Trudna sprawa

Martuśka, starasz się o jego względy, wybaczasz na każdym kroku, chcesz nauczyć się z nim nie kłócić, przestać denerwować się jego oszustwami wobec Ciebie... normalnie nie wierze w to co czytam...
On Cie okłamuje, spotyka z innymi dziewczynami, nie dba o Wasz związek, Ty nie masz do niego zaufania, nie czujesz sie szczęśliwa w związku z nim...co Ty jeszcze z nim robisz dziewczyno...?
Nie powiem ci co masz robić, ale powiem ci co ja bym zrobiła na Twoim miejscu.
Powiedziałabym, że odchodzę...i że jeśli zatęskni, a w międzyczasie dorośnie do tego, żeby stworzyć poważny związek to może się odezwać do mnie. Jednak pod warunkiem, że nie zajmie mu dlugo to dorastanie, bo może być już za późno... Krótko i na temat.
Ewidentnie widać, że facet ma gdzieś co Ty czujesz i myślisz(z tego co piszesz)...egoista i tyle...ja bym nie traciła życia na kogoś takiego...

Kochana bierzesz już na siebie winę za nieudany związek. Przecież ty nic złego nie robisz, kochasz i oczekujesz odwzajemnienia swojego uczucia. Jedyne czego ci życzę to siły do przetrwania, jeśli się pokaleczysz bardziej to w przyszłości staniesz się silniejsza, mądrzejsza. Zaufanie to podstawa związku. Ja mam podobny związek za sobą, 5 letni o którym tu niegdyś pisałam w tedy jeszcze z wiarą ze będzie dobrze, ale nie było dobrze i się skończyło. I nie proś o rady których i tak nie chcesz słuchać, musisz uporać się z tym sama, nikt za ciebie nie żyje i nie będzie umierał. Daj sobie z nim spokój, wartościowych facetów jest dużo, a jak pojawi się ten właściwy na pewno będzie cie szanował i kochał. Kochana, prawdziwe szczęście to kochać i być kochanym. Wierz mi że warto być silną kobietą i czekać właśnie na takie szczęście. Na siłę z tym co masz teraz nic nie zrobisz.

Czy mnie kocha? Nie usłyszałam wprost, że nie kocha, choć chyba bym tego chciała. Ale on właśnie "nie wie", "nie czuje tego tak mocno jak kiedyś". Powiedziałam mu, by prosto w oczy powiedział, że mnie nie kocha, że chcę to usłyszeć. Nic, jakbym mówiła do ściany. Dlatego nie wiem, co myśleć i robić.

Dokładnie tak wyglądały nasze rozmowy, mój były przez 5 lat nie wiedział czy mnie kocha czy nie, słodził słówkami ze jestem wyjątkowa i że jestem jego najlepszą przyjaciółką, ze tylko ja potrafię naprawdę skutecznie pomagać, i w ten sposób czułam się potrzebna, rezygnując już całkowicie z czegokolwiek dla siebie, przez pięć lat spotykał się z byłą, jak się okazało wcale z nia nie zerwał, były też inne koleżanki, kasia była fajna, karolinka też była super, ale zawsze wiedziałam że i tak wróci do mnie, a teraz wiem po co wracał. Zostaw go natychmiast bo zmarnujesz sobie tyle lat ile ja sobie zmarnowałam, przez mój toksyczny związek wpakowałam się w nie jedne problemy finansowe, kupiłam auto żeby tylko do niego jeździć, wzięłam telefon w jego sieci zeby mieć za darmo a on za miesiąc przeszedł do play i miałam o wiele drożej ;(. zostaw go i żyj, nie wiem ile masz lat ale bądź wolna i szczęśliwa.

Jesteś zagubiona, z tego co piszesz nie wiesz sama czego chcesz. Ile razy zadajesz sobie pytanie czy na pewno go kochasz?

Neta, masz rację może za ostro napisałam, ale nie chciałam żeby to tak zabrzmiało... Nie krytykuje Martuśki...jednak myśle że potrzebuje solidnego kopniaka...
Zobacz..ty piszesz, że twój partner (cytuje)"słodził słówkami ze jestem wyjątkowa i że jestem jego najlepszą przyjaciółką, ze tylko ja potrafię naprawdę skutecznie pomagać". Z kolei partner Martuśki jakoś nie widze (nie czytam), żeby ją specjalnie próbował przy sobie zatrzymywać. Oprócz tego że "przeprosił"...i nie zgodził się na "przyjaźń"...

Martuśka, kochana...tak dalej długo nie pociągniesz...może poszukaj pomocy. Znajdź psychologa, który pomoże Ci się uporać z tym "uzależnieniem"...zmarnujesz sobie życie czekając w nieskończoność na jego poprawę...

Napisałaś, że wiesz że go kochasz i że chcesz z nim być, tylko nie wiesz czy on ciebie kocha.... A gdy się dowiesz...że nie...bądz nigdy sie nie dowiesz...? Będzie Ci pasował taki związek, gdzie tylko Ty kochasz, a on po prostu jest "koło Ciebie" (bo ciężko to nazwać "byciem z Toba")...?

On przyjaźni właśnie chce, a nie zgodził się na ten moment na związek ani na ucięcie kontaktów.

Właśnie zamierzam wybrać się do psychologa. Może doradzi, jak się uwolnić i jakie relacje będą najwłaściwsze w tej sytuacji.

Martuśka, psycholog swoją droga, ale nie marnuj czasu na "poprawę" faceta, który tej poprawy nie chce... Zobaczysz jak odetchniesz z ulgą, gdy stwierdzisz..."już koniec...po wszystkim...jestem wolna..."  Najtrudniej zrobić pierwszy krok...potem będzie z górki...zobaczysz... Ale do psychologa idź...i to koniecznie...jak najszybciej... lepiej się poczujesz...

Mamy po 21 lat. Tak byliśmy parą, bardzo szczęśliwą z resztą. Kiedyś on był zupełnie innym człowiekiem. I tak, trzymaliśmy się za ręce, całowaliśmy się, leżeliśmy razem i przytulaliśmy się, spaliśmy ze sobą, wtuleni w siebie, spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu, wyjeżdżaliśmy wspólnie na wakacje, znaliśmy swoje rodziny i swoich przyjaciół. Była mowa o zaręczynach i o ślubie. "Nigdy nie wątp w to, że będziesz moją żoną" - jego słowa mam w głowie do dziś. Byliśmy wzorową parą, wiadomo że czasem się pokłóciliśmy ale szaleliśmy za sobą. Dlatego tak ciężko jest zrozumieć, odpuścić i pogodzić się z tym.
Chciałabym odpuścić na jakiś czas, by odpocząć od siebie ale nie mogę się powstrzymać przed marudzeniem mu. Jestem jednak pewna, że kocham go tak mocno, by trwać przy nim nawet jeśli on nie czuje już tego, co kiedyś.

to faktycznie nieciekawie... W takiej sytuacji moge Cie zrozumiec (bo co innego jakbys z nim nigdy nie byla). Hmm moze spytaj sie go gdzie ten facet ktorego kiedys pokochalas, ktory mowil, obiecywal zareczyny, slub, chcial zebys byla jego zona. Co moglo spowodowac to że tak sie zmienil? stalo sie cos? niekoniecznie miedzy wami, ale tez w jego rodzinie, otoczeniu. Moze na to maja wplyw koledzy, albo jacys nowi ktorych poznal i go buntuja (zapewne z zazdrosci). I najwazniejsze. Czy oficjalnie dalej jestescie para czy na jakis czas stwierdziliscie że chcecie odpoczac od zwiazku?

Martuśka zacznij szanować siebie.
Po drugie nie czekaj na odpowiedź na pytanie czy Ciebie kocha, bo czyny mówią głośniej niż słowa.

Dlatego nie zamierzam czekać. Poznaję nowych ludzi i nie tracę czasu na histeryzowanie. Będzie chciał wrócić to zapewne sam się do mnie zgłosi. Ale nie będzie mnie miał już za pewnik, nie będzie myślał, że może mnie mieć na każde zawołanie. Czekanie w nieskończoność się skończyło.

Jak postanowiłam, tak zrobiłam. Daję sobie świetnie radę bez niego, poczucie mojej własnej wartości rośnie, pokazuję mu, że jestem ponad tym wszystkim i traktuję go normalnie a on zaczyna widzieć we mnie zmiany i mnie szanować. W tej chwili rozmawiamy ze sobą normalnie, uśmiechamy się do siebie, nie muszę nakłaniać go na spotkanie, bo sam jest chętny, ale to jest też kwestia mojej stanowczości. Nie pytam go czy łaskawie pójdzie ze mną na kawę, tylko jak robię to o co mnie prosi, to informuję go, że w zamian on zaprasza mnie do kawiarni. I on nie widzi w tym problemu, tak jak jeszcze niedawno. Nie ma wykorzystywania i bezkresnej dobroci z mojej strony, daję mu tyle, ile on mnie. I nie zapomniałam mu napomknąć, że nie tylko on się z kimś spotyka, ja również kogoś poznałam. Wydawał się być trochę zaskoczony. W każdym razie zaczął się chyba zastanawiać nad tym wszystkim i nad moimi słowami 'uważaj, bo mnie stracisz'. Jest zszokowany moją pewnością siebie, bo nigdy taka nie byłam a teraz stawiam sprawę jasno i otwarcie, jestem silną kobietą a nie słabą, zbłąkaną duszyczką. Cóż, co wyjdzie to wyjdzie, ale jestem pewna, że w końcu się ułoży w jedną bądź drugą stronę.

Dziękuję Wam wszystkim za rady, byłyście mi bardzo pomocne w tym, by przejrzeć w końcu na oczy:)

szczerze mam podobna sytuację, tylko moj facet mnie nie zdradzil. ale tez jestem o niego cholernie zazdrosna, nawet jak wychodzi z kumplami to robie mu piekielne awantury ... nie wiem co mam zrobic !! Martuska wiem ze Ty mnie rozumiesz, bo zapewne tak samo kochasz swojego faceta jak ja mojego ze jestem mu w stanie wybaczyc wszystko. Tylko nie wiem czy trwac dalej w takim zwiazku czy nie !?
Co do Twojego pytania, wydaje mi sie, ze w nim cos peklo i po prostu ma dość tych awantur ktore mu robisz, ze jestes zazdrosna i podejrzliwa. Nie wiem jak Ci doradzic poniewaz sama mam podobny problem !! Dlatego PROSZE o pomoc bo nie wiem co mam juz robic !!
Pomozcie mi i Marcie !! (

Nie wiem nic o relacjach, jakie między wami są. Widujecie się? Rozmawiacie ze sobą? Jak wyglądają stosunki między wami? Przyjaźń, nienawiść, czy ogólny brak kontaktu? Dopiero jak poznam więcej szczegółów będę mogła Ci coś doradzić.

widujemy sie czesto, stosunki miedzy nami sa przyjacielsko-partnerskie. jedynie moje chore zachowanie niszczy nas zwiazek ;/ tylko, że jest to spowodowane brakiem zaufania, ponieważ w przeszlosci mial bardzo dobry kontakt z moja byla przyjaciolka, wydaje mi sie ze nawet za dobry i po prostu wyczulilam sie na jej pukncie. wszystko ciagnie sie od tamtej pory tzn te awantury. nie mam pojecia co mam robic

A jaka ksiazke przeczytalas ? Tylko ze to z mojej strony sa ciagle awantury, on nic zlego nie robi, czasami spotyka sie ze znajomymi ale rzadko i o to robie mu pieklo. wiec nie wiem czy metoda olewania bd dobra, poniewaz powiedzial mi ze juz ma tego dosc i ze musze sie zmienic, aby nie robic mu awantus bo on jest szczery wobec mnie. Dlatego zastanawiam sie w jak sposob sie zmienic i czy wgl sie zmienic czy dac sobie spokoj. Uwazam ze metoda olewania w tym przypadku nie ejst wlasciwa

Muszę Ci przyznac, że dałaś mi dużo do myślenia. Kocham go, jestem tego świadoma i wiem to na pewno. Bedę się starała zmienić bo chce utrzymać ten związek. On mnie nie zdradził, tylko straciłam zaufanie jego małymi kłamstawi, których było za wiele. Pisząc : tajemnica i pociągająca co masz na myśli ? Troszkę inaczej zrozumiałam tą obojętność, ale przyznaję, że to jest dobry sposób, tylko nie wiem czy mi się uda, ale bd się starać z calych sił bo jednak zależe mi na tym związku. Za dużo z nim przeszlam, i za bardzo go kocham .. Uważam, że problem może polegać również na tym, że widuje się z nim codziennie, jedyne przerwy to wtedy, kiedy jestem w szkole i po prostu kiedy on wyjeżdża na weekend na studia za bardzo za nim tęsknię i temu są awantury. Postaram się ograniczyć w pewien sposób kontakt, aby poczuć tą tęsknotę. Jestem Ci bardzo wdzięczna za to, że poświęciłaś mi czas ! Mam nadzieję, że w razie jakichkolwiek problemów będę mogła pisać i mi coś doradzisz Jednak takie zwykłe wyżalenie się komuś, najlepiej obcej osobie daje bardzo dużo . Jeszcze raz dziękuje i zdam relację jak mi idzie i ile czasu jest bez kłótni

Póki co trzymam się bardzo dzielnie Od poniedziałku zero kłótni, niby mało ale moim zdaniem to duże osiągnięcie !
Bardzo mi pomogłaś, otworzyłaś mi w pewien sposób oczy, że nie należy myśleć, że związek ogranicza i zabrania spotkań z kimś innym oczywiście w granicach rozsądku. Zajęcie mam - NAUKA ! Matura nie długo haha. Wiem, że jeśli się kłócimy przez dłuższy okres czasu to zachowujemy się jak typowe nastolatki Cieszymy się sobą jak małe dzieci Będę starała się być bardziej optymistyczna i tajemnicza tak jak mi radzisz Coraz bd zaglądać tutaj aby zdać Ci relacje z moich postępowań:) Mam nadzieję, że moje życie się ułoży i że uratuje mój związek ..
A jak Twoje życie się układa ?? Jak z tym chłopakiem o którym wspominałaś wcześniej ? A może poznałaś kogoś innego ??

W takim razie zgadzam się, Twoje życie jest poplątane Ale chociaż się nie nudzisz tak naprawdę. Najważniejsze jest to, że jedna pomimo utrzymywanego kontaktu nie czujesz zazdrości i innych okropnych rzeczy z tym związanych. Zazdroszczę Ci z jednej strony, ale z drugiej nie chciałabym być chyba w Twojej sytuacji, bo nie wiem czy bym sobie poradziła. Jednak nauka to dobra rzecz, zabija czas niemiłosiernie, nie ma czasu myśleć i trzeba się skupić wyłącznie na niej Uważa, że powinnaś spróbować z tym nowym chłopakiem, podobno dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi, chociaż osobiście w to nie wierzę Zwłaszcza, że napisałaś, że nie masz mu nic do zarzucenia, więc może jednak warto spróbować W końcu raz się żyje, czasami trzeba zrobić coś spontanicznego jak sama keidyś pisałaś i dać się ponieśc i zaryzykować ; ) A może się uda, i ta nowa znajomośc okaże się TĄ wielką miłością. Jednak ależy się poznać i nie angażować zbyt szybko, ponieważ później wynikają z tego nieprzyjemne sytuacje. Niestety, ze związkami tak jest, że bardzo przyzwyczajają nas do obecności tej drugiej osoby i kiedy jej już nie ma, ciężko nam się pozbierać i wydaje nam się, że bez niej nie damy sobie już rady. Jednak widzę, że jesteś bardzo silna, pomimo tego, że na początku swoich postów sprawiałaś wrażenie bardzo zagubionej, niezdecydowanej i bojącej się zmian. Nie wiem co Cie odmieniło, ale jestem pod ogromnym wrażeniem ! A tak wgl to wszystkiego najlepszego w dniu naszego święta moja Droga !

martuśka0291 moge Cię prosić o nazwe tej ksiązki?? Bardzo by mi się przydała. Ja mam męża od 3 lat, razem jesteśmy 9 lat. Nie pytajcie dlaczego?? Ślepa byłam i tyle. A teraz.... mam tylko córeczke z tego i faceta którego w większości nie ma. Teraz na przykład w piątkowy wieczór ja jak zwykle siedze w domu a on z kumplami i koleżankami na piwie. ON.... pije, pali, gada godzinami przez telefon, jak chce z nim pogadać to albo nie jest w stanie albo mu sie nie chce. Nie pamiętam kiedy ostatnio i gdzie mnie zabrał, nawet na zakupy już razem nie jeździmy, o kinach i innych rozrywkach nie wspominając bo nie ma kasy. Na to kasy nie ma, bo on na wypad z kumplami zawsze ma. A że ja znajomych nie mam to od porodu siedze w domu... sama. Córka ma już 2,5 roku więc fajny celibat od wszystkiego mam. A najgorsze że on mnie kłamie we wszystkim i o wszystko. Czy zdradza... nie przypuszczam choć przed małżenstwem to mu sie zdarzało. Ślepa byłam .... cholernie ślepa i naiwna i głupia. A teraz powinnam odejść.... ale.... ale dziecko, brak kasy bo nic nie zarabiam (siedze w domu z dzieckiem) i nie mam innego kąta (dachu nad glową)... toż musze cieszyc się z tego co mam. Wpadłam jak to się mówi w jedno wielkie G.....o. Może mój post będzie dla innych pocieszeniem że i tak mają lepiej zwłaszcza dziewczyny jeszcze nie zamężne.... zawsze macie możliwość odejść i błagam przejżyjcie na oczy póki możecie żebyście nie płakały nad rozlanym mlekiem tak ja teraz ze świadomością że nic nie da się już zrobić. Najlepiej jak jesteście ślepo zakochane to posłuchajcie głosów znajomych i rodziny. Szczerze wam radze (ja niestety ich nie słuchalam). A czy on się zmieni??? Ma chwile że jest inny.. troszke lepszy, ale to czasami.. na pewno nigdy nie będzie mu tak zależało na nas i nigdy nie będe mu tak ufać i nigdy nie będzie tak o siebie i nas dbał... tak jakbym chciała. A wierzcie mi ... ja cudów ani bogactw nie wymagam.

josephine2100 ta książka ma tytuł "Jak odzyskać faceta", autora niestety nie pamiętam, bo znalazłam ją przez przypadek w Internecie i kupiłam w pdf za 37 zł, zamieszczam link do strony, gdzie można ją kupić http://facet.dmsbooks.pl/ nie wiem czy pomoże w Twoim przypadku, bo wy mieszkacie ze sobą, macie kontakt ale niektóre rady na pewno Ci pomogą.
Jeśli chodzi o moje rady... Hmmm nie widzę powodu, dla którego to Ty miałabyś się wyprowadzić, ustępując mu przez to jak wrzodowi nie powiem na czym... Ty nic złego nie zrobiłaś. Ale musisz się wziąć w garść. Poszukaj pracy w tajemnicy przed nim. Skoro Twoje życie i tak go nie interesuje to nie informuj go o wszystkim, może w końcu sam przypomni sobie, że ma rodzinę. Poproś o pomoc zaufaną osobę, która poświęci czas Twojemu dziecku. Gdy staniesz się samowystarczalna, wystaw mu walizki za drzwi. To powinno go otrzeźwić. Może nie jest tak, że on was nie kocha, tylko zatracił się w swoich przyjemnościach i robi to, na co mu pozwalasz. Trzeba się postawić w końcu, bo inaczej on się nie zmieni a Ty będziesz cierpieć. I pamiętaj-nigdy nie zastanawiaj się nad dobrem dziecka, gdy rozważasz rozstanie. Dziecko chce mieć uśmiechniętą mamę, nie smutną. Dziecko musi dorastać w zdrowej atmosferze a Twój mąż nie potrafi jej zapewnić. Trzeba być czasem egoistką i zadbać o siebie. Najpierw jesteś Ty, potem dziecko a na końcu mąż, bo jak Ciebie nie ma, to dziecka i męża też nie. Czasem rozstanie to najlepsze rozwiązanie i pisze to dziewczyna, której rodzice się rozwiedli. Nigdy nie miałam o to do nich żalu, każde poszło swoją drogą i jest szczęśliwe. I to jest najważniejsze. Więc jeśli masz go dość to go zostaw. A jeśli chcesz walczyć to walcz. Mam nadzieję, że niezależnie jakie rozwiązanie wybierzesz, to Ci się uda osiągnąć cel. Bądź silna:)

Dziękuje wszystkim za wsparcie, słowa które bolą ale dają do myślenia. I myśle nad nimi od ponad pół roku... rozważałam i nadal rozważam różne scenariusze. Do pracy wróce ale dopiero w październiku, bo mam prace tylko aktualnie jestem na wychowawczym, jednakże wypłaty z tej pracy i tak nie pozwolą mi na wynajęcie mieszkania i utrzymanie siebie i córki... no może zmiana pracy z lepszymi dochodami ale teraz wiadomo jak na rynku jest. Do rodziców ogólnie moge się przeprowadzić ale nie chce... nie chce im siedziec z dzieckiem na głowie i nie chce mieszkając u nich znowu czuć się jak niedorajda (a wiem że tak bbym się czuła). Kolejny aspekt... wyrzucić jego... nie moge bo to ja mieszkam w jego domu. A już pare razy mieszkałam kilka dni u moich rodziców, już miałam się w zasadzie wyprowadzić od niego i rozwieść, ale z różnych powodów wracalam i dawałam mu kolejną szanse,  a po nim spływało wszystko jak po kaczce, nawet ani razu nas u rodziców nie próbował odwiedzić... zawsze mi powtarzał ze to moja decyzja i on nie może na nią wpływać.. i tak czas mijał i wszystko wracało do "tego" na codzień. Pozostaje mi na razie póki nie jest najgorzej i jeszzcze daje rade... przeczekać do czasu aż będe mogła wrócić do pracy, córka pójdzie do przedszkola... i wtedy zobaczyć na czym stoje i co moge zrobić ze swoim życiem. Bo teraz łatwo się mówi, ale jak odejść jak się nie ma gdzie i za co. Także dziękuje jeszcze raz ale wyjścia nie mam raczej nie mam.

Wiecie co, pokłóciłam sie znowu z "moim" a raczej pożarłam, padły ostre słowa i z moich ust i jego... zdążył powiedzieć że mam "wypier... do mamy" , że "dziecko kocha ale mnie nie" , że "drugiego dziecka ze mną nie chce" i że "mam dać mu spokój i się do niego nie odzywać" więc ja.... wzięłam spakowałam przysłowiowe szczoteczki i z córką pojechałam do mamy. Od 3 dni jestem u niej, a on dzwonił dwa razy spytać tylko czy w końcu dziś wróce i będzie mógł zobaczyć córke, jak spytałam czy on chce żebyśmy wróciły to znowu obrócił to na mnie czy ja chce wrócić. Tak czy siak od 3 dni nie był w pracy.... teraz niby odpoczywa. NO fajnie że teraz a jak byłam w domu to nawet nie pomyślał żeby zrobić dzień wolny i z nami posiedzieć. Ciekawa jestem wogóle co tam się dzieje?? Obawiam się tony pustych puszek i wogóle. Masakra. Zawsze marzyłam że co jak co to moje dziecko zawsze bez względu na wszystko będzie miało tate i mame przy sobie, a tu trafił mi się taki koleś żeby nie napisać gorzej i musze ..... podjąć decyzje która zaważy na wszystkim. I myśle nad tą decyzją od września i dalej nie wiem co robić bo to tak cholernie boli.

josephine2100 jak Twoja sytuacja? Podjęłaś już decyzję?

josephine2100 czekamy na odpowiedź, jak sytuacja ??
Moniko napisz co się stało

bądzmy twarde!!!!