Co o tym myslec..narzeczenstwo/ slub

Może dlatego że młodzi jesteście jeszcze .Ja mam 23 lata mój partner 28 jesteśmy prawie 2 lata razem i chyba nawet nie chcę myśleć o ślubie ,coś wspomniał jakiś czas temu że chciałby ze mną być na zawsze i tyle...jak jest kryzys to chyba w to wszystko zaraz wątpi ;/ również chciałabym żeby mówił chodz czasem że chcę ze mną spędzić życie ,no ale niestety...

No tak, kobiety to romantyczki Wszystkie chciałybyśmy pewnie, żeby mężczyźni na każdym kroku nas adorowali, zapewniali o bezgranicznej i wiecznej miłości, chęci zestarzenia się z nami. No ale nie ma tak lekko
Mój partner też nie mówi o ślubie choć zapewnia, że chce bym kiedyś została jego żoną ( rzadko, bo rzadko ale jednak...). Chwilami myślę, że w naszym związku nic się nie zmieni i do końca życia będę tylko jego dziewczyną.... A przecież jak większość z nas marzę o białej sukni.... Myślę, że nam tak na prawdę nie tak bardzo zależy na ślubie samym w sobie, bo on przecież w żaden sposób nie wpływa na siłę naszych uczuć, nie zmienia naszego życia, stosunków z partnerem ale zależy nam na tej całej otoczce. Chcemy chociaż przez jeden dzień w życiu poczuć się najważniejszymi na świecie. Zależy nam na symbolach tj. obrączki, które sprawiają, że czujemy się związane z partnerem niewidzialną nicią i dają (mimo wszystko fałszywe) przekonanie, że partner rzeczywiście będzie z nami do końca życia, że nie odejdzie...
Myślę, że na wszystko przyjdzie odpowiedni czas....

Wiesz... Ja mam 31 lat,5-cio letniego synka i faceta z którym miałam wziąc ślub ale właśnie wtedy zaszłam w ciążę i przełożylismy ślub.Nie chciałam z brzuszkiem bawic się na własnym weselu. I tak do tej pory.Planujemy ale jeszcze pewnie trochę to potrwa.Ale teraz chcę to zrobic nie dla całej tej otoczki(jak kiedyś)...Chcę po prostu byc jego Żoną,miec jego nazwisko i po prostu jakoś tak to przypieczętowac.Dla niego bardzo ważne jest że przysięgnie mi przed Bogiem.Ale nie potrzebuję wesela i tego wszystkiego... A kiedy byłam w Twoim wieku (10lat temu)miałam chłopaka z którym byłam 6 lat i też wydawało mi się że muszę z nim wziąc ślub...Ale związek sie rozpadł(bardzo cierpiałam) ale potem wyjechałam za granicę,poznałam wielu wspaniałych ludzi,wyszalałam się za wszystkie czasy i poznałam ojca swojego dziecka. Tyle się wydarzyło od tamtej pory i nie żałuję niczego.Warto było! Wydaje mi się że masz jeszcze czas na ''zabawę'' w dom. Ciesz się życiem póki możesz! Bo często tak bywa że ludzie się nie wyszaleją,szybko biorą ślub a potem zdrady,rozwody i tragedie.Jesteś jeszcze taka młodziutka! Baw się! Uwierz mi że wiem co mówię...Ja wtedy też myślałam że chcę miec już dziecko,ślub itd. Ale teraz widzę że byłam głupiutka myśląc w ten sposób...Potem możesz żałowac że nie zasmakowałaś życia....

Twoja historia przypomina moją do złudzenia. Tyle, że Wy jesteście razem 4 lata a ja z moim chłopakiem 3 miesiące. Mam 19 lat, jestem bardzo stała w uczuciach, nie zakochuję się ot tak. A jednak z moim chłopakiem tak się dopasowaliśmy, że oboje sobie odpowiadamy a ja zakochałam się na zabój. Więc dziewczyny tak jak mówicie każda z nas pragnie tej całej otoczki. Zaręczyn a potem ślubu. My mimo, że znamy się tak krótko to planujemy już przyszłość. On dość często wspomina a zaręczynach, że już wie kiedy się oświadczy tylko mi nie powie żeby to była dla mnie niespodzianka. Zawsze jak coś mu opowiadam to napomina a małżeństwie. Mówi rzeczy w stylu: będę mieć piękną/dobrą żonę, ciężko pracuję, bo jak są pieniądze to coraz bliżej wesele itp. Wiem, że mnie kocha, ale czasami mimo naszego bardzo krótkiego czasu nie mogę doczekać się tego wszystkiego. Tyle, że dla mnie ślub czy chociażby zaręczyny nie są otoczką samą w sobie. Tu chodzi o zwykłą deklaracje od strony męźczyzny. Wiadome jest, że łatwiej jest odejść od dziewczyny, z którą nic nas nie łączy (w sensie ślubu czy chociażby zaręczyn) niż od żony czy od narzeczonej. To jest już deklaracje jakieś zobowiązanie. Zapewnienie o miłości. Bo ja wychodzę z założenia, że liczą się czyny a nie słowa. Pewnie, że jeżeli facet nie jest aż tak zaangażowany odkłada to w nieskończoność. I nawet mimo tego co mój chłopak mówi i robi to czasami mam takie momenty, że się zastanawiam czy faktycznie ja mam być dla niego dziewczyną na poważnie czy tylko na zaliczenie. Dla mnie jest chore jeżeli para chodzi, że sobą więcej niż 6 lat. A mam znajomych co chodzą 11 lat. To jest przesada. Dla mnie oni to jak stare małżeństwo a nie są ze soba nawet zaręczeni. Czasami zastanawiam się dlaczego dziewczyny na to idą. Jeżeli facet się nie wysuwa, porozmawiać z nim, przycisnąć go, albo w lewo albo w prawo. Bądźmy szczere każda z nas pragnie męza, dzieci, mieć po prostu rodzinę, to jak najbardziej naturalne i wiecie co dla mnie to jest piękne jak ludzie się kochają i tacy szczęśliwi idą do ołtarza a potem wspólnie wychowują dzieci. Ja też tego pragnę, chociaż wiem co powiecie, że jestem jeszcze mlodziutka, że mamy krótki staż. Ja rozumiem takie komentarze, ale ja jestem go tak pewna, wiem, że spotkałam na swojej drodze właściwego czlowieka. Więc nie dziwię się Tobie, ale pomyślmy logicznie skoro mówi o przyszłości, że chce abyś była jego żoną to faktycznie tak jest, bo mimo wszystko faceci nie umieją tak kręcić, kłamać, są raczej prawdomówni. z nimi nie ma co domyslać się drugiego dna, skoro tak mówią to tak jest. Jestem pewna, że niedługo będziesz już narzeczoną a  za jakiś czas żoną. I tego Ci jak najszczerzej życzę kochana.