Moje życie po zdradzie męża straciło sens....

Witam Moim zdaniem Twój mąż to kompletny idiota za przeproszeniem, jak on może Cię tak traktować?? przede wszystkim musisz z nim szczerze porozmawiać jak się z tym czujesz i dać mu wyraźnie do zrozumienia że Cię krzywdzi jak to nie poskutkuje to nie ma sensu żyć a zarazem męczyć się z takim człowiekiem bo on Ci zabiera radość życia.

Monia uważam że szkoda twojego czasu na niego, wiem że boli ale przestań sama sie katować i pozwalać na to. Jak to jest z waszym mieszkaniem na kogo jest zapisane bądź wynajęte? Pracujesz? Ztego co wyczytałam nie,  siedzisz w domu wiec musisz zrobić to dla siebie i poszukaj pracy nawet przez kolezanke , sąsiadke poza tym masz chwile wolną poslec męża porób zdjecia z ta babą co się widuje w sądzie jak znalazł rozwód z jego winy nie możesz pozwalać zeby cię tak traktowali  masz może kogoś bliskiego z rodziny poszukaj pomocy. Wiem że to jest trudne ale on do ciebie nie wróci a jeżeli tak to na chwile bo zaraz znajdzie kolejną zastanów się nad tym

Mieszkanie w sumie jest moje ale on jest zameldowany i dobrowolnie się nie wyprowadzi... a co do pracy to zawsze był problem bo nasz syn bardzo często choruje i to są długie przerwy nie dalej jak pół miesiąca temu był miesiąc w domu ..( niestety jest astmatykiem i alergikiem dosłownie na wszystko)..jeszcze żeby się wyprowadził to jakoś musiałabym zacząć zyć ale dopóki on tu jest będzie ciężko a co do dowodów zdrady to udało mi zdobyć nagranie jak mówi o tym że będzie kontynuował legalny romans a czy to wystarczy???

Przestań przejmować się mężem a zajmij sobą. Najważniejsze co teraz musisz zrobić to znaleźć pracę. Nieważne jaka. Ty musisz mieć pracę  i starać się być niezależna. Wieź co jest. Nawet za małe pieniądze za które się nie utrzymasz. Rozpoczniesz jedną pracę, jeżeli nie będzie ci odpowiadała, to szukasz następnej. W tej chwili jesteś od męża zależna. Jeżeli znajdziesz pracę to jego podejście do Ciebie się zmieni.

Skoro mieszkanie należy do Ciebie jak najbardziej możesz go sama wymeldować. A jeśli by stawiał opór to policja potrafi się tym zająć, jak można kogoś potraktować tak jak on Ciebie, bierz rozwód, wywal go ze swojego życia, w sądzie ustal godziny spotykania sie z dzieckiem i żyj! Synek często choruje, ale chyba możesz liczyc na pomoc bliskich? Wiem,że to się tak łatwo mowi, ale wierz mi z doświadczenia wiem,że nie ma czego żałować i oglądać się za siebie. Jeśli sie zdecydujesz to mogę Ci powiedzieć: Bedzie lepiej!! p.s- doczytałam dopiero że nie masz nikogo bliskiego w pobliżu. Jeśli chodzi o teściów, naprawdę na nich nie licz to nie są rodzice, taka teściowa to zawsze bedzie swojego synusia broniła, takie one już są. Nie wszystkie oczywiście,ale prawda jest przykra. Zacznij żyć na swój rachunek, ciesz się tym że zawsze masz kogoś bliskiego koło siebie - swojego synka

nie pisz głupot, pliz.

chęci lub ich brak nic tu nie pomogą.
widzę, że nie masz o tym pojęcia.

Monia_a Twój mąż to naprawdę nieodpowiedzialny człowiek... Nie wiem jak można komuś coś takiego zrobić?

Oj, nieprawda. Jeżeli mieszkanie stanowiło własność autorki przed zawarciem małżeństwa to w momencie ślubu stało się częścią jej majątku odrębnego, który nie podlega podziałowi po rozwodzie, bez względu na trwanie ustawowej wspólnoty majątkowej małżeńskiej. Nie jest tak w przypadku, jeśli małżonkowie drogą umowy majątkowej małżeńskiej (potocznie zwanej intercyzą) rozszerzyli wspólnotę majątkową małżeńską o swoje majątki odrębne lub jeśli autorka przekazałaby mężowi swoją nieruchomość tudzież udział w niej w drodze np. darowizny. Jeśli tak się nie stało mieszkanie stanowi wyłącznie jej własność. Ponadto jeśli zostało zakupione np. w trakcie trwania małżeństwa za jej pieniądze pochodzące z majątku odrębnego, to w drodze zasady surogacji, również stanowi tylko jej własność.
Jeśli jej mąż poczynił jakieś wydatki na to mieszkanie, mógłby się domagać tylko albo aż zwrotu nakładów na rzecz cudzą.

Z wymeldowaniem jest, to prawda, gorzej. Można wnosić do sądu o eksmisję lokatora utrudniającego znacznie wspólne zamieszkiwanie, nawet jeśli jest on członkiem rodziny, ale potrzeba mocnych dowodów. W trybie administracyjnym można wymeldować osobę ze swojej nieruchomości jeśli udowodni się, że osoba ta od co najmniej 3 miesięcy w lokalu nie przebywa.

Natomiast rady co do rozwodu z orzeczeniem o winie i alimentami są jak najbardziej słuszne. Zwłaszcza, że drogą zabezpieczenia powództwa autorka mogłaby otrzymywać te świadczenia również w trakcie trwania postępowania rozwodowego, które może potrwać. Jak widać, możliwości są, tylko korzystać.

ta historia to niestety kolejny dowód na to, jak niektóre kobiety na przestrzeni lat w związku pozbawiają się szacunku do własnej osoby. Wybaczają zdrady, rezygnują z własnego rozwoju i niezależności finansowej..

Autorko- oszczędź synowi okropnych przeżyć i zrób wszystko, aby osiągnąć stabilizację życiową i finansową- oczywiście bez tego żałosnego faceta obok was. Rozwód z orzeczeniem o winie, alimenty na siebie i dziecko- póki nie znajdziesz jakiejś pracy- to pierwsze kroki jakie powinnaś poczynić. Nie dawaj się więcej tak upadlać.
I przestań sobie wmawiać, że nadal go kochasz. Im szybciej wyrzucisz go z serca, tym łatwiej będzie Ci racjonalnie działać.
Swoją drogą- zaznałaś od niego tyle bólu i nadal twierdzisz, że go kochasz? No.. siebie to na pewno nie kochasz i nie szanujesz skoro pozwalasz na to wszystko.

Monia, nie wiem na co Ty czekasz. Chyba na to, że Twoje dziecko (kiedyś mężczyzna) wyrośnie w świadomości, że kobiecie można robić najpodlejsze rzeczy, a ona i tak ma w tym bagnie trwać. Zastanów się, czy nie dajesz mu takiej samej przepustki do okrucieństwa i prostactwa, jaką daje Twojemu pożal się Boże mężowi jego matka. Jego (Twojego syna) wzorzec relacji męsko-damskich już zaczął się kształtować. OK. widzi, że dałaś ojcu szansę, bo każdemu się ona należy, ale trwając w tym upadlającym spektaklu utrwalasz w dziecku świadomość, że kobieta to istota, której można narobić na głowę, a ona nadal będzie stała w oknie i wyglądała "kochanego tatusia". Jeśli nie zamierzasz zlitować się nad sobą i swoim poczuciem godności, to zrób to przynajmniej dla dziecka.
W kwestiach formalno-prawnych wszystko już zostało powiedziane. Dostałaś w pigułce bezpłatną poradę prawną. Tyle tylko, że jak się chce uciec, to nawet brak wiedzy i możliwości nie stoi na przeszkodzie, a jeśli chce się w tym bagienku pozostać, to nawet posiadanie pałacu i doktorat z prawa nie pomogą. Tak to jest jak się współuzależnienie nazywa miłością i za chińskiego Boga nie chce się z niego wyjść.
Ruszaj się, dziewczyno, bo "tatuś" zniszczy Was oboje. A teraz ma super wygodną sytuację. Wyczekująca w okienku, emocjonalnie ubezwłasnowolniona żoneczka z mieszkaniem, młoda dupa w sąsiednim bloku i szafa gra. To nic że po trupach. Cysorz to piękne życie.

Dziękuję wszystkim za Wasze wypowiedzi i w głębi serca wiem że macie racje ale najgorsze to zrobić pierwszy krok ale wczoraj po waszych wypowiedziach jak wrócił do domu bo znowu dziecko czekało i prosiło i jak syn zasnął mój mąż stwierdził że powinnam się cieszyć bo przecież wrócił coś we mnie pękło wyjęłam z ramki nasze zdjęcie ślubne porwałam je w drobne kawałeczki i dopiero się zaczęło że to moja wina że to ja rozbijam rodzinę itd więc mu powiedziałam że to nie ja tylko on i ja mam tego dość i w sumie po tym ubrał się i wyszedł do niej a ja byłam taka wściekła że w ogóle mnie to nie obchodziło.  Dziś wrócił dosłownie na 2 godziny i znowu poszedł do niej przy czym oświadczył że będzie dopiero jutro popołudniu......na początku też czułam wściekłość i jakoś dzień zleciał ale teraz bardzo mi ciężko może dlatego że to przed świętami a ja siedzę sama w pustym domu...koszmar...wiem że muszę się zorganizować i dziś nawet zadzwoniłam do poleconego przez koleżankę prawnika.....mam nadzieję że to pierwszy krok ku lepszemu życiu i będzie lepiej...najgorsze to że muszę go oglądać codziennie i wtedy wraca żal rozgoryczenie ....Wasze słowa bardzo dodają mi otuchy a teraz chyba czas najwyższy ponownie uwierzyć w siebie i przestać liczyć na niego tylko patrzeć przed siebie.Tylko ta pustka ta samotność:-(((

P.S. End_aluzja zapewniam Cię że to nie prowokacja tylko niestety moje życie..................

Tarantella masz rację i tak jestem sama i tak jestem sama ....a zmiana może być taka że jak jego już nie bedzie któregoś dnia się obudzę i nie będę o nim pamiętać.........

W czwartek po świętach idę do prawnika mam nadzieję że temu wszystkiemu podołam bo wiem że muszę dla siebie i dziecka, chodź nie zmienia to faktu że jestem teraz bardzo rozgoryczona bo to jednak 11 lat mojego życia i nie da się tego od tak po prostu wymazać z pamięci i boli nawet bardzo boli...........

Mam taką nadzieję na to że przestanie boleć i szczerze przyznam że już nie mogę doczekać się rozmowy z prawnikiem bo teraz stwierdziłam że jak już będę u niego to poproszę go o to żeby mi pomógł napisać pozew i moje postanowienie wielkanocne jest takie że chciałbym ten pozew złożyć do sądu jeszcze w tym miesiącu..... bo niestety zauważyłam dziś że syn coraz bardziej to przeżywa i muszę zadbać o niego. A dziś moje kochane słoneczko mi powiedziało że mamy tylko siebie i to prawda i teraz muszę walczyć......i to trochę śmieszne ale chodzę po domu i sama sobie wmawiam że muszę walczyć  dla siebie i syna. Chyba dlatego żebym pokonała własną słabość.........

Monia_a, Twoja historia jest po prostu przykra. Dowód na to, jak bardzo ludzie potrafia grać i ukrywać swoja naturę. Walczyłaś o ten związek, bo tak to widzę jako osoba postronna, dużo wybaczałaś, na dużo sie zgadzałaś, ale czas to zmienić. Teraz zawalcz o siebie.

Mam wrażenie, że widzisz wady swojego partnera, ale tak jakbyś ich nie widziała. Nie bój sie tego zycia bez niego, tej "samotności", bo to bedzie tak naprawdę wybawienie. Ten człowiek nie jest Ciebie wart. A ta kobieta? Są siebie warci, niech ma na co zasłużył. Spójrz na męża naszym okiem, okiem osób postronnych. Co widzisz? Czy ten człowiek jest wart łez?

Walczyłaś o was, teraz zawalcz o siebie i o syna. Dzieci czerpią wzorce z rodziców, chcesz żeby ten czlowiek był wzorem dla syna?

Pozdrawiam Cię ciepło i tule niestety tylko wortualnie. Wszyscy tu jestesmy z Toba i trzymamy kciuki za to, abyś wygrała walke o siebie

Nie wiem jak przetrwam ten czas te święta siedzę sama i w dodatku jeszcze mój mnie dobił. Obiecał dziecku że spędzi dziś z nim trochę czasu mały czeka i czeka i mówi mama zadzwoń to taty.....dzwonie a ten mi mówi że jest u niej i nie przyjdzie.... syn załamany bo cały dzień czekał na niego .......wiem że muszę walczyć ale skąd brać do tego siłę....w jednej chwili wydaje mi się że już się pozbierałam a za chwilę załamuję się.......gdybym tu chociaż miała kogoś z rodziny............i znowu się użalam ale trzymać to wszystko w sobie też nie dobrze............

Dziś pomyślałam o wizycie u psychologa, co o tym sądzicie? Czy ktoś był już w podobnej sytuacji i może był u psychologa?

Kochana nic się nie martw, wasze posty pomagają nie tylko autorce ale mi również sama próbowałam walczyć o małżeństwo które i tak już nie istnieje... człowiek robi wszystko, jest w stanie sie poniżyć czy upokorzyć byleby był-------------- nie można tak a boli wiem....strasznie Monia nie martw się z każdym dniem będzie łatwiej sama aktualnie walczę z bólem i samotnością  wierz mi da się:):): Głowa do góry

No to ja jestem dopiero na stracie ale dziś dotarło do mnie że nie jest wart moich łeż a wylałam ich strasznie dużo nawet dzisiaj ....ale jak to mi dziś ktoś powiedział ja nie pierwsza i nie ostatnia....i że powinnam zrobić coś dla siebie.....więc pomyślałam że zacznę od zmiany fryzury i koloru może to mi da chodź troszkę takiej pewności w siebie i przede wszystkim wiary we własne siły. Dzisiaj już jest w miarę jako tako:-) przed chwilą wyszedł a ja wyjątkowo nic nie czuję ....oby tak było zawsze lecz aż taką optymistką nie jestem ale chcę się cieszyć tymi chwilami że już mnie to nie obchodzi

Doprawdy ? Dobrze pamiętamam, że  masz syna ? 
Zauważyłam,że wyraz "sama" dość często pojawia sie w Twoich wypowiedziach.  Rozumiem, że aby nie czuć się samotną, to koniecznie musisz przebywać w męskim towarzystiwe ? Jest tyle możliwości ciekawego spędzenia czasu z własnym dzieckiem...

Witajcie;-) dziś wstałam i od samego rana mam ogromną siłę żeby wymazać go ze swojego życia....chciałabym żeby takich momentów było coraz więcej ....żeby przestać zwracać na niego uwagę......wczoraj mi ktoś powiedział że jak Ci ciężko to zacznij marzyć jak będziesz żyć bez niego i to pomogło...więc teraz żeby urzeczywistnić te marzenia zaczynam działać..w czwartek prawnik rozmowa z nim złożenie pozwu i każdy kolejny dzień po złożeniu pozwu będzie przybliżał mnie do mojej wolności.......

Monia jesteś wielka:) Twój jeszcze mąż jest palantem jakich mało! Trafił swój na swego (mówię o tej babie!). I on i ona zapłacą za KAŻDĄ sekundę w której Ty przez tych padalców cierpisz!!!
Trzymaj się kochana, jeśli jesteś z okolic Trójmiasta to z chęcią znajdę dla Ciebie czas:))

yMam dla ciebie pomysl!Wiem , ze dobrowolnie sie nie wyprowadzi,to kanalia beszczelna, ale mozesz podac go do sadu o zaplate czynszu i za bezumowne korzystanie z nieruchomosci za jakis okkres wstecz.To ty jestes jedynym wlascicielem i mozesz wymagac czynszu od niego mimo ze jest mezem.Spytaj prawnika. Poza tym naleza ci sie alimenty - na dziecko i na ciebie rowniez gdyz twoja sytuacja materialna sie pogorszyla przez rozstanie. Koniecznie wymagaj rozwodu z jego winy, zbieraj dowody np. wlacz kamerke w telefonie , ukryj z widokiem na kanape i zainicjuj rozmowe o kochance, zeby mowil to co tam napisalas (tzn. ze z nia bedzie itp, zeby padaly rozmowy o niej). Koniecznie ten czynsz i bezumowne korzystanie - tak go wykurzysz jak dostanie do zaplaty np 500 zl co miesiac plus odsetki. Ja bym sk.... zalatwila. Jak mozna byc tak beszczelnym. I wez sobie 5 tys kredytu gotowkowego na okolocznosc, ze przez pare miesiecy bedziesz bez pieniedzy- nie masz wyjscia.Walcz o godnosc, ktora codziennie sobie buty wyciera.

Witajcie :-)))) a ja od rana się trzymam uśmiecham się sama do siebie ....staram się w ogóle o nim nie myśleć i narazie jest ok.....już jutro idę do adwokata i dowiem się konkretnie ile muszę czekać i inne sprawy. A on wrócił na chwilę rano do domu ale uwierzcie mi że jak o zobaczyłam to dostałam skrzydeł minę miał jak zbity pies a mnie dopisywał humorek........mam nadzieję że już niedługo uwolnię się od niego na zawsze...życzcie mi tego:-))))))

Monia_a, jestem z CIebie bardzo dumna;) Kobieta to nie mężczyzna, my jesteśmy silniejsze tak naprawdę. Lepiej znosimy ból ten fizyczny i psychiczny. A teraz mam dla Ciebie małe ćwiczonko. Gdy wstajesz rano, spójrz na siebie w lustrze, popatrz sobie w oczy i powiedz "Jestem wyjątkowa, jestem silna i dam rade!" Usmiechnij sie do siebie i uwierz w siebie! Nie tylko Ty przechodzisz takie piekiełko. To fprum składa sie z wielu ludzkich problemów i dramatów. Tak naprawdę większość z nas tu przychodzi prosząc o wsparcie, radę, bądź nawet zwykłe wysłuchanie. A potem zostajemy. Zostajemy ty by podnosić na duchu innych i to jest własnie piękne.

Wszyscy tu wierzymy, że CI się uda. Że wyrzucisz tego pajaca ze sowjego zycia. A i wyciągnij z dziada co tylko sie da;) Jak ma na kochanke to i na porządne alimenty musi byc go stac;) Wszak kochanka, nie zechce faceta bez kasy prawda?

Ciesze sie ze zrobilas cos dla siebie;) mamy wiosne, zaraz lato... A moze tak basen z synkiem?;)

Cześć Monia,
Przeczytałam cały wątek i cieszę się,że znalazłaś siły by zrobić to co powinnaś. Sama nie mam tyle sił i nie wiem kiedy je znajdę... Twój mąż to wyjątkowa kanalia i świętego bu wkurzył takze sie nie dziwię Twojej decyzji. Trzymam mpocno kciuki i daj znać jak się mają sprawy dalej.

witajcie
Ja też mam podobną sytuację i szczerze nie wiem co robić bo ja jestem zapatrzona w swojego męża jak naiwna idjotka ......
Ja miałam problemy w pracy dostałam wymówienie z mężem coś zaczeło sie psuć aż tu nagle zauważyłam że mój mąż pisze z koleżanką z pracy a mnie zaczoł traktować jak zero.Po jakimś czasie zauważyłam że jestem w ciąży choć długo sie staraliśmy to mąż sie nie ucieszył tylko się wkur... i po paru miesiącach podczas urlopu męża kochanka mojego męża napisała do mnie że mój mąż mnie zdradza i jakim jest kochankiem w łóżku..... po paru miesiącach mąż mówił że koniec a dopiero po porodzie gdzie dziecko ma 6m-c uważam że jednak chyba koniec ale ciągle myśle jak byłam w ciąży jak zostawił mnie w Boże Narodzenie samą z synem 5 letnim i w sylwestra bo pojechał do niej ale nigdy sie nie przyznał tak jak czasami idzie do pracy a pracuje na nocy to bierze dzień wolny i jedzie do niej

witajcie,a co sie stalo z  monia ktora rozpoczela ten temat,moze napiszesz jak sobie dajesz rade,czy cos zmienilo sie w twoim zyciu na lepsze,tak nagle umilklas,tyle osob probowalo pomoc,chyba moga liczyc na jakies wiadomosci,monia odezwij sie