Przemoc psychiczna.

Wiem, że powinno być mi łatwiej teraz to zakończyć bo jeszcze nawet nie mamy tak naprawdę żadnych wspomnień, ślubu, dzieci... W jednej chwili mówię sobie koniec, nie kocham go, jak z nim będę zniszczę sobie życie, a potem on się odzywa i jest mi go żal, wyszukuję winę u siebie żeby usprawiedliwić jego zachowanie... Przypomniała mi sie jeszcze jedna sytuacja, on "wie lepiej kiedy kobieta ma dni płodne kiedy nie", mam małe anomalie w narządach rozrodczych i kiedy zajdę w ciążę będę miała medyczny nakaz usunięcia ciąży bo jest stu procentowe zagrożenie mojego życia po 4 miesiącu ciąży. On nie patrzy na to, że nie wyobrażałabym sobie usunięcia ciąży, że było by mi niewyobrażalnie ciężko. On mówi żebym nie panikowała bo odbieram mu chęci na seks nie dosłownie ale daje mi to do zrozumienia ze zachowuje sie jak 16 letnia panikara. Wiem pewnie myślicie że jestem idiotką, jak to piszę też pluję sobie w twarz ale gdy nadchodzą takie sytuacje zachowuję się jak pozbawiona rozumu, bo on mną tak manipuluje, z boku to widzę jak mam z nim kontakt nie.

Oczywiście tak jak myślałam odezwał się. Pierwszy dzień przebiegł dla mnie okropnie, parę telefonów, i smsów, w jednym uznał że on nie chce już żyć, a drugi był listem pożegnalnym, zdenerwowałam się... Byłam pewna że nie chce z nim być ale bałam się, że coś przeze mnie sobie zrobi. Zadzwoniłam nie odbierał cała się trzęsłam bo myślałam, że mógł sobie coś zrobić, zadzwoniłam do jego siostry czy wszystko z nim ok bo dostałam niepokojącego smsa okazało się że śpi pijany i ma wyłączony głos w telefonie... Poczułam się jak idiotka która kolejny raz dała się przez niego wprowadzić w skrajne emocje... Następnego dnia pisał tak jakby się z tym pogodził, ja mu żeby skupił się na sobie i spojrzał na swój problem z alkoholem, ze jeśli chce być szczęśliwy to tylko jeśli uda mu się żyć w zgodzie z samym sobą i żeby się nad sobą nie użalał. Poprosił o poprawę CV (obiecywałam będąc z nim) wiec to zrobiłam i mu wysłałam, wysłałam mu jeszcze parę namiarów na mityngi aa... Byłam naprawdę szczęśliwa nawet moje rzeczy chciał oddać przez szwagra z którym miałam świetny kontakt... Dziś oczywiście zostałam zasypana sms'ami, ze mnie kocha ze żyć beze mnie nie może i że on się nie podda, ja mu oczywiście odpisałam że podjęłam decyzję i ze frustruje mnie to ze nie bierze pod uwagę mojej decyzji, on ze bierze ale i tak się nie podda... Mam dosyć w ciągu godziny dostaję około 20 smsów i parę telefonów... Myślę, że najlepiej to olać, ale ciężko jest bo robi z siebie najbardziej poszkodowanego i cierpiącego, próbując wpędzić mnie w poczucie winy i momentami mu się udaję, mimo że staram się myśleć racjonalnie czasem już przez ten natłok nie potrafię...

Nie rozumiem po co zwiazalas sie z kolesiem ktorego nie kochasz?poza tym mozesz powiedziec czym ci zaimponowal ze zostawilas kogos kogo naprawde kochalas? Uwazam ze 6miesiecy bardzo krotko a masz odpowiedz czego mozesza sie spodziewac od tego czlowieka. Ja bym raczej telefoni od niego nie odbierala. A prawdziwy samobujca nie mowi o swoich planach

Faceta którego kocham nie zostawiłam dla nikogo, rozstałam się z innych powódek ale to długa historia, z tym facetem związałam się po półtora roku bycia singlem. Co do tego, że go nie kocham - zmanipulował mnie tak, że każdą jego wadę tłumaczyłam swoimi, uzależnił mnie od siebie w parę tygodni i wydawało mi się, że jest idealny, że to ja jestem do dupy i jak dla mnie trafiłam super...
Na razie, po kolei czytam smsy i kasuję, połączenia na szczęście dało się zablokować na moim telefonie, smsów jest coraz mniej... Może w końcu w ogóle nie będą się pojawiać... Nie wiem, boję się, że może zapukać do drzwi... Parę razy wahałam się czy nie odpisać ale tego nie zrobiłam...

Zaczął mi grozić, jeszcze wczoraj wieczorem był miły, ale jak nie odpisywałam zaczął byc z smsa na sms gorszy. W koncu odpisałam ze temat zakończony. W nocy wysłał mi smsa z takimi wulgaryzmami w moja stronę że chyba jeszcze takich nie słyszłam, z wymyslonymi sytuacjami które nigdy nie miały miejsca,a nad ranem wysłał smsa że mnie zabiję. Naprawdę zaczęłam się bać, niestety wie gdzie mieszkam. Myślicie żeby iść z tym na policję? Napisałam mu ze jeszcze jedna taka wiadomosc i ide z tym na policję, nic juz od tego smsa nie pisze. Moze zadzwonic do kogos z jego bliskich i to powiedziec? Zeby dał mi spokój bo inaczej zgłoszę to na policję.

Koneffka, jeśli masz misję zbawiania świata to zaopiekuj się jakąś samotną staruszką albo popracuj w schronisku dla zwierząt. Twoje poświęcenie przynajmniej zostanie docenione. Nie widzę powodu, żeby marnować życie w imię litości dla jednego popaprańca.

Grozi, że się zabije? Niestety nie zrobi tego.

Grozi Tobie? Też nie masz się czego obawiać. Nie możesz tylko okazać strachu. Oprawcy wybierają ofiary, które się ich boją. Znudzi mu się kiedyś (zapewne niedługo). Możesz zadzwonić do kogoś z jego rodziny jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, jednak moim zdaniem najlepiej byłoby całkowicie zerwać wszelki kontakt (również z jego rodziną).