Brak powodzenia, problemy z facetami

Ej liberation Ty nie przesadzasz trochę ? 18 lat masz, w sumie dowód odebrałaś chwilę temu spieszy Ci się gdzieś czy jak ?

Tak poza tym to na zdjęciach się mało kto sobie podoba, uważaj na kadzicieli z wykutymi regułkami podrywu. I nie pędź tak do przodu z tego co piszesz studia Cię czekają będziesz nauką zajęta i jak reszta dziewczyn będziesz miała problem z brakiem czasu na faceta. Wiesz będzie ta stara jak świat historia Ty nie masz dla niego czasu on jest samotny znajduje kogoś na pocieszenie wy się rozstajecie Ty jesteś zraniona itd.

Przystopuj 18 lat uważam za wcześnie na związki warto sobie dojrzeć ciutek.

Wybacz ale ja tu wcale nie widzę ,żebyś Ty nie miała powodzenia

Chcesz wiedzieć czy jesteś atrakcyjna to wrzuć zdjęcie na jakiś foto serwis społecznościowy i zobacz ilu się odezwie. O dziewczynach za którymi faceci tak latają to mam raczej mizerne zdanie więc bez komentarza. Wiesz może widzą, że naiwna nie jesteś i nie próbują bo z góry zakładają porażkę w przypadku gdy chodzi o jedno. Ciężko tak powiedzieć jednoznacznie o w czym problem.

Jeszcze inaczej, w wieku 16, 17, 18, 19 to się małe dziewczynki bawią w "związek" nie mając zielonego pojęcia czy się to je. I to samo mogę powiedzieć o 20, 21, 22, 23 latkach, które są na garnuszku rodziców nie mają pojęcia o tej hardcorowej stronie życia i mają wizję sielanki miłosnej. Tak naprawdę to do skończenia studiów dla większości to NIC się nie zmienia wszystko jest ciągiem dalszym czyli po średniej szkole zaczynają się studia uczymy się dalej i większości nadal rodzice pomagają i utrzymują. Pracuję się ew. dorywczo żeby było na swoje zachcianki i problemów nie ma. Jest oczywiście ta część dziewczyn co łatwo nie ma i musi sobie dać radę sama i można gołym okiem zobaczyć różnice w poziomie na jakim jest ich pojmowanie "związku" uczuć itp.

liberation wybacz ale 18 latka narzekająca na brak związku kojarzy mi się właśnie jako mała dziewczynka, która też chce "bo koleżanki mają". NIE twierdzę, że jesteś niedojrzała uczuciowo bo FAKT zdarzają się dziewczyny, które nawet w tym wieku są na zupełnie innym poziomie uczuciowym niż cała reszta. Ja w tym wieku też byłem na zupełnie innym poziomie gotowy do pracy i wzięcia na swoje barki odpowiedzialności również za kogoś więc jest to możliwe. Cóż nie znam Cię i tyle, ale jak piszesz:

To wydaje mi się, że masz raczej problem z samooceną albo się po prostu zadręczasz czymś czego tak naprawdę nie ma. Jak wspominałem jak chcesz sobie samoocenę poprawić to wrzuć zdjęcia na jakiś serwis zdjęciowo-społecznościowy i zobacz komentarze jakie ludzie napiszą humor Ci się powinien poprawić lub poznasz bolesną prawdę jedno z dwóch.

Martyna777 do 30 to jest 10 lat a to od metra czasu ludzie po prostu powinni się wiązać jak dojrzeją emocjonalnie i psychicznie, a co do kwestii materialnych to nie oszukujmy się wystarczy spojrzeć dokoła co się dzieje.

marzycielka4 jak pisałem jest jakaś część ludzi dziewczyn/mężczyzn co inaczej patrzą i myślą ale szczerze to jest ułamek, margines. Tych co nie myślą jest DUŻO więcej na tyle, że są przytłaczającą większością niestety. Jedyne z czym ja się spotkałem ze strony licealistek/studentek swojego czasu to bark trzeźwego spojrzenia i pretensje o to, że pracuje i do tej pory słyszę nie raz przy jakiejś luźnej rozmowie zdania w stylu "ty tyle pracujesz", "powinieneś wolne wsiąść", a pracuje tyle ile wszyscy ale jak ktoś nie rozumie po co się pracuje i jaka jest sytuacja w tym kraju to znaczy, że żyje chyba w baśniolandzie. Najbardziej podła rzecz jaką słyszałem do tej pory to "informatycy nie maja ani życia ani pieniędzy" więc trzeba się wykazać głupotą nieskończoną żeby coś takiego pierdyknąć komuś kto próbuje sobie od ZERA ABSOLUTNEGO ułożyć uczciwie życie. Każdy z tych cytatów zapodała inna kobieta mniej czy bardziej znajoma ale wszystkie się UCZĄ.

Wiesz ja nie spotkałem NIGDY w życiu kobiety, która by stała twardo na ziemi i trzeźwo myślała bez kopania w tyłek przez życie. Jak taką znasz to daj znać. Bo jak na razie to ja spotykam myślenie w stylu "żeby ładny był, miał pieniądze to jakoś będzie", a nie spotkałem myślenia w stylu "żeby kochał, starał się, a życie sobie razem ułożymy".

marzycielka4 no to dobrze, że robisz w ten sposób, ale tak czy inaczej należysz do wyjątków skoro potrafiłaś na bok głupoty odstawić w wieku 16lat. W tym wieku to dziewczyny znajdują kolesi z furą porządna żeby koleżankom zaimponować. Ja jak skończyłem 18 lat zacząłem pracę normalną nie kończyłem studiów jak mówiłem zacząłem od zera absolutnego ale jakoś sobie daje radę. Może dlatego zawsze myślałem inaczej, bo na moich barkach zawsze ciążyły jakieś obowiązki i świadomość tego, że muszę coś robić.

krewzalewa    Wiesz znam wiele dziewczyn, ktore postepuja podobnie jak ja, a przynajmniej nie szukaja chlopaka z jakims wypasionym samochodem:). Wiesz takie chlopaczyny, ktore dostaja wszystko od rodzicow i maja kupe kasy (a raczej ich rodzice) to maja powodzenie, ale u okreslonego typu dziewczyn, o ktorym piszesz, ale ja powiedzialabym, ze jest to jedynie okreslona grupa laleczek, ktore nie maja czym w zyciu blysnac to chociaz blysna przed kolezankami fura chlopaka:). Mnie smiesza takie zwiazki i tacy ludzie, jednak staram sie nie otaczac takim towarzystwem. Powiem Ci, ze Ty mi bardziej imponujesz, bo z tego co piszesz wynika, ze jestes zaradny i chcesz dobrze zyc w milosci. Zycze Ci dziewczyny, ktora bedzie szukala w zyciu tego co Ty.

Dzięki, zobaczymy co życie jeszcze przyniesie.

Nie żal, niczego im nie zazdroszczę w sumie to jestem zadowolony, że moje życie się tak potoczyło wiele zdarzeń doprowadziło do tego, że patrzę inaczej. Nauczyłem się patrzeć na ludzi przez pryzmat tego co sobą reprezentują, a nie co mają, co wiedzą czy gdzie się uczą. Były tu wątki na forum o takich co utrzymują kontakty TYLKO w gronie tych mądrych studiujących, a resztę spychają na margines. Poczytaj to zobaczysz, ja właśnie z tego marginesu jestem i wiesz jestem dumny bo nie miałem nic radę dałem sobie sam, pracę mam bardzo dobrą nie mogę narzekać na brak pieniędzy obecnie, w firmie przewija się masa stażystów i studentów i ja CIEĆ co nie ma studiów mam Seniora, a oni wylatują po tygodniu bo nie dają rady. Mój plan na najbliższe 2 lata to wynieść się od rodziców na swoje w końcu się klaruje sytuacja w tym kierunku jednak w pojedynkę nie jest to łatwe.

Wiesz szkoła i w ogóle uczenie się takie jest potrzebne tym, którzy nie mają dyscypliny i jak ktoś nie karze to nie wezmą się sami. Jestem z tych co jak pada pytanie dasz radę to zrobić to mówię DAM i robię, i jest zrobione. Nie ma u mnie "nie umiem" jest "jeszcze nie umiem" jednym słowem jestem typem upartego osła.

Przepraszam, a gdzie ja napisałem, że pracuję 2 lata w jednej firmie ? Co? zasuwam w branży informatycznej od 20 roku życia czyli będzie 7 lat doświadczenia w marcu. Sądzisz, że jesteś się wstanie nauczyć doświadczenia na studiach ? Piszę Ci, że odsiewam takich studentów co myślą, że coś wiedzą, a ledwo 1 na 10 się nadaje do nauki dopiero. Co tam studenci pokończone magisterki, profesury, a wydajność w lesie. Myślisz, że ja się z choinki urwałem i, że od 7 lat siedzę w tym samym miejscu ? Zapewne używałaś w swoim życiu moich "tworów" nie mając pojęcia o tym bo wachlarz ciągnie się od FB poprzez mobilia i PC. Przeskoczyłem nie jedna firmę zaczynając jako freelancer i zdobywając swoje portfolio.

Nie wrzucam nikogo do żadnego worka wyrażam moją opinię na podstawie własnych doświadczeń, popartych niestety obcowaniem z kwiatem naszej edukacji. Niestety nasza edukacja jest w dziedzinie informatycznej LEŻY na całej linii mamy słowem 3 uczelnie z czego 2 co coś tam uczą oraz 1 co naprawdę uczy ale jest prywatna, a na skończenie trzeba mieć tak lekko 50000. Reszta uczelni wyższych to nauczy cię z informatyki co najwyżej Worda i Excela może HTMLa. Mówię tu o technikach właśnie z XXI wieku gdzie Android, iOS, Flash, HTML5 itd. pokaż mi kto kończy studia z wiedzą z tego zakresu. Właśnie tego oczekują dziś pracodawcy bo rynek idzie w tą stronę nie inną.

Jasne, że piszę, że nie miałem NIC bo taka jest prawda mam się tego wstydzić Twoim zdaniem, że z NIC zrobiłem COŚ to jest źle według ciebie ? Wiesz zastanów się może tak dam Ci pokój żeby na głowę nie leciało i tyle, a Ty dojdź tu gdzie ja jestem. I nikt nie każe Ci się niczego nauczyć nie zrobi wykładu nie powie co i jak. Będziesz panią własnego losu od A do Z. Ja od dawna dbam o mój zadek od ubrania się, jedzenia, po sprzęt i pomoc rodzinie od kiedy mogę, a mieszkam z nimi obecnie od jakiś 2 lat z powrotem.

PS. Kobiety mnie nie obchodzą i mam gdzieś czy ktoś by mnie chciał czy nie. Za to na pewno jak poukładam to życie z kawałków nie będę potrzebował niszczycielki spokoju, która się na gotowe wkręci.

Martyna, po przeczytaniu Twoich kilku postów, wcale się nie dziwię, że żaden Cię nie chce.

Wiesz ja nie wiem gdzie Ty "ironii" użyłaś co więcej nie bardzo widzę sens używać ironii w formie pisanej. Ironia to jest w tym, że jesteś chyba od tego studiowania TAK mądra, że Cię ugryzło serdecznie to, że można sobie radę dać bez, w niektórych branżach. Przytoczyłem branże informatyczną bo w niej pracuję i znam od podszewki. Nie uważam żeby była to specyficzna branża, po prostu jest normalna i tyle. Niestety żeby zostać lekarzem, prawnikiem, nauczycielem po prostu musisz skończyć studia i już, ja nie zostałem żadnym z powyższych więc mnie to nie dotyczy. Przykłady innych kierunków, które rządzą się tymi samymi prawami co informatyka wymień sobie sama ale ogólnie jest to wszystko co nie wymaga kwita ukończenia uczelni żeby dany zawód w ogóle wykonywać.

Przepraszam ALE NIGDZIE tak nie napisałem, niestety wiązać to się można z kimś NORMALNYM, i to bez w względu na to kto go utrzymuje jedynie musi mieć szerszy światopogląd i zrozumienie dla trudu jaki trzeba włożyć żeby coś osiągnąć, a życie to nie kraina baśni gdzie pieniądze rosną na drzewie. POWTARZAM, nie ważne kto utrzymuje liczy się ZROZUMIENIE trudu jaki muszą inni czasem włożyć, liczy się ta subtelna umiejętność zrozumienia głodnego jak jest się sytym. Nie oszukujmy się MAŁO kto potrafi zrozumieć drugiego jeżeli sam kopa od życia w tym kierunku nie dostał. Dlatego ŚMIESZĄ mnie ci studenci co kończą uczelnie idą do pracy i by 5000 chcieli na miesiąc, a guzik na razie umieją, a to wynika z tego, że nie wiedzą gdzie jest ich miejsce i nie potrafią pojąć skali własnych umiejętności.

Co do kobiety to taką jak Ty to szerokim łukiem i lepiej kijem nie dotykać bo można kończynę stracić przy okazji. Na całe szczęście są jeszcze dziewczyny pokroju marzycielka4 więc nie wszystko stracone bo z kimś kto rozumie można życie budować. Faktem jest, że na niszczycielkę spokoju i typ "na gotowe" to pasujesz.

Ja nie rozumiem gdzie Ty masz cel w obrażaniu mnie i to na dodatek bezczelnym obrażaniu, na całe szczęście w ogóle mnie to nie nie rusza bo raczej sama nie masz pojęcia ani o sieciach neuronowych, ani o rozszerzonej rzeczywistości (augumented reality), ani systemach AI gier. Tak się akurat składa, że to jest to czym się również zajmuję.

A całość to podsumuję tak: "uderz w stół,a nożyce się odezwą" bo szczerze nie rozumiem jaki sens miałoby napadane na mnie za moją opinię gdyby nie uraziła ona "kogoś", bo po prostu do tego "kogoś" pasuje, a ten "ktoś" się z tą opinią utożsamił.

Prześledziłem inne tematy Martyna777 i wygląda na to, że dziewczyna sama boryka się z problemami innej natury. Swoim postem ugodziłem jej wygląda, że ciężką pracę jaką wkłada w naukę z stąd to wyładowanie się na mnie. Niestety źle mnie zrozumiała wyciągając pochopne wnioski. Miałem na myśli tych studentów co żyją za kasę rodziców, bawią się, rżną na lewo i prawo, a dopiero na szarym końcu jest nauka "byle zdać" i tacy przychodzą i oczekują złotych gór. Nie pisałem o tych co naprawdę wkładają wysiłek w to co robią właśnie po to się kwalifikacje sprawdza żeby oddzielić tych pierwszych od tych drugich bo przecież to oczywiste.

Niestety Martyna777 uznała, że napadam na wszystkich i na nią również. Błąd potrafię rozróżnić ludzi z wiedzą od ludzi którzy się "prześliznęli", leni trzeba się pozbywać.

NiobeXXX http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=17997&p=2 tu masz temat Martyny777 gdzie dziewczyna wylewa swoje żale. Po przeczytaniu to wiesz Martyna777 współczuje Ci ale nie jakoś złośliwie, tylko od serca bo zrzędzenia i takiego ustawiania przez kogoś to bym nie wyrobił. Jednocześnie nie wyciągaj zbyt pochopnych wniosków na przyszłość bo gdybym myślał o WSZYSTKICH to bym napisał WSZYSCY. Napadanie na kogoś to zdecydowanie zły pomysł.

PS. Przez rok mieszkałem w Krakowie jednak koszty utrzymania zżerały pół pensji, dlatego przerzuciłem się na pracę zdalną.

Ale proszę nie kojarzyć informatyków z grami.
Gdyby nie informatycy, to świat wyglądałby inaczej i na pewno nie rozmawialibyśmy przez twór zwany Internetem.

Krewzalewa, nie zaczynaj z Martyną, bo ona, jak już gdzieś napisała, zalicza się do elity Krakowa, bo studiuje prawo ahahaha .

Temat pochodzi z którego roku?!
Co więcej czy ja napisałam, że bawiłam się w sponsoring??
Nie uczęszczam do psychologa, i noszę rozmiar 34:P
Czasem warto lepiej czytać, a może tylko czytać ze zrozumieniem
Jakie to śmieszne otworzyć wątek z 2010 roku i pisać ona to robi nie zważając na to, że mamy 2012 rok

Temat przeskoczyl juz dale, ale po prostu musze tu zaapelowac, to, ze ktos nie studiuje, badz nie skonczyl studiow nie oznacza, ze jest w jakis sposob gorszy!! Widzisz jeden chce byc lekarzem, drugi polonista, a trzeci murarzem i chyba taka dyskryminacja jest po prostu ponizej pasa. Kazdy realizuje sie po swojemu, wazne, tylko zeby sie w zyciu spelnic i nie kazdemu studia sa do tego potrzebne. Twoje ocenianie bledow jezykowych jest zwyczajnie smieszne. Troche leci tu snobizmem:), mozesz wyliczyc mi moje bledy jezykowe czy stylistyczne, czy moze powiedz gdzie zle postawilam przecinek, bo akurat nic humanistycznego nie studiuje. -Nie chcialam urazic, chcialam zaapelowac, a co zlego to nie ja:P-

Pytanie retoryczne ale skoro TYLE się zmieniło przez te 2 lata to nawet w ciągu tygodni też mogło się zmienić. Wiesz czy mi się zdaje czy pisząc to było Ci wesoło.

wydaje Ci się

krewzalewa napisałam tylko o specyficznej branży oraz o tym, iż praca w jednym zakładzie pracy nie jest powodem do dumy, bo wiele os. często jest z tego bardzo zadowolona. Użyte 2 lata miały być ironią, że to nie jest powód do dumy, co więcej wbrew temu, co myślisz, ironia może być nie tylko w webalnej wypowiedzi

Nie robię imprez, za te pieniądze wolę sobie kupić coś ładnego, zresztą jak już tu ktoś przytoczył nie wiem po co, ja nie mogę pić alkoholu

Zarówno Ty jak i Semiramida zachowaliście sie jak elektorat pewnej prawicowej partii, zazdrość że ktoś jest szczęśliwy, może  wyciągniemy jakiegoś dziadka z Wehrmachtu, żeby pokazać wszystko, jakie to polski i zaściankowe

Witam. Mam pewien problem, z moim byłym, ale to dość długa historia. Mieliśmy ok. 10lat.. spotykaliśmy się ze znajomymi. Bawiliśmy się dużo u sąsiadki, przez którą go poznałam.. Następnie byliśmy przyjaciółmi ale to była przyjaźń internetowa bardziej, dużo pisaliśmy na gg (twierdził, że mnie kocha itp itd:P), a tak to gadaliśmy o grach i o tym co nas smuci, weseli. Widzieliśmy się tylko przelotnie, "cześć" - "cześć" i koniec. np ja wchodziłam do marketu on z niego wychodził. W końcu namówił mnie na spotkanie, był trochę nieśmiały. Spotkaliśmy się gadaliśmy na ławce w parku i wszystko było w porządku, śmialiśmy się jak przyjaciele, zrobiło się późno, odprowadziliśmy się po połowie stanęliśmy i ja go przytuliłam, ale poczułam się dziwnie jakbym chciała go pocałować itp. ale nie. Przytuliliśmy się i potem poszliśmy każdy do swojego domu. Gdy wróciliśmy z pierwszego spotkania, opowiedział mi, że też miał ochotę mnie pocałować. Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy, po czym postanowiliśmy być razem. Poznał moich rodziców, ja poznałam jego. Potrafiliśmy godzinami leżeć w łóżku oglądać filmy, słuchać muzyki itp. Chodziliśmy nad jezioro, jeździliśmy do kina, chodziliśmy do knajpy. Kochał mnie. Powiedział mi to minimum raz dziennie, ale ja nie wiedziałam co ja czuje, czułam coś tak dziwnego, czułam, że go kocham i odpowiadałam zawsze na jego kocham Cię - "wiem". Wkurzało go to strasznie, że nie potrafiłam się określić, ale kochałam go mocniej niż kogokolwiek innego. Jego mama zapraszała mnie na kawę, bardzo się polubiłyśmy. Cała jego rodzina mnie polubiła. Potem zaczęła się szkoła i tak dalej, on zaczął być zazdrosny. Nawet o to, że nie miałam dla niego "opisu na gg".. Dla mnie to było nieistotne, żeby codziennie mieć jakis opis, ale widać dla niego było to ważne. Minęło kilka miesięcy i on nie wytrzymał, sprowokowałam go i zerwał. Po 2 minutach chciał wrócić, bo nie wyobrażał sobie życia beze mnie. Czułam, że ja też nie ale stwierdziłam, że przerwa tylko nas wzmocni. Postanowiłam pójść  do niego w ten dzień zerwania. Przytuliliśmy się i płakaliśmy. Oboje. Pocałowaliśmy się.. pożegnaliśmy. Nie było nam łatwo. Utrzymywaliśmy kontakt bardziej przyjacielski, chociaż wspominał nie raz, że tęskni i kocha mnie. Po 3 tyg od zerwania jego mama zaprosiła mnie na kawę. Poszłam, Wypiłam z nią kawę, po czym namówiła mnie żebym zajrzała do niego do pokoju obok. Poszłam, zapukałam "mogę wejść?". Weszłam nie minęła chwila, a on przytulił mnie i zaczęliśmy się całować. Powiedział, że mnie kocha, też tęsknił bardzo. Chciałam do niego wrócić brakowało mi strasznie go. Po spotkaniu napisałam, że go kocham. Że to miłość czuję ją. Ale powiedziałam sobie że jeszcze tydzień. Żeby był równy miesiąc i żebyśmy mogli zacząć od nowa. Kiedy chciałam wrócić, okazało się tydzień później, że ma dziewczynę. Nie była to dobra laska więc mu powiedziałam jak jest, nie z zazdrości ale bałam się o niego. Ona była zwykłą dziwką. Nawyzywał mnie bo myślał że chciałam mu związek zepsuć, ale tak nie było. Kiedy skończyli być ze sobą przepraszał, bo wiedział, że miałam rację, okazała się być niewierna. Chciałam żeby dał mi szansę, nam. Ale on nie chciał. Potem miał następną nieudaną dziewczynę, też po jakimś czasie zrozumiał. Ja nadal chciałam wrócić, powtarzałam, że go kocham. Ale na nic. Byliśmy przyjaciółmi, ale ja nadal go kochałam nad życie, płakałam.. moja rodzina stwierdzała, że mam depresje. Ale nie chciałam udać się do psychologa. Miałam kilka przejściowych związków ale nikomu nie powiedziałam tych dwóch słów - Kocham Cię. Nie potrafiłam pokochać innego. W pewnym momencie miałam wielu adoratorów, ale nie potrafiłam się zaangażować, zakochać. Nie dało się, byli idealni. Ale nie mogłam. Minął rok, dwa lata. Na każde imieniny urodziny.. dostawał ode mnie prezent. Łańcuszek, t-shirty, perfumy. Po 2 latach spotkaliśmy się, wyjechaliśmy do pobliskiego miasta na zakupy. Kupiłam mu wtedy buty, wiedziałam, że o nich marzy. I sweterek. Wydałam na podróż 350zł, ale cieszyłam się, że mogłam go uszczęśliwić. Kilka dni później zwierzył się naszemu wspólnemu przyjacielowi, że ciągle o mnie myśli, tęskni, kocha mnie, i chciałby wrócić, ten odpowiedział jemu, że mam takie same uczucia, i że ma on próbować dać mi szansę, bo ja tylko na to czekam. Odezwał się na gg, pisaliśmy jak przyjaciele, w końcu napisał "Mogę kiedyś do Ciebie wpaść? Pooglądamy filmy jak kiedyś..", odpisałam, że jasne, ale że pewnie się nie spotkamy bo przez 2 lata nie bycia razem spotkaliśmy się raz na ten wyjazd. Próbowałam nie raz go wyciągnąć na spotkanie żeby porozmawiać o nas itp. Bezskutecznie. Napisał mi wtedy jeszcze, że byłam jego najlepszą dziewczyną, że tylko ze mną przeżył takie cudowne chwile, że tęskni za nimi. Ja powiedziałam, że kocham go nadal. I że nie będę naciskać. Poszedł spać, obiecując, że nad tym wszystkim pomyśli. Temat  ustąpił, a ja go nie poruszałam. Potrafimy rozmawiać jak przyjaciele na luzie. Ale ja nadal go kocham i tęsknie za nim, zrobię wszystko żeby dał mi szanse. Wraz z rokiem 2012r, latem będzie 3 lata, jak nie jesteśmy razem. Nie spotykamy się. Rozmawiamy tylko online. Jak nie byliśmy razem spotkałam się kilka razy z jego mamą, ona stwierdziła, że to z nią się spotykam, nie z nim, i nie ma mi być głupio itp. Zdarzyło się, że wypiłam z nią .. Często mi to wypomina jak się pokłócimy, że jestem przyjaciółką jego mamy, i że piliśmy nawet razem. Byłabym w stanie na prawdę wszystko zrobić. Próbowałam zerwać z nim kontakt, napisałam mu, żeby przez jakiś czas do mnie nie pisał. Jakiś czas po zerwaniu postanowiłam ,że nie będę się pierwsza do niego odzywać. Ale on się odzywał zawsze pierwszy, zdarzało się, że ledwo weszłam na gg, a on już pisał. Pisaliśmy o głupotach, ale pisząc z nim ciągle mam uśmiech na twarzy. Wiem, że go kocham. Zawsze mu pomagam w czym tylko potrafię. Niedługo ma urodziny, planuję mu kupić zegarek za 350zł. Marzy o nim. On o niczym nie wie. Widzieliśmy się 30sierpnia 2011 kiedy byliśmy na tych zakupach. 3 lata płaczu nad miłością.. on też coś do mnie czuje, ale myślę, że boi się. Byłam jego pierwszą i jedyną taką miłościa. Reszta związków jego to praktycznie nic. Spotykanie się całowanie i chodzenie za rączkę. Jego rodzice nie akceptowali żadnej z jego dziewczyn prócz mnie. Myślę, czy na jego urodziny które ma za miesiąc, kiedy pojadę mu go wręczyć, myślę co zrobić, jakiś ostatni krok.. myślałam o tym że przyjechałabym, on by wyszedł na chwile, zawiązałabym oczy chustką, włożyła jego wymarzony zegarek na rękę. Przytuliła, powiedziała kilka urodzinowych życzeń.. po czym delikatnie i czule go pocałowała i powiedziała, że go Kocham, i zawsze go Kochałam. Zdjęłabym opaskę i porozmawiała z nim prosto w oczy. Powiedziałabym co czuję. I że jeśli on nie czuje tego samego, to musi zniknąć z mojego życia. Jak nie będzie w stanie mi odpowiedzieć, że czuje coś do mnie.. to pójdę konkretnie na terapie, żeby się z niego wyleczyć, męczy mnie to już jeśli nie możemy być razem, to bez sensu jest to, że Kocham go nad życie i ranię innych nie potrafiąc być z innymi, ranię ich krótkotrwałymi i nic nie znaczącymi związkami, bo ciągle myślę o nim. Próbowałam go zastąpić innymi, ale to nic nie daje, żaden nie jest nim. Boję się, że jak pojadę za miesiąc dać mu prezent, on nie da mi dojść do słowa, że przerwie, ze odepchnie. Że nie będę w stanie zrobić nic.. Nie wiem co już mam robić na prawdę, potrafię słuchać "naszej piosenki" i płakać, oglądać nasze zdjęcia i płakać, rozmawiać z nim o głupotach i płakać, kiedy przypominają mi się wspomnienia.. Chciałabym go uszczęśliwiać i kochać jak tylko potrafię najmocniej. Pomoże mi ktoś? Co powinnam zrobić? Chcę być z nim, kochać go. Ale jeśli on nie chce i gdyby powiedział mi to prosto w oczy, że mnie nie kocha, że nie chce ze mną być, poszłabym się leczyć, na jednostronną miłość. Byłam z nim w 2009roku. Nie potrafię przestać o nim myśleć i go kochać. To już jest chora miłość. I jestem tego świadoma, dlatego albo będziemy my, albo ja. Może wtedy psycholog mi pomoże. Ratujcie! Jak macie jakieś pytania, aby trafniej mi pomóc, chętnie odpowiem. Natalia.

Nie wróciliśmy do siebie ani razu. Ale nie raz słyszałam, że tylko ze mną czuł się szczęśliwy.. On nie potrafi normalnie porozmawiać. Gadamy o wszystkim innym a jeśli mowa o uczuciach to już gorzej. Czuję, że z jednej strony on "coś" do mnie ma, ale z drugiej strony się boi. Ja kocham Go i wiem, że to prawdziwa miłość. Ale po 3latach męczy mnie już to, jeśli nie możemy być razem, to trudno, chcę się wyleczyć z tego uczucia. Myślę, że pomogłaby mi szczera rozmowa z Nim, jeśli mnie nie kocha i nie chce być ze mną w związku niech mi to powie prosto w oczy.. A to co teraz się dzieje, to przyjaźń, ale czy taka przyjaźń między dwojgiem ex istnieje? Skoro on sam po 2latach po zerwaniu chciał być ze mną, mówił, że ze mną spędził najlepsze momenty swojego życia, i ja byłam jedyną kobietą, którą kochał? Prawda jest taka, że być może się boi, i wcale się nie dziwie, bo sama też bym się bała. Ale to nie jest normalny facet, którego można przejrzeć. On jest skomplikowany, dlatego może mnie coś w nim kręci od lat, ale to nieistotne teraz. Z przeciętnym facetem byłoby pewnie tak, że poprzez rozmowę szczerą wszystko by się wyjaśniło, no ale z nim jest trochę gorzej. Nie wiem jak to wszystko mam już sobie wyjaśniać, nikt nie jest w stanie mi pomóc, przyjaciele etc. Nawet rodzina widzi, że mnie to męczy, bo 3lata to jednak dość sporo czasu. Ale na prawdę nie potrafię od tak, przestać Go kochać, a będąc z innymi, ranię ich, przez to, że nie potrafię poczuć do nich nic więcej poza przyjaźnią. Źle mi z tym. Ale co innego zrobić. Próbowałam wszystkich metod, na marne. Za miesiąc on ma urodziny, myślałam, żeby  wtedy porozmawiać, jak pojadę złożyć mu życzenia .. i zakończyć ten chaos. Chcę być w końcu szczęśliwa i zarazem żeby On też był szczęśliwy..
PS: Kochałam go od zawsze, ale byłam raniona w poprzednich związkach i bałam się wypowiedzieć dwóch magicznych słów "kocham Cię".