogoś z równowagi. Nie walcz z nią, zresztą nie wygrasz, po prostu potraktuj ją jak dziecko, nawet jak swoje własne. Niech wie, że ma się do kogo przywiązać.

Chciałabym zauważyć jeden fakt, bez odnoszenia się do postawy autorki wątku, pozostawię to bez komentarza.
Dziecku rozpadła się rodzina. Tatuś ma nową córeczkę oraz panią, z którą śpi. Jej matka być może też założyła nową rodzinę. Dziewczynce przybył nowy tatuś być może braciszek nie wiem. W tym wszystkim to dziecko adoptowane pozostało same sobie. jej rodzice mają już nowe dzieci. Niby mówią: "to Twoja siostrzyczka." - "tylko dlaczego ona ma inną mamusię, dlaczego ja mieszkam w innym domu?" To nie wygląda tak jak w elementarzu w szkole, gdzie stoi mamusia, tatuś, siostrzyczka i piesek. Jeszcze jak do tego dodamy fakt, że jest świadoma swojej adopcji, to w jej głowie muszą się dziać straszne rzeczy. Dziecko w tym wieku już sporo wie, rozumie. Dla mnie byłoby już tego za wiele, a co dopiero dla takiej małej dziewczynki.

Nie będe wypowiadała się na temat tego kto kogo zostawił, dlaczego i jakie były przyczyny to nie moja sprawa.
Natomiast wypowiem się na temat twojej niechęci do dziecka bo sama tez to przechodziłam.

Jeśli sama nie zmienisz nastawienia do dziecka, nie spróbujesz sie do niej nastawić pozytywnie to nic się nie zmieni i nic ci nie pomoże, a tylko będziesz pałała do tej małej jeszcze większa nienawiścią. Musisz sobie uświadomic to, że ta dziewczynka jest przyrodnią siostra twojej córki i one obydwie będą miały prawo sie widywać, lubieć, spędzać ze soba czas i ty nie możesz psuć im tych relacji swoją niechęcią do tego dziecka. To że jest adoptowana raczej nic nie powinno zmieniac, a nawet tobie ułatwić bo nie musisz przynajmniej wyobrażac sobie jak wiele drugich żon, że twój maż przechodził z inna kobieta to co ty przechodziłaś z nim i jest dla ciebie tak ważne. MAsz pod tym względem duże ułatwienie bo dopóki samemu się tego nie przechodzi to może wydaje sie to śmieszne, a jednak nie jest tak do końca.

Dziewczynka nic nie jest winna takiej sytuacji, a wręcz jest w podwójnie złej bo kolejny raz straciła rodzine. To że jest zazdrosna czasami o tate to normalne, często u rodzeństwa w pełnej rodzinie, a co dopiero u dziecka z rozbitej rodziny.
To wy musicie pomóc tej małej sie odnaleźć bo ona jest zagubiona. Ty równiez bo ona wie, że dla jej kochanego taty jestes ważna i jej siostra równiez. To jest dziecko, które znalazło się w bardzo trudnej sytuacji i okazuje to poprzez swoje zachowanie. Twoj mąz siedzi i sie nad tym zastanawia i zamartwia bo to dostrzega i mysli jak małej pomóc. Kocha ja bo traktuje jak swoja córke. Przeciez problemy z dziecmi maja rózniez pełne rodziny. Jak ty będzies zmiała kiedys problem z zachowaniem swojego dziecka to  tez bedziesz sie zmaartwiała i myslała o tym. To jest normalne.
Mała pewnie tez wyczuwa twoja niechęc do niej, wie, że tacie urodziło się kolejne dziecko i pewnie jest zazdrosna. Boi się, że tatę straci bo ma on nową córke.

Wy jesteście dorośli i wy musicie pomóc dziecku. Nie ma znaczenia czy jest adoptowane, jest córka twojego męza, a siostra twojej córki. Dopóki sobie nie uświadomisz że dla was wszytkich będzie lepiej jak ją zaakceptyjesz i spróbujesz choc troche dac ciepłych uczuc to całe zycie będzie cię zjadała nienawiśc i niechęc do niej. Będziesz sie zamartwiała, dręczyła, miała złe dni kiedy młoda będzie przychodziła, czekała z utesknieniem az pojedzie itd. ale to bez sensu. Czy nie lepiej przejśc do porządku dziennego nad tym i próbowac stworzyc jej przyjazne warunki, rozmawiac z nia i sprawic by czuła się choc troche jak u siebie.

Spójrz na to tak, jesteś dorosła, masz swoje dziecko, męża a nie potrafisz sobie poradzic z uczuciami do tej małej, to co dopiero ona ma zrobic? Ona tym bardziej nie potrafi sobie z tym poradzic. Jej sie świat zawalił, a to co czuje wyraża przez zachowanie, tak robią dzieci, twoja Julka tez tak będzie robiła.

Pozdrawiam.

agniecha4242.... przeczytałam wszystkie zamieszczone w tym temacie posty i postanowiłam dodać swoją opinię.

Moim zdaniem Twoje uczucia w stosunku do tego dziecka, t.j.:Twoja niechęć, to że dostrzegasz w niej w większości wady, które Cie drażnią, że uważasz, że jest "paskudna", itd są całkowicie naturalne. Czemu tak sądzę? Bo jesteś matką i założę się, że właśnie gdy nią zostałaś pojawiły się te uczucia. Twój organizm nastraja Cię na opiekę nad swoim dzieckiem i podświadomie traktujesz ją jako zagrożenie/konkurencję, ale nie dla Ciebie tylko dla Twojej córki. Każdy rodzic chce dla swojego maleństwa jak najlepiej, ale to właśnie matki mają w sobie takie "coś" co odsuwa je od dzieci partnerów z poprzednich związków. W końcu to my kobiety czujemy tą niesamowitą więź z dzieciątkiem. Mężczyznom dużo łatwiej przychodzi akceptacja dzieci partnerów z poprzednich związków, gdyż ich organizmami nie rządzą hormony. Z resztą Kochana nie jesteś jednostkowym przypadkiem. Wystarczy sobie przeczytać "Kopciuszka". Tak to niestety jest.

Zgodzę się z wypowiedziami, że Twoja pasierbica jest tylko dzieckiem, że ciężej jest dotrzeć do maluchów z trudnym dzieciństwem, że nie okazują uczuć, nie przywiązują się, ale wydaje mnie się, że tu nie ma takiego problemu.
Przecież przychodząc właśnie do Ciebie z problemem okazała Ci zaufanie i przywiązanie.
Jeśli chodzi o to, że wymusza różne rzeczy, to tym też bym się nie przejmowała. Dzieci, nawet te z bardzo dobrych domów wychowywane w atmosferze miłości, też się w taki sposób zachowują. Robią awantury w sklepach, rzucają przedmiotami, tarzają się po podłodze, gryzą, kopią bo "CHCĄ!". Jedyne co w tej sytuacji można i trzeba robić to rozmawiać, tłumaczyć a przede wszystkim nie ulegać takim szantażom! Ciebie bardziej denerwuje jej zachowanie, bo właśnie nie masz w stosunku do niej tej wyrozumiałości jaką będziesz miała w stosunku do swojej córeczki. Myślę, że jeżeli okażecie z mężem dużo miłości i stanowczości to zmienicie jej zachowanie.

Zgodzę się również z tym, że mądra z Ciebie kobieta. Widzisz co się z Tobą dzieje, nie podoba Ci się to i szukasz rozwiązania, a wierz mi - nie każdy byłby do tego zdolny.

Obawiam się, że z czasem będzie Ci coraz trudniej, bo może się i tak stać, że zaczniesz porównywać pasierbice z córką, zaczniesz zazdrościć sukcesów pasierbicy, bo "przecież one należą się Twojej najcudowniejszej córeczce na świecie", itd...
To wszystko też będzie naturalne! Jesteś matką - nic na to nie poradzisz.

Jedyne co mi przychodzi do głowy jako rada dla Ciebie to:
Może spróbuj zmienić charakter relacji z pasierbicą. Nie stawiaj się w roli jej macochy. Potraktuj ją jak koleżankę, przyjaciółkę, a nie jak dziecko. Być może jeśli uda Ci się z nią zaprzyjaźnić przestaniesz dostrzegać w niej tylko wady. Może uda Ci się oszukać naturę

Trzymam kciuki!

agniecha4242 To co przeczytałam jest dla mnie straszne. Nie dziwi mnie twoje zachowanie. Nie rozumiem jak mozna w wieku 3 lat nie przywiazac sie do tak bliskich ludzi, przeraza mnie to. Często miałam kontakt z dziećmi w tym wieku i ci ludzi powinni być dla niego najważniejsi. Aż zastanawiam sie czy w tej rodzinie zastepczej wszystko było w porzadku. Moze działo sie cos o czym nie wiesz...

Tak, są ludzie zostawiający rodziny bez skrupułów. Ale jest różnica miedzy dorosłymi ludzmi, a małym dzieckiem... Swiat tak małego dziecka opiera sie na osobach mu bliskich, ci ludzie sa w jego oczach autorytetem. Naśladuje ich i uczy się od nich życia. Ludzki umysł jest zagatka, ale aż boje sie pomyslec co wyrośnie z tej małej.

hmm ja tez nie znosze dzieci mojego rodzenstwa, a swoje, ktore oczekuje pewnie bede inaczej traktowala. kiedys ktos mnie zapytal, czy je kocham. tak, tylko te jedne-dziewczynke,ktora jest najspokojniejsza. zadnego innego. tamtych nie cierpie.
po pierwsze z poprzedniego zwiazku, po drugie adoptowana. okropna mieszanka. nie jestes jedna osoba, ktora w tej sytuacji by znielubila dziecko. w dodatku uwaga,czas i alimenty....wrrr. tak, jak sie zarabia zas.....ego tysiaka, to 300zlotych jest to duzo.
z drugiej strony wspolczuc dziecku tego, ze kolejny raz jego swiat runął. ze musi zapomniec, to nie dlatego, ze jest BE tylko dlatego, ze tak latwiej zyc, bez swiadomosci tego, ze znowu jej nikt nie chce.moze to jej sposob radzenia sobie ze swiadomoscia tego, ze NIE CHCĄ MNIE?.
agnieszka nie musisz byc ukochana ciocią, ale powinnas walczyc o uczucie do adoptowanej dziewczynki. twojemu mezowi juz raz front sie zmienil, zycie bywa paskudnie zmienne. czego ci nie zycze!!! nie oskarzam cie, bo ja sama pewnie zachowalabym sie podobnie, ale mimo to szkoda.
ja mam w domu bratanka na wakacje, moj narzeczony  poswieca mu caly wolny czas, bo dziecko jest po rozwodzie(rok temu), a  jego ojciec ma nową laskę i jego w nosie. i tez mam go dosyc, i czesto po prostu brzydko każę spływać, moze to wina 37 tygodnia ciazy. a moze po prostu nie chce go widziec:( bo ile mozna znosic halasujące 8 letnie dziecko z humorami, bo jego rodzice sie rozwiedli. wina rodzicow, ale ja skutki znosze. a nie musze.

Tak naprawde to nie jest zalezne od agniechy, że takie ma uczucia w stosunku do tej małej. Przecież dobrze sie wobec niej zachowuje nawet jeśli czuje coś innego, watpie w to ze dziecko wyczuwa jakąś niechęć. A jeśli dobrze przeczytałam, to agniecha nie buntuje ojca przeciwko tej małej, ale to on sam zauważył jaka ona jest, to nie jest tylko jej wymysł. Nawet poszli do psychologa.

NAJLEPIEJ POWIEDZIEĆ " NIE CIERPIĘ" "NIECH ZNIKNIE" BACHOR "

módlcie się baby by wasze dzieci kiedyś nie znalazły się w takowej sytuacji !!!! AMEN.

Czy niechęć autorki do dziecka jest spowodowana tylko tym, że dziewczynka lubi prezenty i jest w stanie wiele zrobic dla nich?

Bierze mnie złość na autorke jak czytam jej posty. Dziecko widzi w niej autorytet, lgnie do niej a ona jej nienawidzi bo jest chciwa? To tylko dziecko, fakt, że juz na tyle duże, że można zacząć próbować wytłumaczyć że taka postawa jest zła, a na prezenty trzeba zasluzyć.
Mam w domu 3 latka i wiem jak bardzo lubi prezenty, i śmieszy mnie to że autorka ciągle mówi o sytuacji jak to odbierali ją z rodziny zastępczej i mala poszła z nimi bez problemu bo dostała prezenty. No cóż to tylko dziecko.

Zamiast myśleć jak to by było fajnie gdyby dziewczynka zniknęła postaraj się jej pomóc, bo widać, że na matkę nie ma co liczyć, a Ty możesz miec dobry wpływ na nią.  Lub zawsze mozna skorzystać z porady psychologa, a nie myślec ze lepiej się jej pozbyć.  Mam wrażenie, że jak juz masz WŁASNE dziecko to to adoptowane jest złe. A wyobraź sobie, ze i twoja córeczka może mieć kłopoty z zachowaniem i co wtedy na co to zwalisz, bo chyba nie nie złe geny. Czy może będziesz mówić, ze lepiej by było gdyby zniknęła??

Autorko, a jak często mała jest u Was?

Ja Cię nie potępiam, wiem co czujesz.

A powiedz czy nie jest przypadkiem tak, że za bardzo wzięłaś sobie do serca uczestniczenie w wychowaniu tego dziecka? Że rozum mówił "musisz" , a serce nie było gotowe?

Odpuść. Wyluzuj. To dziecko ma mamę, z którą żyje na co dzień, ma tatę. To oni muszą ją wychowywać. A Ty? Ty bądź od przyjemności.

Masz prawo w jakiś dzień się z nią nie spotkać, bo np. źle się czujesz. Niech wtedy Twój mąż weźmie ją na lody czy do kina, czy do figloraju a nawet niech zabierze Wasze dziecko, a ty wtedy odpoczniesz. Nie czuj się winna.

Nie męcz się tym wszystkim. Świata nie zbawisz.

A co do zachowania dziecka, uważam, że ona po prostu zachowuje się jak dziecko gdzie rozwiedli się rodzice. Manipulacje i ciągłe przeciąganie granic, no ale za to winni są rodzice, a nie dziecko.