dziwnie zamknięta w sobie - próbuję mówić o problemach - nie wierzą

powiem ci tak nie ty jedna masz taki problem w zyciu. Ja jestem facetem i mam podobny problem ale staram sie isc do przodu nie patrzec wstecz i zostaje nam tylko czekac na cud. Jezeli chodzi o twoja wage proponuje znaleźć sobie jakis rodzaj sportu treningu nie mowie odrazu na zewnatrz nawet w domu po kilka razy dziennie jakies cwiczenia ja np w samotnosci cwicze w nocy bo wtedy czuje ta samotnosc i to ze jestem czlowiekiem zamknietym w sobie i moge zapomniec chociaz na te kilkanascie minut o zyciu podczas dowolnego treningu.
Pomysl tylko co mozesz zmienic w zyciu a co zaakceptowac zmien podejscie do zycia a zobaczysz w kazdym zlym momencie da sie zrobic tak by bylo lepiej.

Alkohol nigdy za ciebie nic nie załatwi,a na pewno zaszkodzi.Później doły są jeszcze większe-sam przez to przeszedłem.

jeśli chodzi o alkohol to nie ma sensu, bo nawet jak coś wypiję to w odniesieniu do niektórych tematów i odczuć to mam włączony tak jakby taki 'stop', nie ma szans żebym coś powiedziała a znając siebie jak cos to by sie skóńczyło na centralnym użalaniu się nad sobą..

ja nie mogę tego zrozumieć że niektórzy nie rozumieją ze ja mogę mieć słabosci, zawsze sie dobrze uczylam i teraz na sstudiach jest tak nadal, i czasem dochodzi do tego ze ja się boje nawet mówić o tym ze sie czegos obawiam ze nie zalicze ze nie pojdzie cos po mojej mysli, bo zaraz zostaje zbita z tropu ze jak to ze mi sie moze cos nie udac?   ja nie mówie ze mi sie nic nie udaje, bo jesli chodzi o szkole to zawsze bylo spoko chociaz musialam wiele nerwów i sił na to poswiecic, ale to niewazne, ja nawet nie umiem sie cieszyc z jakiegos powodzenia bo kiedy sobie pomysle ze na tym najwazniejszym dla mnie polu czyli uczuciowym jest beznadziejnie, i co z tego ze osoby ktore znam potrafię zaciekawić rozmowa czy cos zazartowac czy opowiedziec, jak przy osobach mniej mi znanych czuję sie niezauważalna przez nich.. czuje ze jak jestem w towarzystwie to ze oni nawet jak sie rozmawia to praktycznie nie zwracaja na mnie uwagi, ale ja mam wrazenie ze wiele razy juz próbowałam , cały czas o tym myslę zeby sie starac, zeby próbowas sie wypowiadac jak najczesciej, jednak na takim mysleniu sie konczy, nie umiem tego wprowadzic w zycie tych moich planów, i chociaz wychodze ze znajomymi, chodze na imprezy, nie staram sie stac z boku..ale róznie to wszystko wychodzi, ale caly czas gdzies z tyłu głowy mam mysl, Boze dziewczyno Ty juz w tym roku skonczysz 21 lat , a stoisz w miejscu..

Przeczytalam to co napisalas kilka razy i szczerze mowiac to do konca nie wiem co mam ci powiedziec. Piszesz o tym, ze masz kompleksy, ze czujesz sie samotna, ze nigdy nie mialas chlopaka. Chyba kazdy z nas ma takie same problemy wczesniej czy pozniej. Wiem, ze ciezko jest sie przelamac, zeby rozmawiac o tym co cie dreczy. Wiem, bo mnie tez bardzo ciezko przychodzi rozmawianie o tym jak sie czuje. Jednak jest to mozliwe, musisz tylko bardzo chciec. Duzym ulatwieniem bedzie pogadanie z osoba bardzo ci bliska, z taka z ktora juz beczke soli zjadlas jak to mowia.
Zawsze mozesz sie wygadac tutaj, na pewno ktos cie wyslucha

Pozdrawiam

Twoim głównym problemem jest to że nie jesteś rozumiana przez społeczeństwo przez znajomych, zapewne oni nie maja tego typu problem więc bagatelizują to że ty możesz taki mieć i niestety przez to czujesz się gorsza zamykasz się na takie rozmowy nie chcesz mówić o swoich uczuciach o tym co cię boli o swoich problemach bo z góry jesteś przekonana że zostaniesz olana. Prawdziwi znajomi powinni zrozumieć pomóc ci się otworzyć na tego typu rozmowy a tu niestety nie widać tego. Presja ze strony domu ? skąd to znam:) tak samo mam u siebie. Powiem ci że nie napinaj się tylko dlatego że środowisko rodzinne tego od ciebie wymaga chyba lepiej być z kimś z miłości niż z tego tylko żeby rodzinka się odwaliła:) wyluzuj idź za głosem rozsądku. Gratuluje tego że zrzucasz kilogramy:) jeśli uważasz że musisz to robić to tylko dobrze świadczy o Tobie że sama podjęłaś decyzje zawzięłaś się i swój cel chcesz osiągnąć:) życzę powodzenia:) mocno kibicuje twoim zmianom:)

Dziewczyno, Ty naprawde sie nie masz o czym martwic! Masz 21 lat, mloda jestes, spotkasz tony mezczyzn w swoim zyciu. Ja to mowie z doswiadczenia. Kiedy bylam w Twoim wieku tez bylam samotna, nie mialam chlopaka, z nikim sie nie moglam dogadac i matka mi glowe suszyla, ze ziecia nie widzi na horyzoncie. Przewin do przodu 13 lat i jestem zareczona, mialam dwa dlugie zwiazki przedtem i mnostwo romansow krotszych, wielu przyjaciol, jestem popularna. Musze dodac, ze nie jestem tam jakas pieknoscia- 158cm, 59kg, blond wlosy, przyjemna twarz ale bardzo daleko do idealu. Te Twoje pare kilogramow ktore chcesz zgubic to nic! Po pierwsze, to tylko pare kilo. Po drugie, nie kazdy facet lubi takie wychudzone laski jakie w magazynach widzisz (moj narzeczony zawsze twierdzi, ze kobieta powinna miec pelniejsza figure i nie jest on odosobniony w swoim guscie).

Co mnie martwi w Twoim poscie to poczucie depresji. Wydaje mi sie, ze dobrze by bylo zebys poszla do lekarza. Depresja nie jest wstydliwa choroba. Im wczesniej cos z tym zrobisz tym wczesniej zycie Ci sie ruszy do przodu.

Siemka